۱. موارد مصرف تأیید شده

الف) درمان یبوست‌های گاه به گاه

بیزاکودیل به عنوان یک راه‌حل کوتاه‌مدت برای رفع یبوست‌های موقتی و غیرمزمن در نظر گرفته می‌شود.

• راه مصرف خوراکی (قرص): برای درمان یبوست، شکل خوراکی بیزاکودیل با پوشش روده‌ای معمولاً 10 تا 12 ساعت طول می‌کشد تا اثر کند. این روش برای بیمارانی که نیاز به یک حرکت روده برنامه‌ریزی شده (مانند مصرف شبانه برای اجابت مزاج صبحگاهی) دارند، مناسب است.
• راه مصرف رکتال (شیاف): شیاف بیزاکودیل اثر بسیار سریع‌تری دارد و معمولاً بین ۱۵ تا ۶۰ دقیقه پس از تجویز اثر می‌کند. این روش برای بیمارانی که نیاز به تخلیه سریع روده (به عنوان مثال، در شرایط بستری) یا رفع احتباس مدفوع در ناحیه تحتانی روده بزرگ دارند، ترجیح داده می‌شود.
• ملاحظات ایمنی: پزشکان باید از تجویز طولانی‌مدت بیزاکودیل، که می‌تواند منجر به وابستگی به ملین، کاهش عملکرد طبیعی روده و عدم تعادل الکترولیت‌ها (مانند هیپوکالمی) شود، خودداری نمایند. مدت درمان باید محدود باشد.

ب) آماده‌سازی روده قبل از اقدامات تشخیصی یا جراحی

بیزاکودیل جزء لاینفک بسیاری از رژیم‌های آماده‌سازی روده برای اطمینان از پاکسازی کامل روده بزرگ قبل از معاینات رادیوگرافی، آندوسکوپی، کولونوسکوپی یا جراحی‌های دستگاه گوارش است.

• جزء رژیم‌های ترکیبی: بیزاکودیل معمولاً به صورت خوراکی و به عنوان بخشی از یک رژیم ترکیبی اغلب به همراه ملین‌های اسمزی مانند پلی‌اتیلن گلیکول تجویز می‌شود تا تخلیه کامل و مؤثر روده را تضمین کند.
• افزایش اثربخشی: افزودن بیزاکودیل به رژیم آماده‌سازی روده، تحریک لازم برای افزایش پریستالتیسم را فراهم کرده و به خروج سریع‌تر مدفوع و مایعات کمک می‌کند که برای دستیابی به دید مناسب در کولونوسکوپی حیاتی است.
• اهمیت دوز و زمان‌بندی: رعایت دقیق دوز و زمان‌بندی تجویز بیزاکودیل (معمولاً شب قبل از عمل یا به صورت دوزهای منقسم) مطابق با پروتکل‌های آماده‌سازی، برای موفقیت‌آمیز بودن معاینه، ضروری است.

۲. موارد مصرف خارج از برچسب

این موارد توسط سازمان‌های نظارتی بزرگ دارو تأیید نشده‌اند، اما بر اساس شواهد بالینی در برخی شرایط استفاده می‌شوند.

الف) مدیریت یبوست مزمن ناشی از مشتقات تریاک

یبوست ناشی از مصرف داروهای ضد درد افیونی (مانند مورفین و کدئین) یک مشکل شایع است که به دلیل کاهش حرکات پریستالتیک و افزایش جذب آب در روده رخ می‌دهد.

• نقش تحریک‌کننده: بیزاکودیل به عنوان یک ملین محرک، به طور گسترده برای مقابله با اثرات کاهش‌دهنده حرکتی مواد افیونی در روده استفاده می‌شود.
• ترکیب درمانی: طبق دستورالعمل‌های بالینی، درمان این نوع یبوست معمولاً با ملین‌های نرم‌کننده مدفوع یا اسمزی (مانند سوربیتول یا پلی‌اتیلن گلیکول) آغاز می‌شود، اما اگر این درمان‌ها مؤثر نباشند، اضافه کردن یک ملین محرک مانند بیزاکودیل اغلب برای افزایش اثربخشی توصیه می‌گردد.
• دوز منظم: در این بیماران، بیزاکودیل ممکن است به صورت دوزهای منظم روزانه (نه صرفاً در موارد نیاز) تجویز شود تا از بروز یبوست شدید جلوگیری نماید.

ب) مدیریت یبوست مزمن در آسیب‌های نخاعی یا بیماری‌های عصبی

در بیماران با آسیب‌های نخاعی یا اختلالات عصبی مانند مولتیپل اسکلروزیس که کنترل روده و حرکات پریستالتیک آن‌ها مختل شده است، بیزاکودیل به عنوان بخشی از یک برنامه مدیریت روده استفاده می‌شود.
توضیحات کاربردی برای پزشک و بالینی:

• ایجاد رفلکس تخلیه: استفاده منظم از شیاف بیزاکودیل می‌تواند با تحریک روده بزرگ، به ایجاد یک رفلکس کنترل شده تخلیه مدفوع کمک کرده و به بیمار امکان دهد تا روده خود را در یک زمان مشخص تخلیه کند.
• افزایش کیفیت زندگی: این رویکرد برنامه‌ریزی شده، هدفمند و تحت کنترل پزشک، برای حفظ استقلال بیمار و بهبود کیفیت زندگی او از طریق جلوگیری از بی‌اختیاری یا یبوست مزمن، بسیار حائز اهمیت است.

اندانسترون به عنوان یک مهارکننده انتخابی گیرنده سروتونین، کاربرد کلیدی و مؤثری در پیشگیری و درمان تهوع و استفراغ ناشی از عوامل مختلف دارد. شناخت موارد مصرف تأیید شده و خارج برچسب آن برای مدیریت بهینه بالینی ضروری است
۱. موارد مصرف تأیید شده
موارد زیر، اندیکاسیون‌های اصلی و تأیید شده اندانسترون هستند که استفاده از آن را به عنوان خط اول درمان ضد تهوع در این شرایط توجیه می‌کنند

پیشگیری از تهوع و استفراغ ناشی از شیمی‌درمانی

• توضیحات کاربردی: اندانسترون برای پیشگیری از تهوع و استفراغ حاد مرتبط با شیمی‌درمانی‌های بسیار قوی در ایجاد تهوع و استفراغ (مانند رژیم‌های حاوی دوز بالای سیس پلاتین) و همچنین شیمی‌درمانی‌های با قدرت متوسط در ایجاد تهوع و استفراغ تأیید شده است
• ملاحظات بالینی: این دارو باید پیش از شروع شیمی‌درمانی تجویز شود تا حداکثر اثربخشی را در جلوگیری از تهوع حاد داشته باشد. دوز مصرفی بر اساس قدرت تهوع‌زایی رژیم شیمی‌درمانی (کم، متوسط یا زیاد) تنظیم می‌شود

پیشگیری از تهوع و استفراغ ناشی از پرتو درمانی

• توضیحات کاربردی: این دارو برای بیمارانی که تحت پرتو درمانی‌های با پتانسیل تهوع‌زایی قرار می‌گیرند، تأیید شده است. این شامل پرتو درمانی کل بدن، تک دوزهای بالا به شکم، یا دوزهای روزانه به ناحیه شکم می‌شود.
• ملاحظات بالینی: استفاده از اندانسترون در این شرایط کمک می‌کند تا بیماران بتوانند دوره کامل پرتو درمانی را بدون مشکلات گوارشی ناشی از تهوع و استفراغ به پایان برسانند.

پیشگیری از تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی

• توضیحات کاربردی: اندانسترون برای پیشگیری از تهوع و استفراغ که معمولاً پس از بیهوشی و جراحی عمومی رخ می‌دهد، تأیید شده است
• ملاحظات بالینی: تجویز یک دوز واحد از اندانسترون پیش از القای بیهوشی یا بلافاصله پس از عمل جراحی، در کاهش بروز تهوع و استفراغ پس از عمل بسیار مؤثر است

۲. موارد مصرف خارج برچسب
این موارد، اندیکاسیون‌هایی هستند که اندانسترون به طور گسترده در آن‌ها استفاده می‌شود، اما به طور رسمی توسط سازمان‌های نظارتی تأیید نشده‌اند.

درمان تهوع و استفراغ مرتبط با بارداری

• توضیحات کاربردی: اندانسترون به طور شایع در مواردی که تهوع و استفراغ بارداری شدید است و به درمان‌های اولیه (مانند ویتامین ب ۶ یا ترکیبات آن) پاسخ نمی‌دهد، به ویژه در شرایط استفراغ بیش از حد بارداری استفاده می‌شود. اخیرا شواهدی از عوارض این دارو برای جنین گزارش شده است.
• ملاحظات بالینی: اگرچه اندانسترون به دلیل اثربخشی بالا مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما مطالعاتی در مورد خطر احتمالی افزایش طولانی شدن فاصله در قلب جنین، پزشک باید هنگام تجویز به زنان باردار، جوانب مثبت و منفی مصرف را ارزیابی کند.

درمان سندرم استفراغ دوره‌ای

• توضیحات کاربردی: اندانسترون به صورت خارج برچسب برای درمان حاد حملات تهوع و استفراغ شدید در بیماران مبتلا به سندرم استفراغ دوره‌ای، به ویژه در جمعیت کودکان، مورد استفاده قرار می‌گیرد.
• ملاحظات بالینی: این دارو می‌تواند به قطع سریع حملات در این بیماران کمک کند، اما شواهد مربوط به اثربخشی آن در این بیماری محدود است.

درمان اسهال شدید ناشی از تومورهای نورواندوکرین (سندرم کارسینوئید)

• توضیحات کاربردی: اندانسترون در موارد نادر برای کنترل اسهال شدید و مقاوم مرتبط با تومورهای نورواندوکرین استفاده می‌شود.
• ملاحظات بالینی: این اثر درمانی به دلیل نقش سروتونین در تنظیم حرکات روده است. اندانسترون با مهار گیرنده‌های سروتونین، می‌تواند به کاهش دفعات اسهال کمک کند، اگرچه این یک درمان معمول نیست.

۱. موارد مصرف تأیید شده (مصارف دارای مجوز)

این موارد، کاربردهای اصلی دارو هستند که اثربخشی آن‌ها در مطالعات بالینی گسترده به اثبات رسیده است:

الف) بیماری‌های زخم گوارشی

زخم فعال اثنی عشر:

• کاربرد بالینی: برای بهبود کامل بافت زخم و تسکین سریع علائم، معمولاً یک دوره درمانی کوتاه مدت (به عنوان مثال چهار هفته) توصیه می‌شود.

زخم فعال خوش‌خیم معده:

• کاربرد بالینی: جهت درمان زخم‌های معده که ماهیت بدخیم ندارند. معمولاً دوره درمانی هشت هفته‌ای برای اطمینان از بهبودی کامل زخم ضروری است.

کاهش خطر و درمان زخم‌های ناشی از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی:

• کاربرد بالینی: تجویز این دارو برای بیمارانی که نیاز به ادامه مصرف داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی دارند و سابقه زخم معده داشته‌اند، خطر تشکیل زخم جدید را به طور چشمگیری کاهش می‌دهد و زخم‌های موجود را بهبود می‌بخشد.

ب) بیماری ریفلاکس معده به مری و ازوفاژیت

درمان بیماری ریفلاکس معده به مری (GERD) علامت‌دار:

• کاربرد بالینی: برای تسکین سوزش سر دل و سایر علائم مرتبط با ریفلاکس در بزرگسالان و کودکان (بالای یک سال) که از برگشت اسید به مری رنج می‌برند.

درمان و نگهداری ازوفاژیت فرسایشی:

• کاربرد بالینی: برای بهبود آسیب‌های بافتی (فرسایش) ایجاد شده در مری به دلیل اسید معده. همچنین برای درمان طولانی‌مدت جهت جلوگیری از عود این آسیب پس از بهبودی اولیه استفاده می‌شود.

ج) ریشه‌کنی هلیکوباکتر پیلوری

• کاربرد بالینی: لانسوپرازول به عنوان جزء اصلی در رژیم‌های درمانی ترکیبی (اغلب سه دارویی، به همراه آموکسی سیلین و کلاریترومایسین) برای ریشه‌کنی باکتری هلیکوباکتر پیلوری به کار می‌رود. این امر به طور مؤثری خطر عود زخم اثنی عشر را کاهش می‌دهد.

د) شرایط پُرترشحی پاتولوژیک (مانند سندروم زولینگر-الیسون)

• کاربرد بالینی: در شرایط نادر که تومورها باعث تولید بیش از حد اسید معده می‌شوند، از لانسوپرازول به صورت طولانی‌مدت و با دوزهای بالاتر برای کنترل ترشح اسید استفاده می‌شود.

۲. موارد مصرف خارج از برچسب (مصارف رایج غیرمجوز)

این موارد، کاربردهایی هستند که به طور گسترده در عمل بالینی مورد استفاده قرار می‌گیرند اما ممکن است مجوز رسمی نهادهای نظارتی را نداشته باشند:

ورم معده (گاستریت):

• توضیح بالینی: اگرچه لانسوپرازول مستقیماً برای ورم ساده معده تأیید نشده است، بخش قابل توجهی از نسخه‌های مهارکننده‌های پمپ پروتون برای تسکین علائم سوءهاضمه و درد شکم مرتبط با ورم معده تجویز می‌شوند.

درمان کمکی برای بیماری کرون دستگاه گوارش فوقانی:

• توضیح بالینی: در بیمارانی که به بیماری التهابی مزمن کرون مبتلا هستند و در بخش‌های فوقانی دستگاه گوارش (مری، معده یا اثنی عشر) دچار زخم یا التهاب هستند، لانسوپرازول به عنوان یک درمان حمایتی برای کاهش آسیب اسیدی به کار می‌رود.

سوءهاضمه عملکردی:

• توضیح بالینی: در بیمارانی که علائم سوءهاضمه (مانند سیری زودرس، نفخ، یا درد سر معده) دارند اما علت ساختاری یا زخم مشخصی در آندوسکوپی دیده نمی‌شود، ممکن است لانسوپرازول برای کاهش علائم تجویز شود.

پیشگیری از خونریزی گوارشی در بیماران پرخطر:

• توضیح بالینی: این دارو به عنوان یک درمان مکمل برای کاهش خطر خونریزی در بیمارانی که تحت درمان با داروهای ضد پلاکتی قرار دارند (به ویژه پس از اقدامات آندوسکوپی با خطر خونریزی بالا یا در سندرم حاد عروق کرونر)، یا در بیمارانی که به طور مزمن در بخش‌های مراقبت‌های ویژه در معرض خطر بالای زخم‌های استرسی هستند، استفاده می‌شود.

ازوفاژیت ائوزینوفیلیک:

• توضیح بالینی: لانسوپرازول به عنوان بخشی از استراتژی درمانی در کودکان و بزرگسالان مبتلا به این بیماری التهابی مری، برای کمک به بهبود بافت مری و کاهش نفوذ ائوزینوفیل‌ها استفاده شده است.

موارد مصرف تأیید شده

کلیدینیوم-سی به عنوان درمان کمکی در موارد زیر تأیید شده است. جزء کلیدینیوم با کاهش اسپاسم‌های شکمی و ترشحات گوارشی، و جزء کلردیازپوکساید با کاهش اضطراب و تنش‌های عصبی که می‌تواند علائم گوارشی را تشدید کند، عمل می‌کند. این ترکیب برای بیمارانی که علائم گوارشی آن‌ها به وضوح تحت تأثیر استرس و عوامل روانی هستند، بسیار مفید است.

زخم معده و اثنی‌عشر:

• توضیح کاربردی: این دارو به عنوان بخشی از یک رژیم درمانی جامع برای کاهش ترشح اسید معده و کاهش اسپاسم‌های دردناک در بیماران مبتلا به زخم پپتیک استفاده می‌شود. این اثرات به واسطه خاصیت ضداسپاسم و ضدترشحی کلیدینیوم است.
• نکته بالینی: از آنجایی که کلیدینیوم-سی اضطراب همراه با بیماری زخم را تسکین می‌دهد، برای بیمارانی که مدیریت استرس در آن‌ها برای بهبود زخم حیاتی است، مناسب است. با این حال، باید توجه داشت که این دارو جایگزین درمان‌های اصلی مانند مهارکننده‌های پمپ پروتون یا آنتی‌بیوتیک‌ها برای ریشه‌کنی هلیکوباکتر پیلوری نیست.

سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS):

• توضیح کاربردی: این ترکیب برای کاهش درد، کرامپ، نفخ و حرکات نامنظم روده در سندرم روده تحریک‌پذیر استفاده می‌شود. کلیدینیوم با کاهش فعالیت حرکتی بیش از حد دستگاه گوارش، علائم جسمی را کاهش می‌دهد، و کلردیازپوکساید اضطراب و نگرانی‌های مرتبط با علائم را تعدیل می‌کند
• نکته بالینی: این دارو به‌خصوص برای زیرمجموعه‌ای از بیماران که سندرم روده تحریک‌پذیر آن‌ها با استرس و عوامل روانی همراه است، انتخاب خوبی است. باید به عوارض جانبی آنتی‌کولینرژیک (مانند یبوست) توجه شود، که ممکن است در نوع یبوست-غالب سندرم روده تحریک‌پذیر تشدیدکننده باشد

التهاب حاد روده و کولون (انتروکولیت حاد):

• توضیح کاربردی: در انتروکولیت حاد، این دارو به عنوان یک درمان کمکی برای تسکین اسپاسم‌های روده‌ای و درد ناشی از التهاب استفاده می‌شود. اثر آرام‌بخش آن نیز می‌تواند به مدیریت پریشانی عمومی بیمار کمک کند.
• نکته بالینی: باید مطمئن شد که تشخیص دقیق صورت گرفته است، زیرا برخی از انواع کولیت (مانند کولیت اولسراتیو شدید یا مگاکولون سمی) ممکن است در اثر داروهای کاهش‌دهنده حرکات روده تشدید شوند. در چنین مواردی باید با احتیاط فراوان استفاده شود.

موارد مصرف خارج از برچسب

استفاده خارج از برچسب به مواردی اطلاق می‌شود که شواهد بالینی یا مطالعاتی وجود دارد، اما به طور رسمی در برچسب دارویی تأیید شده توسط سازمان‌های نظارتی ذکر نشده است

سوءهاضمه عملکردی:

• توضیح کاربردی: این مورد که با علائمی مانند درد یا سوزش در ناحیه بالای شکم، سیری زودرس و نفخ مشخص می‌شود، اغلب همراه با اختلالات حرکتی و روانی است.
•  تحقیقات نشان داده‌اند که کلیدینیوم-سی ممکن است به عنوان یک درمان کمکی در بیمارانی که به مهارکننده‌های پمپ پروتون پاسخ نداده‌اند، علائم را کاهش دهد. این اثر احتمالاً به دلیل کاهش بیش‌حساسیتی احشایی و بهبود تعاملات روده و مغز است.
• نکته بالینی: این گزینه درمانی باید برای بیمارانی که علائم آن‌ها با استرس تشدید می‌شود یا مؤلفه اضطرابی برجسته‌ای دارند، در نظر گرفته شود. مطالعه‌ای اثربخشی آن را به عنوان درمان افزوده به مهارکننده‌های پمپ پروتون در سوءهاضمه مقاوم به درمان نشان داده است.

اختلالات دیسفانکشنال دستگاه گوارش:

• توضیح کاربردی: در برخی دیگر از اختلالات گوارشی که شامل اسپاسم، دردهای کولیک، یا اختلال عملکرد است که به طور واضح در دسته‌بندی‌های تأیید شده قرار نمی‌گیرند (مانند کولیک شکمی ناشناخته)، می‌توان از خواص ضداسپاسم کلیدینیوم برای تسکین علائم موقت استفاده کرد
• نکته بالینی: استفاده از این دارو در این موارد باید محدود به دوره‌های زمانی کوتاه و با ارزیابی دقیق پاسخ بیمار باشد تا از وابستگی به جزء بنزودیازپین (کلردیازپوکساید) جلوگیری شود.

1. ریفلاکس گاستروازوفاژیال

• هدف درمان: درمان رفلاکس معده به مری، کاهش علائم سوزش سردل، درد قفسه سینه، و جلوگیری از آسیب به مری (مری بارت یا آسیب‌های شیمیایی).
• دستور مصرف: 20 میلی‌گرم روزانه به مدت 4-8 هفته.

ملاحظات بالینی: 

• در صورت عدم بهبودی یا عود مجدد علائم پس از 4-8 هفته درمان اولیه، دوز ممکن است افزایش یابد یا درمان به مدت طولانی ادامه یابد.
• در بیمارانی که نیاز به درمان بلندمدت دارند، باید دوز کمترین اثرگذار را انتخاب کرد و تحت نظارت منظم قرار داد تا از عوارض جانبی پیشگیری شود.
• اگر علائم به شدت پیشرفته باشد، ممکن است نیاز به ترکیب با داروهای دیگر مانند آنتی‌بیوتیک‌ها برای درمان عفونت‌های همراه (اگر وجود داشته باشد) باشد.

2. زخم معده و دوازدهه

• هدف درمان: کاهش تولید اسید معده و بهبود زخم‌های معده یا دوازدهه که ممکن است ناشی از عفونت هلیکوباکتر پیلوری یا مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) باشد.
• دستور مصرف: 20 میلی‌گرم روزانه به مدت 4-6 هفته برای زخم معده و 4-8 هفته برای زخم دوازدهه.

ملاحظات بالینی: 

• در صورت عفونت هلیکوباکتر پیلوری، باید امپرازول به همراه یک دوره درمان آنتی‌بیوتیکی استفاده شود (شامل آموکسی‌سیلین و کلاریترومایسین).
• در موارد مزمن و مکرر، ممکن است نیاز به درمان طولانی‌مدت با دوزهای پایین‌تر یا درمان مقطعی باشد.

3. هلیکوباکتر پیلوری

• هدف درمان: از بین بردن هلیکوباکتر پیلوری برای درمان زخم‌های معده و دوازدهه و کاهش خطر عود آنها.
• دستور مصرف: 20 میلی‌گرم دو بار در روز همراه با آنتی‌بیوتیک‌ها (آموکسی‌سیلین و کلاریترومایسین یا مترونیدازول) به مدت 10-14 روز.

ملاحظات بالینی: 

• امپرازول در اینجا به‌عنوان بخشی از درمان ترکیبی با آنتی‌بیوتیک‌ها برای افزایش اثربخشی استفاده می‌شود. این دارو با کاهش محیط اسیدی معده، باعث افزایش قدرت آنتی‌بیوتیک‌ها در مقابله با باکتری‌ها می‌شود.
• در صورت عدم موفقیت درمان با این ترکیب، ممکن است نیاز به تجویز داروهای جایگزین یا آنتی‌بیوتیک‌های دیگر باشد.

4. سندرم زولینگر-الیسون

• هدف درمان: درمان هایپرکلوریدری شدید ناشی از تومورهای پانکراس یا معده که منجر به تولید بیش از حد اسید معده می‌شود.
• دستور مصرف: شروع با 60 میلی‌گرم روزانه به صورت یک‌باره، سپس تنظیم دوز بسته به پاسخ بالینی (دوز ممکن است به 120 میلی‌گرم در روز افزایش یابد).

ملاحظات بالینی: 

• درمان در این بیماری به‌طور معمول به مدت طولانی ادامه می‌یابد و نیاز به پایش منظم سطح اسید معده و وضعیت بیمار دارد.
• در بیماران مبتلا به این سندرم، درمان با امپرازول باید به‌طور دقیق و تحت نظر متخصص گوارش انجام شود.

5. پیشگیری از زخم‌های ناشی از مصرف NSAIDs

• هدف درمان: پیشگیری از ایجاد زخم معده در بیمارانی که داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) مصرف می‌کنند.
• دستور مصرف: 20 میلی‌گرم روزانه به مدت طولانی یا مقطعی در صورت استفاده از NSAIDs.

ملاحظات بالینی: 

• در بیمارانی که داروهای NSAID را به مدت طولانی مصرف می‌کنند، مصرف امپرازول می‌تواند به پیشگیری از آسیب‌های معده کمک کند.
• در بیماران مبتلا به اختلالات کبدی یا کلیوی، باید دوز دارو تحت نظارت دقیق قرار گیرد.

6. سایر اختلالات اسیدی معده

• هدف درمان: درمان بیماری‌های گوارشی که به‌طور خاص ناشی از ترشح زیاد اسید معده هستند.
• دستور مصرف: 20 میلی‌گرم روزانه به مدت کوتاه، بسته به نوع اختلال.

ملاحظات بالینی: 

• این دارو در مدیریت بیماری‌های مختلف گوارشی مانند سوزش معده و اسهال ناشی از اسید مفید است.
• توجه به خطرات طولانی‌مدت مصرف داروهای مهارکننده پمپ پروتون و تجویز دارو با کمترین دوز مؤثر بسیار مهم است.