موارد مصرف تایید شده (اندیکاسیونهای رسمی)
استفاده از آلبومین در شرایط بالینی زیر دارای تاییدیه مراجع نظارتی بوده و شواهد قوی برای اثربخشی آن وجود دارد:
- احیای حجم در شوک هیپوولمیک: در مواردی که کاهش شدید حجم خون رخ داده است، آلبومین به عنوان یک کلوئید طبیعی برای گسترش حجم داخل عروقی استفاده میشود. پزشک باید توجه داشته باشد که آلبومین ۵ درصد برای جایگزینی حجم و آلبومین ۲۵ درصد برای جذب مایع از فضای بینبافتی به داخل عروق (در صورت هیدراتاسیون کافی) کاربرد دارد.
- سیروز کبدی و آسیت مقاوم: آلبومین به طور گسترده در بیماران مبتلا به سیروز پس از انجام عمل تخلیه مایع شکمی (پاراسنتز) با حجم بالا (بیش از ۵ لیتر) تجویز میشود تا از اختلالات گردش خون ناشی از تخلیه سریع مایع جلوگیری کند.
- پریتونیت باکتریایی خودبخودی: تجویز آلبومین همراه با آنتیبیوتیک در بیماران مبتلا به عفونت مایع آسیت، خطر بروز نارسایی کلیوی و مرگومیر را به طور چشمگیری کاهش میدهد.
- سندرم هپاتورنال (نوع یک): آلبومین در ترکیب با داروهای منقبضکننده عروق (مانند ترلیپرسین) خط اول درمان برای بهبود عملکرد کلیه در بیماران با نارسایی پیشرفته کبدی است.
- سندرم دیسترس تنفسی حاد: در بیماران مبتلا به ادم ریوی همراه با سطح پایین پروتئین خون، استفاده از آلبومین همراه با داروهای مدر (مانند فورزماید) به بهبود اکسیژنرسانی و تسریع تخلیه مایع اضافی از ریهها کمک میکند.
- تعویض پلاسما: در فرآیند پلاسمافرز با حجم بالا، آلبومین به عنوان محلول جایگزین برای حفظ فشار اسمزی و ثبات همودینامیک بیمار استفاده میشود.
- سوختگیهای شدید: پس از ۲۴ ساعت اول (فاز پس از احیای اولیه)، زمانی که نفوذپذیری عروق به حالت طبیعی نزدیکتر میشود، آلبومین برای حفظ حجم داخل عروقی و کاهش ادم بافتی کاربرد دارد.
موارد مصرف خارج از برچسب (اندیکاسیونهای جانبی و بالینی)
این موارد اگرچه ممکن است در برچسب رسمی دارو ذکر نشده باشند، اما بر اساس مطالعات بالینی و تجربه متخصصان در شرایط خاص تجویز میشوند:
- شوک عفونی (سپتیک): طبق دستورالعملهای معتبر، در بیمارانی که علیرغم دریافت حجم بالای محلولهای نمکی (کریستالوئیدها) همچنان به مایعدرمانی نیاز دارند، افزودن آلبومین میتواند به پایداری همودینامیک کمک کند.
- نارسایی حاد کلیه پس از جراحی قلب: در برخی مراکز، برای بیمارانی که پس از جراحی قلب دچار کاهش حجم خون و اختلال عملکرد کلیه شدهاند، از آلبومین برای بهبود جریان خون کلیوی استفاده میشود.
- جلوگیری از نفروپاتی ناشی از مواد حاجب: در بیماران با ریسک بالا که سطح پروتئین خون پایینی دارند، برخی مطالعات استفاده از آلبومین را برای محافظت از کلیه پیش از تصویربرداری با مواد حاجب بررسی کردهاند.
- سندرم تحریک بیش از حد تخمدان: در موارد شدید این سندرم، برای جلوگیری از غلیظ شدن خون و جابجایی مایعات به فضاهای سوم بدن، از آلبومین استفاده میشود.
- کاهش ادم پس از جراحیهای مغز و اعصاب: در موارد خاص برای کنترل فشار داخل جمجمه و کاهش تورم بافت مغز، زمانی که سایر درمانها محدودیت دارند.
ملاحظات کلیدی برای پزشک
- تفاوت غلظت: آلبومین ۲۵ درصد حدود ۴ تا ۵ برابر قدرت اسمزی بیشتری نسبت به پلاسمای معمولی دارد و میتواند به سرعت حجم داخل عروقی را به قیمت دهیدراتاسیون فضای بینبافتی افزایش دهد؛ لذا در بیماران با کمآبی شدید باید با احتیاط مصرف شود.
- خطر اضافه بار مایع: در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی یا نارسایی مزمن کلیوی، تجویز سریع آلبومین میتواند منجر به ادم حاد ریوی شود.
- وضعیت اسمزی: آلبومین نباید با آب مقطر رقیق شود، زیرا خطر تخریب گلبولهای قرمز و نارسایی حاد کلیه را به همراه دارد. محلولهای مناسب برای رقیقسازی شامل نرمال سالین یا دکستروز ۵ درصد هستند.
محصولات مشابه
سرنگ آماده تزریق نوپوگراستیم 300میکروگرم NEUPOGRASTIM 300MCG/1ML SYRINGE
قرص تیپی اورال 50 میلی گرم TPORAL 50 mg Tablet
الترومبوپگ یک آگونیست خوراکی گیرنده ترومبوپویتین است که با تحریک تولید مگاکاریوسیتها در مغز استخوان، باعث افزایش تعداد پلاکتها میشود. این دارو در درمان اختلالات خونی که با کاهش شدید پلاکت مشخص میشوند، نقش کلیدی دارد.۱. موارد مصرف تأیید شده۱.۱. کاهش پلاکت در پورپورای کاهش پلاکت با علت نامشخص مزمنالترومبوپگ برای درمان کاهش پلاکت در بیماران بزرگسال و کودکان یک سال و بالاتر با پورپورای کاهش پلاکت با علت نامشخص پایدار یا مزمن تأیید شده است نکته بالینی: استفاده از این دارو تنها در بیمارانی توصیه میشود که به درمانهای خط اول مانند کورتیکواستروئیدها، ایمونوگلوبولینها یا برداشتن طحال پاسخ کافی ندادهاند. همچنین، این دارو باید صرفاً در بیمارانی به کار رود که به دلیل شدت کاهش پلاکت یا شرایط بالینی، در معرض خطر خونریزی قرار دارند هدف درمان: هدف از درمان با الترومبوپگ، کاهش خطر خونریزی است و نباید برای نرمالسازی کامل تعداد پلاکتها استفاده شود. دوز دارو باید به گونهای تنظیم شود که تعداد پلاکتها به سطحی ایمن (معمولاً بالای ۵۰ هزار در میکرولیتر) برسد.۱.۲. کاهش پلاکت مرتبط با هپاتیت سی مزمن این دارو برای درمان کاهش پلاکت در بیماران بزرگسال مبتلا به هپاتیت سی مزمن تأیید شده است تا امکان شروع و حفظ درمان ضد ویروسی مبتنی بر اینترفرون را فراهم کند. نکته بالینی: الترومبوپگ برای بیمارانی در نظر گرفته میشود که میزان کاهش پلاکت در آنها مانع از شروع درمان اینترفرون شده یا توانایی حفظ دوز درمانی مورد نیاز را محدود میکند. با این کار، بیماران میتوانند دوره کامل درمان ضدویروسی را تکمیل کنند.۱.۳. کمخونی آپلاستیک شدیدالترومبوپگ برای درمان بیماران مبتلا به کمخونی آپلاستیک شدید تأیید شده است و کاربردهای متعددی در این زمینه دارد: درمان خط اول: در بیماران بزرگسال و کودکان دو سال و بالاتر، به صورت ترکیبی با درمان استاندارد سرکوبکننده ایمنی (مانند گلوبولین ضد تیموسیت و سیکلوسپورین) به عنوان درمان خط اول استفاده میشود. این کاربرد به دلیل توانایی دارو در تحریک سهگانه سلولهای مغز استخوان (گلبول سفید، گلبول قرمز و پلاکت) بسیار حائز اهمیت است. بیماری مقاوم: برای درمان بیمارانی که به درمان قبلی سرکوبکننده ایمنی پاسخ کافی ندادهاند نیز تجویز میشود. پاسخ مغز استخوان به دارو در این شرایط ممکن است به آهستگی، طی هفتهها یا ماهها، رخ دهد.۲. موارد مصرف خارج از برچسب پزشکان در شرایط خاص و بر اساس شواهد بالینی ممکن است الترومبوپگ را برای موارد زیر به صورت خارج از برچسب تجویز کنند:۲.1. کاهش پلاکت در پیوند سلولهای بنیادی و بیماریهای لنفوپرولیفراتیو الترومبوپگ برای مدیریت کاهش پلاکت مقاوم که پس از پیوند سلولهای بنیادی خونساز یا در بیماران مبتلا به بیماریهای لنفوپرولیفراتیو (به ویژه در مواردی که به سایر روشهای درمانی پاسخ ندادهاند) رخ میدهد، در مطالعات بالینی بررسی شده و نتایج امیدوارکنندهای نشان داده است. نکته بالینی: در این شرایط بالینی پیچیده، هدف افزایش پلاکت برای پیشگیری از خونریزیهای جدی است، به خصوص در زمانهایی که مغز استخوان به دلیل شیمیدرمانی یا خود پیوند، سرکوب شده است.۲.2. پورپورای کاهش پلاکت مرتبط با بیماریهای خودایمنی برخی مطالعات کارآزمایی بالینی اولیه، اثربخشی الترومبوپگ را در درمان کاهش پلاکت مقاوم که بخشی از بیماریهای خودایمنی مانند لوپوس اریتماتوز سیستمیک است، نشان دادهاند. نکته بالینی: در این موارد، الترومبوپگ به عنوان یک عامل حفظکننده استروئید عمل میکند تا با افزایش تعداد پلاکت، نیاز به دوزهای بالای کورتیکواستروئید که عوارض جانبی قابل توجهی دارند، کاهش یابد. احتیاط مهم: در تمام موارد مصرف، به خصوص موارد خارج از برچسب، پزشک باید به دقت بیمار را از نظر خطر تشکیل لخته خون (ترومبوز) پایش کند، زیرا افزایش بیش از حد پلاکت، حتی تا سطوح ایمن، میتواند این خطر را افزایش دهد.
کپسول تگزانیک 250 میلی گرم TEXANIK 250 mg Capsule
