موارد مصرف تأیید شده ساکوبیتریل + والزارتانداروی ترکیبی ساکوبیتریل و والزارتان، که یک مهارکننده گیرنده آنژیوتانسین و نپری‌لایزین (ARNI) است، در حال حاضر به عنوان یک درمان خط اول برای مدیریت نارسایی قلبی مزمن شناخته می‌شود.۱. نارسایی مزمن قلبی با کسر تخلیه کاهش یافته توضیح بالینی: این اصلی‌ترین و مهم‌ترین کاربرد تأیید شده این دارو است. این دارو برای جایگزینی مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین یا مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن قلبی (کلاس II تا IV انجمن قلب نیویورک) که دارای کسر تخلیه کاهش یافته (معمولاً ۴۰ درصد یا کمتر) هستند، تأیید شده است. اثر بالینی: هدف درمانی، کاهش خطر مرگ و میر قلبی-عروقی و کاهش بستری شدن در بیمارستان به دلیل تشدید نارسایی قلبی است. این دارو با دو مکانیسم عمل می‌کند: والزارتان سیستم رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون را مهار می‌کند، و ساکوبیتریل با مهار آنزیم نپری‌لایزین، سطح پپتیدهای ناتریورتیک مفید (مانند پپتید مغزی ناتریورتیک) را افزایش می‌دهد. این اقدام دوگانه، بار قلبی را کاهش داده و فیبروز و بازسازی نامطلوب قلب را معکوس می‌کند. نکته بالینی برای پزشک: این دارو باید به بیمارانی تجویز شود که وضعیت آن‌ها با دوزهای هدف مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین یا مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین پایدار شده است. قطع مصرف مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین باید حداقل ۳۶ ساعت قبل از شروع ساکوبیتریل + والزارتان انجام شود تا خطر بروز آنژیوادم به حداقل برسد.۲. نارسایی قلبی در بیماران اطفال توضیح بالینی: در برخی کشورها، این دارو برای درمان نارسایی قلبی سیستولیک در بیماران اطفال یک سال یا بالاتر نیز تأیید شده است، به ویژه آن‌هایی که نارسایی قلبی آن‌ها از طریق بیماری‌های مادرزادی یا اکتسابی رخ داده است. اثر بالینی: هدف درمانی، کاهش پیامدهای قلبی-عروقی در این گروه سنی با مکانیسم مشابه بزرگسالان است.موارد مصرف بر اساس شواهد بالینی و Off-Labelاگرچه تأییدیه‌های رسمی معمولاً محدود به نارسایی قلبی با کسر تخلیه کاهش یافته است، شواهد و دستورالعمل‌های بالینی کنونی کاربردهای دیگری را نیز مطرح می‌کنند که در عمل بالینی مورد استفاده قرار می‌گیرند.۱. نارسایی قلبی با کسر تخلیه حفظ شده یا کمی کاهش یافته توضیح بالینی: نارسایی قلبی با کسر تخلیه حفظ شده (کسر تخلیه ۵۰ درصد یا بالاتر) و نارسایی قلبی با کسر تخلیه کمی کاهش یافته (کسر تخلیه ۴۰ تا ۴۹ درصد) در حال حاضر یک کاربرد مهم است که به‌شدت توسط دستورالعمل‌های معتبر توصیه می‌شود. اثر بالینی: شواهد بالینی نشان می‌دهند که این دارو می‌تواند خطر بستری شدن در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی را در این جمعیت‌ها نیز کاهش دهد، به ویژه در بیمارانی که فشار خون بالا و شواهد نارسایی قلبی ساختاری (مانند افزایش سطح پپتیدهای ناتریورتیک) دارند. نکته بالینی برای پزشک: این کاربرد در حال تبدیل شدن به یک درمان استاندارد است، هرچند ممکن است تأییدیه‌های برچسب‌گذاری اولیه در برخی مناطق محدودتر باشند. در صورت عدم تحمل سایر داروها و وجود علائم واضح، تجویز آن توصیه می‌شود.۲. فشار خون بالا (به ویژه فشار خون مقاوم) توضیح بالینی: استفاده از این دارو صرفاً برای فشار خون بالا، یک کاربرد Off-Label است. اثر بالینی: با توجه به وجود والزارتان (مسدودکننده گیرنده آنژیوتانسین) در ترکیب و همچنین اثر اتساع عروقی ساکوبیتریل، این دارو یک کاهنده قوی فشار خون است و می‌تواند در بیماران با فشار خون مقاوم (فشاری که علی‌رغم مصرف سه داروی ضد فشار خون شامل یک دیورتیک تیازیدی کنترل نمی‌شود) که کاندید نارسایی قلبی نیستند، در نظر گرفته شود.

تلمیزارتان، که با نام ژنریک Telmisartan شناخته می‌شود، دارویی از دسته مسدود کننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II (ARB) است. این دارو با مهار انتخابی گیرنده نوع ۱ آنژیوتانسین II (AT1) در بافت‌های مختلف، اثرات تنگ کننده عروق و تحریک کننده ترشح آلدوسترون آنژیوتانسین II را مسدود می‌کند. نیمه عمر طولانی (حدود ۲۴ ساعت) و لیپوفیلی بالا، تلمیزارتان را به گزینه‌ای مؤثر برای کنترل فشار خون در طول ۲۴ ساعت، به‌ویژه در ساعات اولیه صبح، تبدیل کرده است.موارد مصرف تایید شده موارد مصرف تایید شده تلمیزارتان که از نظر بالینی برای پزشکان کاربردی است، شامل موارد زیر می‌شود:۱. درمان فشار خون بالا تلمیزارتان برای درمان فشار خون بالا در بزرگسالان و کودکان (در برخی موارد) کاربرد دارد. توضیحات کاربردی بالینی: کاهش فشار خون با تلمیزارتان، ریسک بروز پیامدهای قلبی-عروقی کشنده و غیر کشنده، عمدتاً سکته‌های مغزی و سکته‌های قلبی را کاهش می‌دهد. به دلیل نیمه عمر طولانی، مصرف روزانه یک بار آن کنترل پایداری بر فشار خون ایجاد می‌کند. پزشک باید در نظر داشته باشد که کنترل فشار خون بالا بخشی از مدیریت جامع ریسک قلبی-عروقی است که شامل کنترل چربی، مدیریت دیابت، درمان ضد ترومبوتیک، ترک سیگار و تغییرات رژیم غذایی نیز می‌شود.۲. کاهش ریسک قلبی-عروقی این دارو برای کاهش ریسک مرگ، سکته مغزی یا سکته قلبی در بزرگسالان ۵۵ سال یا مسن‌تر که دارای بیماری‌های قلبی-عروقی (مانند بیماری عروق کرونر، سابقه سکته مغزی یا بیماری شریان محیطی) یا دیابت نوع ۲ همراه با آسیب عضو هدف هستند، اندیکاسیون دارد. توضیحات کاربردی بالینی: این اندیکاسیون عمدتاً برای بیمارانی در نظر گرفته می‌شود که به دلیل عدم تحمل داروهای مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACEIs) نمی‌توانند از آن‌ها استفاده کنند. تلمیزارتان با مکانیسم مشابه به محافظت از سیستم قلبی-عروقی کمک می‌کند. در این بیماران، دوز معمولاً ۸۰ میلی‌گرم یک بار در روز است و پایش فشار خون توصیه می‌شود؛ در صورت نیاز، تعدیل سایر داروهای کاهش‌دهنده فشار خون الزامی است.موارد مصرف خارج از برچسباستفاده‌های خارج از برچسب از تلمیزارتان که شواهد بالینی از آن حمایت می‌کند و می‌تواند برای پزشکان مفید باشد:۱. نفروپاتی دیابتی (به ویژه برای کاهش آلبومینوری) تلمیزارتان اغلب به عنوان یک درمان مؤثر برای نفروپاتی دیابتی (آسیب کلیوی ناشی از دیابت)، به‌ویژه در بیماران مبتلا به پرفشاری خون و دیابت نوع ۲، استفاده می‌شود تا پیشرفت بیماری کلیوی را کند کرده و آلبومینوری را کاهش دهد. توضیحات کاربردی بالینی: مسدود کننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II مانند تلمیزارتان با کاهش فشار داخل گلومرولی کلیه، به طور مستقیم اثرات محافظتی کلیوی (نفروپروتکتیو) دارند. این اثر محافظتی فراتر از صرفاً کاهش فشار خون است. در بیماران دیابتی نوع ۲ با فشار خون بالا، این دارو برای کاهش میزان دفع آلبومین از ادرار و جلوگیری از پیشرفت میکروآلبومینوری به ماکروآلبومینوری می‌تواند تجویز شود. پایش منظم نسبت آلبومین به کراتینین ادرار برای ارزیابی اثربخشی این درمان ضروری است.۲. اثر تعدیل کننده بر گیرنده  PPAR gamma برخی مطالعات نشان داده‌اند که تلمیزارتان، به طور منحصر به فردی در مقایسه با سایر مسدود کننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II، دارای فعالیت آگونیست جزئی بر گیرنده پرولیفراتور پراکسی زوم فعال شده گاما است. توضیحات کاربردی بالینی: این ویژگی ممکن است بر متابولیسم کربوهیدرات و چربی تأثیر بگذارد، به طوری که در مدل‌های حیوانی، سطوح گلوکز، انسولین و تری گلیسیرید را کاهش داده است. اگرچه این یک اندیکاسیون درمانی رسمی نیست، این یافته می‌تواند توضیح‌دهنده برخی از مزایای متابولیک مشاهده شده تلمیزارتان در بیماران دیابتی باشد و آن را برای بیمارانی که ترکیبی از فشار خون بالا و سندرم متابولیک دارند، به یک انتخاب جذاب تبدیل کند.

موارد مصرف تأیید شده ساکوبیتریل + والزارتانداروی ترکیبی ساکوبیتریل و والزارتان، که یک مهارکننده گیرنده آنژیوتانسین و نپری‌لایزین (ARNI) است، در حال حاضر به عنوان یک درمان خط اول برای مدیریت نارسایی قلبی مزمن شناخته می‌شود.۱. نارسایی مزمن قلبی با کسر تخلیه کاهش یافته توضیح بالینی: این اصلی‌ترین و مهم‌ترین کاربرد تأیید شده این دارو است. این دارو برای جایگزینی مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین یا مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن قلبی (کلاس II تا IV انجمن قلب نیویورک) که دارای کسر تخلیه کاهش یافته (معمولاً ۴۰ درصد یا کمتر) هستند، تأیید شده است. اثر بالینی: هدف درمانی، کاهش خطر مرگ و میر قلبی-عروقی و کاهش بستری شدن در بیمارستان به دلیل تشدید نارسایی قلبی است. این دارو با دو مکانیسم عمل می‌کند: والزارتان سیستم رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون را مهار می‌کند، و ساکوبیتریل با مهار آنزیم نپری‌لایزین، سطح پپتیدهای ناتریورتیک مفید (مانند پپتید مغزی ناتریورتیک) را افزایش می‌دهد. این اقدام دوگانه، بار قلبی را کاهش داده و فیبروز و بازسازی نامطلوب قلب را معکوس می‌کند. نکته بالینی برای پزشک: این دارو باید به بیمارانی تجویز شود که وضعیت آن‌ها با دوزهای هدف مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین یا مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین پایدار شده است. قطع مصرف مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین باید حداقل ۳۶ ساعت قبل از شروع ساکوبیتریل + والزارتان انجام شود تا خطر بروز آنژیوادم به حداقل برسد.۲. نارسایی قلبی در بیماران اطفال توضیح بالینی: در برخی کشورها، این دارو برای درمان نارسایی قلبی سیستولیک در بیماران اطفال یک سال یا بالاتر نیز تأیید شده است، به ویژه آن‌هایی که نارسایی قلبی آن‌ها از طریق بیماری‌های مادرزادی یا اکتسابی رخ داده است. اثر بالینی: هدف درمانی، کاهش پیامدهای قلبی-عروقی در این گروه سنی با مکانیسم مشابه بزرگسالان است.موارد مصرف بر اساس شواهد بالینی و Off-Labelاگرچه تأییدیه‌های رسمی معمولاً محدود به نارسایی قلبی با کسر تخلیه کاهش یافته است، شواهد و دستورالعمل‌های بالینی کنونی کاربردهای دیگری را نیز مطرح می‌کنند که در عمل بالینی مورد استفاده قرار می‌گیرند.۱. نارسایی قلبی با کسر تخلیه حفظ شده یا کمی کاهش یافته توضیح بالینی: نارسایی قلبی با کسر تخلیه حفظ شده (کسر تخلیه ۵۰ درصد یا بالاتر) و نارسایی قلبی با کسر تخلیه کمی کاهش یافته (کسر تخلیه ۴۰ تا ۴۹ درصد) در حال حاضر یک کاربرد مهم است که به‌شدت توسط دستورالعمل‌های معتبر توصیه می‌شود. اثر بالینی: شواهد بالینی نشان می‌دهند که این دارو می‌تواند خطر بستری شدن در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی را در این جمعیت‌ها نیز کاهش دهد، به ویژه در بیمارانی که فشار خون بالا و شواهد نارسایی قلبی ساختاری (مانند افزایش سطح پپتیدهای ناتریورتیک) دارند. نکته بالینی برای پزشک: این کاربرد در حال تبدیل شدن به یک درمان استاندارد است، هرچند ممکن است تأییدیه‌های برچسب‌گذاری اولیه در برخی مناطق محدودتر باشند. در صورت عدم تحمل سایر داروها و وجود علائم واضح، تجویز آن توصیه می‌شود.۲. فشار خون بالا (به ویژه فشار خون مقاوم) توضیح بالینی: استفاده از این دارو صرفاً برای فشار خون بالا، یک کاربرد Off-Label است. اثر بالینی: با توجه به وجود والزارتان (مسدودکننده گیرنده آنژیوتانسین) در ترکیب و همچنین اثر اتساع عروقی ساکوبیتریل، این دارو یک کاهنده قوی فشار خون است و می‌تواند در بیماران با فشار خون مقاوم (فشاری که علی‌رغم مصرف سه داروی ضد فشار خون شامل یک دیورتیک تیازیدی کنترل نمی‌شود) که کاندید نارسایی قلبی نیستند، در نظر گرفته شود.

- پیشگیری از سکته مغزی و آمبولی سیستمیک در بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی غیر دریچه ای

بوسنتان یک داروی آنتاگونیست دوگانه گیرنده اندوتلین است که برای درمان بیماری‌های عروقی با پاتوفیزیولوژی پیچیده استفاده می‌شود. این دارو با مسدود کردن عمل اندوتلین-۱ (یک پپتید قوی انقباض‌دهنده عروق) در گیرنده‌های ET_A و ET_B، باعث اتساع عروق می‌شود.۱. موارد مصرف تأیید شدهمهم‌ترین و اصلی‌ترین مورد مصرف تأیید شده بوسنتان، مدیریت بیماری‌های شدید عروق ریوی و اسکلرودرمی است:۱. پرفشاری خون شریان ریوی توضیحات کاربردی: بوسنتان برای درمان پرفشاری خون شریان ریوی (گروه ۱ سازمان جهانی بهداشت) در بزرگسالان و کودکان ۳ سال به بالا تأیید شده است. هدف از درمان، بهبود توانایی ورزش و کاهش سرعت وخامت بالینی بیمار است. نکته بالینی: اثربخشی این دارو عمدتاً در بیمارانی با علائم بالینی کلاس عملکردی ۲ تا ۴ انجمن قلب نیویورک دیده شده است. این شامل بیمارانی با علل زیر است: پرفشاری خون شریان ریوی ایدیوپاتیک (بدون علت مشخص) یا ارثی. پرفشاری خون شریان ریوی مرتبط با بیماری‌های بافت همبند (مانند اسکلرودرمی). پرفشاری خون شریان ریوی مرتبط با شنت‌های سیستمیک به ریوی مادرزادی (مانند سندرم آیزنمنگر). اهمیت بالینی: بوسنتان با کاهش مقاومت عروقی ریوی، فشار شریان ریوی را پایین می‌آورد و بار کاری بطن راست قلب را کاهش می‌دهد، که مستقیماً به بهبود کیفیت زندگی و کاهش پیشرفت بیماری کمک می‌کند.۲. کاهش بروز زخم‌های دیجیتال در اسکلروز سیستمیک توضیحات کاربردی: بوسنتان در بزرگسالان مبتلا به اسکلروز سیستمیک (اسکلرودرمی) که گردش خون ضعیف منجر به ایجاد زخم‌های انگشتی (دیجیتال) شده است، برای کاهش تعداد زخم‌های جدید تأیید شده است. نکته بالینی: اسکلروز سیستمیک باعث باریک شدن عروق خونی کوچک در اندام‌ها، به ویژه انگشتان دست و پا می‌شود. بوسنتان با اتساع این عروق از طریق مهار اندوتلین، جریان خون را بهبود می‌بخشد و از ایجاد زخم‌های جدید جلوگیری می‌کند. این دارو در درمان زخم‌های موجود، اثربخشی کمتری دارد و هدف اصلی پیشگیری است.۲. موارد مصرف خارج از برچسب استفاده از بوسنتان در شرایط زیر بر اساس شواهد بالینی در حال بررسی یا محدود است و به قضاوت پزشک معالج بستگی دارد:۱. سندرم آیزنمنگر توضیحات کاربردی: این سندرم یک شکل شدید از پرفشاری خون ریوی است که در نتیجه شنت‌های بزرگ مادرزادی قلب از چپ به راست ایجاد می‌شود و در نهایت منجر به معکوس شدن جریان شنت (راست به چپ) می‌شود. نکته بالینی: مطالعات بالینی نشان داده‌اند که آنتاگونیست‌های گیرنده اندوتلین، از جمله بوسنتان، می‌توانند در این بیماران مفید باشند. استفاده از بوسنتان در این سندرم با هدف کاهش مقاومت عروقی ریوی و بهبود توانایی ورزش در حال بررسی است. در حالی که PAH مرتبط با شنت‌های مادرزادی تأیید شده است، استفاده در این سندرم خاص گاهی به عنوان خارج از برچسب تلقی می‌شود، مگر اینکه تحت PAH تأیید شده قرار گیرد.۲. پدیده رینود اولیه و ثانویه توضیحات کاربردی: استفاده از بوسنتان در مواردی از پدیده رینود شدید که به درمان‌های استاندارد پاسخ نمی‌دهند. نکته بالینی: پدیده رینود یک اختلال وازوپاسمی (انقباض عروق) است که منجر به تغییر رنگ و ایسکمی در انگشتان می‌شود. از آنجایی که اندوتلین-۱ در پاتوفیزیولوژی وازوپاسم نقش دارد، بوسنتان به صورت منطقی برای جلوگیری از انقباض و حملات ایسکمیک شدید، به ویژه در موارد ثانویه مرتبط با بیماری‌های روماتولوژیک، استفاده می‌شود. شواهد بیشتری برای حمایت از استفاده گسترده در رینود اولیه مورد نیاز است.۳. بیماری وریدی-انسدادی ریوی توضیحات کاربردی: در این شرایط نادر، انسداد وریدها و وریدهای کوچک ریوی منجر به پرفشاری خون ریوی می‌شود. نکته بالینی: درمان با گشادکننده‌های عروقی مانند بوسنتان در بیماران PVOD با خطر بالای ادم ریوی همراه است، زیرا خون به سمت عروق ریوی باز شده رانده می‌شود اما قادر به تخلیه از طریق وریدهای مسدود شده نیست. لذا، در صورت وجود نشانه‌های ادم ریوی، پزشک باید به تشخیص PVOD مشکوک شود و قطع مصرف بوسنتان را در نظر بگیرد.

آميودارون از راه خوراكي فقط در درمان تا كي كاردي بطني گهگير و غير پايدار از نظر هموديناميكي و فيبريلاسيون