موارد مصرف تایید شده
آپیکسابان به عنوان یک مهارکننده مستقیم و انتخابی فاکتور ده فعال، جایگاه ویژه‌ای در پیشگیری و درمان اختلالات ترومبوآمبولیک دارد:

۱. پیشگیری از سکته مغزی و آمبولی سیستمیک در فیبریلاسیون دهلیزی غیردریچه‌ای

• این مهم‌ترین مورد مصرف آپیکسابان است. بر اساس مطالعات بالینی بزرگ، آپیکسابان در مقایسه با وارفارین، نه تنها در کاهش خطر سکته مغزی موثرتر بوده، بلکه خطر خونریزی‌های بزرگ (به‌ویژه خونریزی مغزی) را به طور معناداری کاهش می‌دهد. پزشک باید توجه داشته باشد که در بیماران با فیبریلاسیون دهلیزی که دارای حداقل دو مورد از معیارهای: سن بالای ۸۰ سال، وزن کمتر از ۶۰ کیلوگرم یا کراتینین سرم بیشتر از ۱.۵ میلی‌گرم در دسی‌لیتر هستند، دوز دارو باید به ۲.۵ میلی‌گرم دو بار در روز کاهش یابد.

۲. پیشگیری از ترومبوز ورید عمقی پس از جراحی تعویض مفصل ران یا زانو

• آپیکسابان برای پیشگیری از لخته شدن خون در بیمارانی که تحت جراحی‌های ارتوپدی بزرگ قرار می‌گیرند، تایید شده است. شروع دوز معمولاً ۱۲ تا ۲۴ ساعت پس از جراحی انجام می‌شود. برتری آپیکسابان در این مورد، عدم نیاز به پایش آزمایشگاهی منظم برخلاف هپارین‌های با وزن مولکولی پایین است.

۳. درمان ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه

• آپیکسابان برای درمان حاد لخته‌های وریدی تاییدیه دارد. پروتکل درمانی معمولاً با دوز بالای ۱۰ میلی‌گرم دو بار در روز برای ۷ روز اول شروع شده و سپس به ۵ میلی‌گرم دو بار در روز تغییر می‌یابد. این رویکرد تک‌دارویی، نیاز به پل‌زدن با هپارین تزریقی را در ابتدای درمان حذف می‌کند.

۴. کاهش خطر بازگشت ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه

• بیمارانی که دوره درمان اولیه ۶ ماهه را به پایان رسانده‌اند، می‌توانند برای پیشگیری طولانی‌مدت از دوز کاهش‌یافته ۲.۵ میلی‌گرم دو بار در روز استفاده کنند. این دوز در حفظ ایمنی بیمار در مقابل خونریزی همزمان با جلوگیری از عود لخته بسیار موفق عمل کرده است.

موارد مصرف خارج برچسب
در شرایط خاص بالینی و بر اساس شواهد علمی رو به رشد، آپیکسابان در موارد زیر نیز توسط متخصصان تجویز می‌شود:

۱. پیشگیری از لخته در بیماران مبتلا به سرطان (ترومبوز مرتبط با بدخیمی)

• اگرچه راهنماهای قدیمی بر هپارین تزریقی تاکید داشتند، اما داده‌های جدید نشان می‌دهند که آپیکسابان گزینه‌ای بسیار مناسب و با سهولت مصرف بیشتر برای بیماران مبتلا به سرطان (به جز سرطان‌های گوارشی با خطر خونریزی بالا) جهت پیشگیری و درمان لخته‌های وریدی است.

۲. سندرم آنتی‌فسفولیپید (با احتیاط فراوان)

• در برخی موارد خاص که بیماران قادر به تحمل وارفارین نیستند، پزشکان ممکن است آپیکسابان را در نظر بگیرند. با این حال، شواهد در این مورد همچنان محدود است و در بیماران با خطر بالای لخته (نوع سه مثبت)، وارفارین همچنان انتخاب اول باقی می‌ماند.

۳. پیشگیری از لخته در بیماران بستری غیر جراحی

• در برخی پروتکل‌های بیمارستانی برای بیماران حاد که تحرک کمی دارند و در معرض خطر بالای لخته هستند، آپیکسابان به عنوان جایگزینی برای داروهای تزریقی جهت پیشگیری استفاده می‌شود.

۴. نارسایی کلیوی پیشرفته و همودیالیز

• اگرچه در ابتدا احتیاط زیادی وجود داشت، اما داده‌های فارماکوکینتیک و مطالعات مشاهده‌ای منجر به استفاده خارج برچسب از آپیکسابان در بیماران دیالیزی مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی شده است (اغلب با دوز ۵ یا ۲.۵ میلی‌گرم دو بار در روز). پزشک باید پایش دقیق علائم خونریزی را در این گروه در اولویت قرار دهد.

نکات کاربردی برای مدیریت بالینی

• تداخلات دارویی: آپیکسابان توسط آنزیم‌های کبدی و پروتئین‌های ناقل دفع می‌شود. مصرف همزمان با داروهای مهارکننده قوی این آنزیم‌ها (مانند کتوکونازول) یا القاکننده‌های قوی (مانند ریفامپین) می‌تواند سطح دارو را به شدت تغییر دهد.
• مدیریت خونریزی: در صورت بروز خونریزی جدی، عامل خنثی‌کننده اختصاصی (آندکسا آلفا) در مراکز مجهز بین‌المللی در دسترس است. در نبود آن، کنسانتره کمپلکس پروترومبین چهار فاکتوره گزینه جایگزین است.
• قطع دارو قبل از جراحی: برای جراحی‌های با خطر خونریزی کم، معمولاً قطع دارو ۲۴ ساعت قبل کافی است، اما برای جراحی‌های پرخطر، قطع دارو ۴۸ ساعت قبل توصیه می‌شود.

ریواروکسابان یک داروی ضد انعقاد خوراکی مستقیم است که به طور انتخابی فاکتور Xa را مهار می‌کند. این دارو به دلیل دوزبندی ساده و عدم نیاز به پایش روتین انعقادی، به طور گسترده برای پیشگیری و درمان ترومبوآمبولی استفاده می‌شود.

۱. موارد مصرف تأیید شده 

این موارد مصرف توسط سازمان‌های بین‌المللی معتبر بهداشت، مانند سازمان غذا و داروی ایالات متحده تأیید شده‌اند و شواهد بالینی قوی آن‌ها را حمایت می‌کند:

کاهش خطر سکته مغزی و آمبولی سیستمیک در فیبریلاسیون دهلیزی غیردریچه‌ای:

• کاربرد بالینی: ریواروکسابان در این جمعیت بیماران که در معرض خطر بالایی از تشکیل لخته در دهلیز و حرکت آن به سمت مغز یا سایر اعضای حیاتی هستند، تجویز می‌شود. دوز معمولاً یک بار در روز و همراه با وعده غذایی عصر مصرف می‌شود. تنظیم دوز بر اساس عملکرد کلیوی بیمار (بررسی کلیرانس کراتینین) برای به حداکثر رساندن اثربخشی و به حداقل رساندن خطر خونریزی ضروری است.

درمان ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه:

• کاربرد بالینی: ریواروکسابان برای درمان حوادث حاد ترومبوآمبولی وریدی (لخته در وریدهای عمقی پا و/یا ریه) تأیید شده است. مزیت مهم این دارو نسبت به درمان‌های سنتی، امکان شروع درمان با یک داروی خوراکی بدون نیاز به تزریق اولیه هپارین (در اکثر بیماران با ثبات همودینامیک) است. دوز درمانی معمولاً با یک رژیم دو بار در روز شروع شده و پس از چند هفته به یک دوز نگه‌دارنده یک بار در روز تغییر می‌یابد.

کاهش خطر عود ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه:

• کاربرد بالینی: پس از تکمیل دوره اولیه درمان (حداقل ۶ ماه) در بیمارانی که همچنان در معرض خطر عود ترومبوآمبولی وریدی هستند، ریواروکسابان می‌تواند به عنوان یک درمان ضدانعقاد طولانی مدت یا نامحدود با دوز پایین‌تر (معمولاً ۱۰ میلی‌گرم یک بار در روز) تجویز شود تا خطر عود کاهش یابد.

پیشگیری از ترومبوز ورید عمقی پس از جراحی‌های ارتوپدی:

• کاربرد بالینی: برای پیشگیری از تشکیل لخته در بیمارانی که تحت جراحی‌های بزرگ ارتوپدی (مانند تعویض کامل مفصل زانو یا مفصل ران) قرار می‌گیرند، ریواروکسابان به صورت دوز پیشگیرانه و کوتاه مدت پس از جراحی تجویز می‌شود. این مورد برای کاهش احتمال آمبولی ریه ناشی از این جراحی‌ها حیاتی است.

کاهش خطر حوادث قلبی عروقی در بیماری عروق کرونر یا شریان محیطی:

• کاربرد بالینی: ریواروکسابان با دوز بسیار پایین (۲.۵ میلی‌گرم دو بار در روز) در ترکیب با آسپیرین، برای کاهش خطر حوادث ماژور قلبی عروقی (شامل مرگ قلبی عروقی، سکته قلبی و سکته مغزی) در بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن عروق کرونر یا شریان محیطی تأیید شده است. این رژیم درمانی بر اساس شواهد جدید، یک استراتژی جدید برای مدیریت خطر آتروترومبوتیک بالا محسوب می‌شود.

پیشگیری از ترومبوآمبولی وریدی در بیماران حاد بستری:

• کاربرد بالینی: برای بیمارانی که به دلیل بیماری حاد پزشکی بستری شده‌اند و به دلیل محدودیت حرکتی و سایر عوامل خطر، در معرض خطر بالای ترومبوآمبولی هستند (و البته خطر خونریزی بالایی ندارند)، ریواروکسابان برای پیشگیری از لخته در طول بستری و پس از ترخیص به صورت کوتاه‌مدت تجویز می‌شود.

۲. موارد مصرف خارج برچسب

اگرچه این موارد به طور رسمی توسط سازمان‌های نظارتی بزرگ تأیید نشده‌اند، اما شواهد بالینی فزاینده یا دستورالعمل‌های برخی جوامع پزشکی از آن‌ها حمایت می‌کنند و ممکن است توسط پزشکان متخصص مورد استفاده قرار گیرند:

ترومبوز مرتبط با سرطان:

• کاربرد بالینی: درمان ترومبوآمبولی وریدی در بیماران مبتلا به بدخیمی فعال، به دلیل نیاز به درمان ضد انعقاد مؤثر و نگرانی از تزریق طولانی‌مدت هپارین با وزن مولکولی پایین، از موارد رایج استفاده خارج برچسب است. مطالعاتی وجود دارد که ریواروکسابان را به عنوان یک گزینه خوراکی مؤثر و ایمن در این جمعیت نشان می‌دهند.

پیشگیری از ترومبوآمبولی در فیبریلاسیون دهلیزی دریچه‌ای:

• کاربرد بالینی: اگرچه ریواروکسابان و سایر ضد انعقادهای خوراکی مستقیم برای فیبریلاسیون دهلیزی ناشی از تنگی شدید میترال یا در حضور دریچه‌های مصنوعی مکانیکی قلب تأیید نشده‌اند، اما در برخی بیماران با سایر انواع بیماری‌های دریچه‌ای (غیر از موارد مذکور) که فیبریلاسیون دهلیزی دارند، ممکن است بر اساس قضاوت بالینی به جای وارفارین استفاده شود.

ترومبوز وریدی سطحی حاد:

• کاربرد بالینی: ترومبوز وریدهای سطحی معمولاً عارضه خوش‌خیم‌تری نسبت به ترومبوز ورید عمقی است، اما خطر گسترش آن به سیستم وریدی عمقی وجود دارد. استفاده از ریواروکسابان با دوز پایین‌تر از دوز درمانی ترومبوز ورید عمقی برای کاهش احتمال گسترش لخته یا عود، از موارد استفاده خارج برچسب است که در برخی محیط‌های بالینی پذیرفته شده است.

ترومبوز ناشی از کاتتر وریدی مرکزی:

• کاربرد بالینی: در بیمارانی که به دلیل حضور کاتترهای وریدی مرکزی دچار ترومبوز می‌شوند، ریواروکسابان به عنوان یک عامل ضد انعقاد خوراکی جایگزین هپارین‌های تزریقی یا وارفارین، در برخی پروتکل‌های درمانی خارج برچسب استفاده می‌شود.

- سندروم های کرونری حاد: بیمارانی که تحت PCI قرار می گیرند. همراه با آسپرین برای کاهش خطر وقایع ترومبوتیک قلبی عروقی ( مثل ترومبوز استنت، MI ) در بیماران مبتلا به سندروم های کرونری حاد (ACS) که تحت PCI قرار می گیرند مورد استفاده قرار می گیرد.

- در بیماران مبتلا به آنژین ناپایدار یا MI بدون افزایش قطعه ST (NSTEMI) که تحت PCI قرار گرفته اند و در بیماران MI با افزایش قطعه ST (STEMI) که با PCI اولیه یا ثانویه ( بعد از درمان دارویی ) کنترل شده اند، استفاده می گردد.

- استانداردی که اکنون برای درمان بیماران ACS استفاده می شود شامل درمان ضد پلاکت دوتایی با یک مشتق تیونوپیریدین ( کلوپیدوگرل، پراسوگرل ) و آسپرین است. به نظر می رسد افزایش مهار تجمع پلاکتی ناشی از پراسوگرل باعث کاهش بیشتر وقایع ایسکمیک ( مثل ترومبوز استنت و MI ) در مقایسه با درمان استاندارد در بیماران ACS که تحت PCI قرار گرفته اند می شود. هرچند این مزایا با افزایش خطر خونریزی همراه است.

تاریخ به روز رسانی: ۱۳۹۵/۰۸/۱۵

موارد مصرف تایید شده
انالاپریل یک مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین است که به عنوان یک پیش‌دارو عمل کرده و در کبد به متابولیت فعال خود تبدیل می‌شود. موارد مصرف رسمی و تایید شده آن عبارتند از:

۱. مدیریت فشار خون بالا

• انالاپریل به تنهایی یا همراه با سایر داروهای کاهنده فشار خون برای کنترل فشار خون اولیه و ثانویه استفاده می‌شود.
• توضیح بالینی: این دارو با مهار تولید آنژیوتانسین دو، باعث کاهش مقاومت عروق محیطی و کاهش ترشح آلدوسترون می‌شود. این اثر منجر به کاهش بار پس از قلب و بهبود خاصیت ارتجاعی عروق می‌گردد. در بیماران دیابتی، این دارو به دلیل اثرات محافظتی بر کلیه، خط اول درمان محسوب می‌شود.

۲. درمان نارسایی قلبی علامت‌دار

• انالاپریل برای کاهش نرخ مرگ و میر و بستری شدن در بیمارانی که دچار نارسایی قلبی با کاهش کسر تخلیه بطن چپ هستند، تجویز می‌شود.
• توضیح بالینی: انالاپریل با کاهش فشار پر شدن بطن و کاهش فشار گوه ای مویرگ‌های ریوی، علائم بیمار را بهبود بخشیده و ظرفیت ورزشی را افزایش می‌دهد. مطالعات بزرگ بین‌المللی بر نقش حیاتی آن در مهار بازسازی نامناسب بافت قلب تاکید دارند.

۳. اختلال عملکرد بطن چپ بدون علامت

• در بیمارانی که کسر تخلیه بطن چپ آن‌ها کمتر از ۴۰ درصد است اما علائم بالینی نارسایی را نشان نمی‌دهند، انالاپریل برای جلوگیری از پیشرفت بیماری تجویز می‌شود.
• توضیح بالینی: شروع زودهنگام درمان در این مرحله می‌تواند خطر بروز نارسایی قلبی آشکار و مرگ و میر ناشی از حوادث قلبی و عروقی را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.

موارد مصرف خارج برچسب و مکمل
در بسیاری از سناریوهای بالینی، انالاپریل بر اساس شواهد موجود در منابع معتبر جهانی به عنوان درمان کمکی یا پیشگیرانه تجویز می‌شود:

۱. نفروپاتی غیر دیابتی

• پزشکان از انالاپریل برای کاهش دفع پروتئین در ادرار و کند کردن روند نارسایی مزمن کلیه در بیماری‌های مختلف کلیوی استفاده می‌کنند.
• توضیح بالینی: با کاهش فشار داخل گلومرول‌های کلیه، انالاپریل از آسیب‌های ساختاری به فیلترهای کلیوی جلوگیری کرده و پیشرفت به سمت مرحله نهایی نارسایی کلیه را به تأخیر می‌اندازد.

۲. پروتئینوری در کودکان

• در برخی موارد خاص، متخصصان اطفال برای مدیریت دفع پروتئین در کودکان مبتلا به بیماری‌های کلیوی مزمن، دوزهای تنظیم شده انالاپریل را تجویز می‌کنند.

۳. پیشگیری از حوادث عروقی در بیماران با ریسک بالا

• در بیمارانی که دارای بیماری‌های عروق کرونر یا محیطی هستند، حتی با وجود فشار خون نرمال، گاهی برای بهره‌مندی از اثرات محافظتی عروقی تجویز می‌شود.

۴. پدیده رینود ثانویه

• برخی مطالعات بالینی نشان می‌دهند که مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین ممکن است در کاهش شدت و تکرار حملات وازواسپاسم در بیماران مبتلا به رینود ناشی از بیماری‌های سیستمیک موثر باشند.

نکات کلیدی برای مدیریت بالینی توسط پزشک

• پایش عملکرد کلیه و پتاسیم: قبل از شروع و دو هفته پس از شروع درمان، سنجش سطح کراتینین خون و پتاسیم الزامی است. خطر افزایش پتاسیم خون به ویژه در بیماران با نارسایی کلیوی یا مصرف‌کنندگان داروهای ادرارآور نگهدارنده پتاسیم وجود دارد.
• سرفه خشک: حدود ۵ تا ۲۰ درصد بیماران ممکن است دچار سرفه خشک و مداوم شوند که ناشی از تجمع برادی‌کینین است. در صورت عدم تحمل بیمار، تغییر طبقه دارویی به مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین توصیه می‌شود.
• هشدار آنژیوادم: اگرچه نادر است، اما آنژیوادم سر و گردن می‌تواند تهدیدکننده حیات باشد. در صورت بروز هرگونه تورم در ناحیه صورت یا زبان، دارو باید فوراً قطع و اقدامات اورژانسی انجام شود.
• دوز اول و افت فشار خون: به دلیل احتمال افت فشار خون شدید پس از اولین دوز (به ویژه در بیماران تحت درمان با ادرارآورها)، توصیه می‌شود اولین دوز در شب یا تحت نظارت مستقیم مصرف شود.

رزوواستاتین یک داروی قوی از دسته استاتین‌ها است که در مدیریت چربی خون بالا و پیشگیری از بیماری‌های قلبی-عروقی کاربرد گسترده‌ای دارد. دوزهای مختلف این دارو امکان تنظیم درمان را برای بیماران با نیازهای متفاوت فراهم می‌کند.
موارد مصرف رزوواستاتین برای موارد زیر تأیید شده است:

کلسترول بالای اولیه و چربی خون مختلط:

دوزهای رایج (۵ تا ۴۰ میلی‌گرم): برای کاهش سطح کلسترول بد LDL ، کلسترول کلی، تری‌گلیسیرید و پروتئین آپولیپوپروتئین B، و همچنین برای افزایش کلسترول خوب HDL . این دارو به عنوان درمان کمکی به رژیم غذایی در بزرگسالان و کودکان بالای ۷ سال که دارای کلسترول بالای خانوادگی از نوع هتروزیگوت یا کلسترول بالای اولیه غیرخانوادگی هستند، تجویز می‌شود.

کلسترول بالای خانوادگی از نوع هموزیگوت:

دوزهای بالا (۲۰ تا ۴۰ میلی‌گرم): برای کاهش سطح کلسترول بد LDL ، کلسترول کلی، تری‌گلیسیرید و پروتئین آپولیپوپروتئین B، در بزرگسالان و کودکان بالای ۷ سال مبتلا به این نوع شدید از کلسترول بالا، معمولاً به عنوان درمان کمکی در کنار سایر روش‌های کاهش چربی مانند فیلتراسیون LDL

تری‌گلیسیرید بالا:

دوزهای رایج (۱۰ تا ۴۰ میلی‌گرم): به عنوان درمان کمکی به رژیم غذایی برای کاهش سطح تری‌گلیسیریدهای بالا در بزرگسالان

چربی خون از نوع دیس‌بتا لیپوپروتئینمی اولیه (نوع III هایپرلیپوپروتئینمی):

دوزهای رایج (۱۰ تا ۴۰ میلی‌گرم): به عنوان درمان کمکی به رژیم غذایی برای این اختلال نادر در متابولیسم چربی کاربرد دارد

کاهش خطر حوادث قلبی-عروقی:

دوزهای خاص (۱۰ تا ۴۰ میلی‌گرم): در بزرگسالانی که هنوز بیماری قلبی-عروقی آشکاری ندارند اما در معرض خطر بالای ابتلا به آن هستند مانند مردان بالای ۵۰ سال، زنان بالای ۶۰ سال، وجود CRP بالا، فشار خون بالا، کلسترول خوب پایین، سابقه خانوادگی بیماری قلبی-عروقی در سنین پایین یا سیگار کشیدن، برای کاهش خطر سکته مغزی، حمله قلبی و نیاز به عمل‌های باز کردن عروق

موارد مصرف خارج از برچسب

اگرچه رزوواستاتین عمدتاً برای موارد فوق تأیید شده است، اما در برخی شرایط بالینی، پزشکان ممکن است بر اساس شواهد تحقیقاتی و قضاوت خود، آن را برای مقاصد دیگر تجویز کنند:

پیشگیری از بیماری کلیوی در بیماران دیابتی:

برخی مطالعات نشان داده‌اند که داروهای استاتین، از جمله رزوواستاتین، ممکن است در کاهش پیشرفت بیماری کلیوی در بیماران دیابتی به ویژه آن‌هایی که پروتئین در ادرارشان دارند نقش داشته باشند، حتی اگر هدف اصلی کاهش چربی خون نباشد. این اثرات به دلیل خواص ضدالتهابی و بهبود عملکرد رگ‌های خونی است.

بیماری‌های التهابی:

با توجه به اثرات چندگانه و ضدالتهابی استاتین‌ها، تحقیقاتی در مورد استفاده از رزوواستاتین در برخی بیماری‌های التهابی مزمن مانند آرتریت روماتوئید یا لوپوس انجام شده است. هرچند این کاربردها هنوز به صورت رسمی تأیید نشده‌اند و نیاز به تحقیقات بیشتری دارند.

کاهش پروتئین در ادرار در بیماری‌های کلیوی:

در برخی بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن کلیوی که چربی خون بالا ندارند، ممکن است رزوواستاتین برای کاهش پروتئین در ادرار تجویز شود. این اثر نیز به خواص ضدالتهابی و محافظت از رگ‌های خونی نسبت داده می‌شود.
تذکر مهم: تجویز رزوواستاتین برای موارد خارج از برچسب باید با احتیاط فراوان، بر اساس شواهد بالینی قوی و پس از ارزیابی دقیق مزایا و خطرات برای هر بیمار خاص انجام شود.

رزوواستاتین یک داروی قوی از دسته استاتین‌ها است که در مدیریت چربی خون بالا و پیشگیری از بیماری‌های قلبی-عروقی کاربرد گسترده‌ای دارد. دوزهای مختلف این دارو امکان تنظیم درمان را برای بیماران با نیازهای متفاوت فراهم می‌کند.
موارد مصرف رزوواستاتین برای موارد زیر تأیید شده است:

کلسترول بالای اولیه و چربی خون مختلط:

دوزهای رایج (۵ تا ۴۰ میلی‌گرم): برای کاهش سطح کلسترول بد LDL ، کلسترول کلی، تری‌گلیسیرید و پروتئین آپولیپوپروتئین B، و همچنین برای افزایش کلسترول خوب HDL . این دارو به عنوان درمان کمکی به رژیم غذایی در بزرگسالان و کودکان بالای ۷ سال که دارای کلسترول بالای خانوادگی از نوع هتروزیگوت یا کلسترول بالای اولیه غیرخانوادگی هستند، تجویز می‌شود.

کلسترول بالای خانوادگی از نوع هموزیگوت:

دوزهای بالا (۲۰ تا ۴۰ میلی‌گرم): برای کاهش سطح کلسترول بد LDL ، کلسترول کلی، تری‌گلیسیرید و پروتئین آپولیپوپروتئین B، در بزرگسالان و کودکان بالای ۷ سال مبتلا به این نوع شدید از کلسترول بالا، معمولاً به عنوان درمان کمکی در کنار سایر روش‌های کاهش چربی مانند فیلتراسیون LDL

تری‌گلیسیرید بالا:

دوزهای رایج (۱۰ تا ۴۰ میلی‌گرم): به عنوان درمان کمکی به رژیم غذایی برای کاهش سطح تری‌گلیسیریدهای بالا در بزرگسالان

چربی خون از نوع دیس‌بتا لیپوپروتئینمی اولیه (نوع III هایپرلیپوپروتئینمی):

دوزهای رایج (۱۰ تا ۴۰ میلی‌گرم): به عنوان درمان کمکی به رژیم غذایی برای این اختلال نادر در متابولیسم چربی کاربرد دارد

کاهش خطر حوادث قلبی-عروقی:

دوزهای خاص (۱۰ تا ۴۰ میلی‌گرم): در بزرگسالانی که هنوز بیماری قلبی-عروقی آشکاری ندارند اما در معرض خطر بالای ابتلا به آن هستند مانند مردان بالای ۵۰ سال، زنان بالای ۶۰ سال، وجود CRP بالا، فشار خون بالا، کلسترول خوب پایین، سابقه خانوادگی بیماری قلبی-عروقی در سنین پایین یا سیگار کشیدن، برای کاهش خطر سکته مغزی، حمله قلبی و نیاز به عمل‌های باز کردن عروق

موارد مصرف خارج از برچسب

اگرچه رزوواستاتین عمدتاً برای موارد فوق تأیید شده است، اما در برخی شرایط بالینی، پزشکان ممکن است بر اساس شواهد تحقیقاتی و قضاوت خود، آن را برای مقاصد دیگر تجویز کنند:

پیشگیری از بیماری کلیوی در بیماران دیابتی:

برخی مطالعات نشان داده‌اند که داروهای استاتین، از جمله رزوواستاتین، ممکن است در کاهش پیشرفت بیماری کلیوی در بیماران دیابتی به ویژه آن‌هایی که پروتئین در ادرارشان دارند نقش داشته باشند، حتی اگر هدف اصلی کاهش چربی خون نباشد. این اثرات به دلیل خواص ضدالتهابی و بهبود عملکرد رگ‌های خونی است.

بیماری‌های التهابی:

با توجه به اثرات چندگانه و ضدالتهابی استاتین‌ها، تحقیقاتی در مورد استفاده از رزوواستاتین در برخی بیماری‌های التهابی مزمن مانند آرتریت روماتوئید یا لوپوس انجام شده است. هرچند این کاربردها هنوز به صورت رسمی تأیید نشده‌اند و نیاز به تحقیقات بیشتری دارند.

کاهش پروتئین در ادرار در بیماری‌های کلیوی:

در برخی بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن کلیوی که چربی خون بالا ندارند، ممکن است رزوواستاتین برای کاهش پروتئین در ادرار تجویز شود. این اثر نیز به خواص ضدالتهابی و محافظت از رگ‌های خونی نسبت داده می‌شود.
تذکر مهم: تجویز رزوواستاتین برای موارد خارج از برچسب باید با احتیاط فراوان، بر اساس شواهد بالینی قوی و پس از ارزیابی دقیق مزایا و خطرات برای هر بیمار خاص انجام شود.

آتنولول در درمان آنژين صدري مزمن، كنترل زيادي فشار خون( به تنهايي يا همراه ساير داروهاي كاهنده فشار خون) و پيشگيري از انفاركتوس مجدد ميوكارد مصرف مي‌شود.

فنوفیبرات که مشتقی از اسید فیبریک است یک داروی تنظیم کننده چربی با اثر مشابه با bezafibrate بر لیپیدهای پلاسما است.
از آن برای کاهش لیپوپروتئین با چگالی پایین (LDL)، کلسترول تام، تری گلیسرید و آپولیپوپروتئین B و افزایش لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL) استفاده می شود و مخصوصاً در درمان انواع IIa، IIb، III، IV، V هیپرلیپوپروتئیمی کاربرد دارد.
فنوفیبرات به طریق خوراکی(به فرم بسیار ریز و میکرونی با زیست دستیابی بهبود یافته)تجویزمیگردد. دوز معمول آغازین 67 تا 200 میلی گرم روزانه می باشد که یا در یک دوز منفرد یا 3 دوز تقسیم شده تجویز می گردد که بستگی به فرمول دارو دارد و دوز تجویزی می بایست متناسب با پاسخ درمانی بیمار تا حداکثر 267 میلی گرم در روز تنظیم گردد. ممکن است در مورد کودکان دوز 67mg برای هر 20 کیلوگرم وزن بدن، روزانه داده شود. همچنین یک فرآورده با آزادسازی اصلاح شده موجود می باشد که با دوز 54 تا 106 میلی گرم روزانه تجویز می شود (معادل با 67 تا 200 میلی گرم فنوفیبرات میکرونی)
این دارو همچنین به فرم غیر میکرونی تجویز می گردد. 67 میلی گرم فنوفیبرات میکرونی از لحاظ درمانی معادل با حدوداً 100 میلی گرم فرم غیر میکرونی می باشد. دوز معمول آغازین 300 میلی گرم در روز است که در دوزهای تقسیم شده و همراه با غذا تجویز می شود. دوز تجویزی متناسب با پاسخ درمانی بین 200 تا mg400 روزانه تنظیم می گردد. در مورد کودکان دوز 5mg/kg روزانه تجویز می شود.

اين دارو براي كنترل آنژين كلاسيك(پايدار مزمن) كنترل آنژين وازواسپاستیک یا آنژین ناپایدار در بیمارانی که قادر به تحمل داروهاي مسدودكننده گيرنده بيتا آدرنرژيك يانتيرات‌ها نيستند، يا علائم بيماري آنها بااين داروها از بين نمي‌رود، مصرف مي شود.