دریافت اپلیکیشن دارویاب در کدام داروخانه موجود است؟ اصفهانتهرانآذربایجان شرقیآذربایجان غربیاردبیلالبرزایلامبوشهرچهارمحال و بختیاریخراسان جنوبیخراسان رضویخراسان شمالیخوزستانزنجانسمنانسیستان و بلوچستانفارسقزوینقمکردستانکرمانکرمانشاهکهگیلویه و بویراحمدگلستانگیلانلرستانمازندرانمرکزیهرمزگانهمدانیزد

موارد مصرف تأیید شده لووفلوکساسینلووفلوکساسین به دلیل طیف گسترده‌ای که علیه باکتری‌های گرم مثبت، گرم منفی و برخی باکتری‌های غیرمعمول دارد، برای درمان عفونت‌های باکتریایی زیر تأیید شده است:۱. عفونت‌های دستگاه تنفسیذات‌الریه اکتسابی از جامعه: توضیح بالینی: لووفلوکساسین به دلیل نفوذ بالا به بافت ریه و اثربخشی علیه شایع‌ترین عوامل بیماری‌زا (مانند استرپتوکوک پنومونیه، هموفیلوس آنفلوآنزا، و پاتوژن‌های غیرمعمول مانند مایکوپلاسما و لژیونلا)، یکی از داروهای انتخابی یا خط دوم در درمان ذات‌الریه متوسط تا شدید سرپایی و بستری محسوب می‌شود. در موارد حساسیت به پنی‌سیلین یا شکست درمان‌های دیگر کاربرد دارد.عفونت حاد باکتریایی برونشیت مزمن: توضیح بالینی: برای درمان تشدید حاد برونشیت مزمن در بیمارانی که عوامل خطر شکست درمان دارند یا به سایر آنتی‌بیوتیک‌ها پاسخ نمی‌دهند.سینوزیت حاد باکتریایی: توضیح بالینی: معمولاً به عنوان یک درمان خط دوم برای عفونت‌های سینوسی متوسط تا شدید که به درمان‌های اولیه (مانند آموکسی‌سیلین-کلاوولانات) مقاوم هستند یا در بیمارانی با آلرژی به پنی‌سیلین، استفاده می‌شود.۲. عفونت‌های دستگاه ادراری و پروستاتپیه‌لنفریت حاد: توضیح بالینی: لووفلوکساسین به دلیل غلظت‌دهی عالی در بافت کلیه، یک درمان مؤثر برای عفونت‌های شدید کلیه (پیه‌لنفریت) است و معمولاً به صورت خوراکی یا تزریقی تجویز می‌شود.عفونت‌های پیچیده و غیرپیچیده دستگاه ادراری: توضیح بالینی: در موارد سیستیت حاد (عفونت مثانه) و عفونت‌های پیچیده (مانند عفونت‌های مرتبط با ناهنجاری‌های ساختاری یا کاتترها) به کار می‌رود.پروستاتیت باکتریایی مزمن: توضیح بالینی: این دارو به دلیل نفوذ عالی به بافت پروستات، یکی از اصلی‌ترین گزینه‌ها برای درمان طولانی‌مدت (اغلب ۴ تا ۶ هفته) عفونت‌های مزمن پروستات است.۳. عفونت‌های پوستی و بافت نرمعفونت‌های پیچیده و غیرپیچیده ساختار پوست و بافت نرم: توضیح بالینی: برای درمان عفونت‌های جدی مانند سلولیت، آبسه، عفونت‌های زخم، و عفونت‌های پای دیابتی، به ویژه زمانی که پاتوژن‌های گرم منفی یا گرم مثبت مقاوم (اما حساس به لووفلوکساسین) درگیر هستند.۴. سایر موارد تأیید شدهدرمان پس از مواجهه با سیاه‌زخم: توضیح بالینی: برای پیشگیری و درمان عفونت سیاه‌زخم ناشی از باسیلوس آنتراسیس به عنوان یک گزینه جایگزین یا همراه با سایر داروها استفاده می‌شود.طاعون: توضیح بالینی: برای درمان طاعون ناشی از یرسینیا پستیس.موارد مصرف خارج از برچسب لووفلوکساسیناین کاربردها بر اساس شواهد بالینی و تجربه پزشکان هستند، اما به طور رسمی توسط سازمان‌های نظارتی بزرگ تأیید نشده‌اند:۱. سل (توبرکلوزیس) مقاوم به چند دارو توضیح بالینی: لووفلوکساسین در درمان بیماران مبتلا به سل ریوی یا خارج ریوی که عفونت آن‌ها نسبت به داروهای خط اول (مانند ایزونیازید و ریفامپین) مقاوم به چند دارو هستند، به عنوان بخشی از یک رژیم ترکیبی استفاده می‌شود. این کاربرد به دلیل اثربخشی خوب علیه مایکوباکتریوم توبرکلوزیس است.۲. عفونت‌های مایکوباکتریوم‌های غیر سلی توضیح بالینی: لووفلوکساسین می‌تواند در رژیم‌های درمانی برای عفونت‌های ناشی از مایکوباکتریوم‌های غیر سلی مانند مایکوباکتریوم آویوم کمپلکس (MAC) یا مایکوباکتریوم کانزاسی استفاده شود.۳. پیشگیری از عفونت در نوتروپنی تب‌زا توضیح بالینی: در بیماران سرطانی که تحت شیمی‌درمانی هستند و دچار نوتروپنی شدید (کاهش شدید نوتروفیل‌ها) می‌شوند و تب دارند، لووفلوکساسین ممکن است به عنوان بخشی از درمان تجربی برای پوشش‌دهی عوامل بیماری‌زای شایع گرم منفی تجویز شود تا از عفونت‌های جدی جلوگیری کند.۴. اسهال مسافرتی حاد باکتریایی توضیح بالینی: لووفلوکساسین می‌تواند در درمان اسهال شدید یا مقاوم به درمان ناشی از باکتری‌های خاص (مانند اشرشیا کلی تولید کننده توکسین یا شیگلا) که در مسافرت‌ها شایع است، به عنوان یک درمان کوتاه‌مدت استفاده شود.

رزوواستاتین یک داروی قوی از دسته استاتین‌ها است که در مدیریت چربی خون بالا و پیشگیری از بیماری‌های قلبی-عروقی کاربرد گسترده‌ای دارد. دوزهای مختلف این دارو امکان تنظیم درمان را برای بیماران با نیازهای متفاوت فراهم می‌کند.موارد مصرف رزوواستاتین برای موارد زیر تأیید شده است:کلسترول بالای اولیه و چربی خون مختلط:دوزهای رایج (۵ تا ۴۰ میلی‌گرم): برای کاهش سطح کلسترول بد LDL ، کلسترول کلی، تری‌گلیسیرید و پروتئین آپولیپوپروتئین B، و همچنین برای افزایش کلسترول خوب HDL . این دارو به عنوان درمان کمکی به رژیم غذایی در بزرگسالان و کودکان بالای ۷ سال که دارای کلسترول بالای خانوادگی از نوع هتروزیگوت یا کلسترول بالای اولیه غیرخانوادگی هستند، تجویز می‌شود.کلسترول بالای خانوادگی از نوع هموزیگوت:دوزهای بالا (۲۰ تا ۴۰ میلی‌گرم): برای کاهش سطح کلسترول بد LDL ، کلسترول کلی، تری‌گلیسیرید و پروتئین آپولیپوپروتئین B، در بزرگسالان و کودکان بالای ۷ سال مبتلا به این نوع شدید از کلسترول بالا، معمولاً به عنوان درمان کمکی در کنار سایر روش‌های کاهش چربی مانند فیلتراسیون LDLتری‌گلیسیرید بالا:دوزهای رایج (۱۰ تا ۴۰ میلی‌گرم): به عنوان درمان کمکی به رژیم غذایی برای کاهش سطح تری‌گلیسیریدهای بالا در بزرگسالانچربی خون از نوع دیس‌بتا لیپوپروتئینمی اولیه (نوع III هایپرلیپوپروتئینمی):دوزهای رایج (۱۰ تا ۴۰ میلی‌گرم): به عنوان درمان کمکی به رژیم غذایی برای این اختلال نادر در متابولیسم چربی کاربرد داردکاهش خطر حوادث قلبی-عروقی:دوزهای خاص (۱۰ تا ۴۰ میلی‌گرم): در بزرگسالانی که هنوز بیماری قلبی-عروقی آشکاری ندارند اما در معرض خطر بالای ابتلا به آن هستند مانند مردان بالای ۵۰ سال، زنان بالای ۶۰ سال، وجود CRP بالا، فشار خون بالا، کلسترول خوب پایین، سابقه خانوادگی بیماری قلبی-عروقی در سنین پایین یا سیگار کشیدن، برای کاهش خطر سکته مغزی، حمله قلبی و نیاز به عمل‌های باز کردن عروقموارد مصرف خارج از برچسباگرچه رزوواستاتین عمدتاً برای موارد فوق تأیید شده است، اما در برخی شرایط بالینی، پزشکان ممکن است بر اساس شواهد تحقیقاتی و قضاوت خود، آن را برای مقاصد دیگر تجویز کنند:پیشگیری از بیماری کلیوی در بیماران دیابتی:برخی مطالعات نشان داده‌اند که داروهای استاتین، از جمله رزوواستاتین، ممکن است در کاهش پیشرفت بیماری کلیوی در بیماران دیابتی به ویژه آن‌هایی که پروتئین در ادرارشان دارند نقش داشته باشند، حتی اگر هدف اصلی کاهش چربی خون نباشد. این اثرات به دلیل خواص ضدالتهابی و بهبود عملکرد رگ‌های خونی است.بیماری‌های التهابی:با توجه به اثرات چندگانه و ضدالتهابی استاتین‌ها، تحقیقاتی در مورد استفاده از رزوواستاتین در برخی بیماری‌های التهابی مزمن مانند آرتریت روماتوئید یا لوپوس انجام شده است. هرچند این کاربردها هنوز به صورت رسمی تأیید نشده‌اند و نیاز به تحقیقات بیشتری دارند.کاهش پروتئین در ادرار در بیماری‌های کلیوی:در برخی بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن کلیوی که چربی خون بالا ندارند، ممکن است رزوواستاتین برای کاهش پروتئین در ادرار تجویز شود. این اثر نیز به خواص ضدالتهابی و محافظت از رگ‌های خونی نسبت داده می‌شود.تذکر مهم: تجویز رزوواستاتین برای موارد خارج از برچسب باید با احتیاط فراوان، بر اساس شواهد بالینی قوی و پس از ارزیابی دقیق مزایا و خطرات برای هر بیمار خاص انجام شود.

اندانسترون به عنوان یک مهارکننده انتخابی گیرنده سروتونین، کاربرد کلیدی و مؤثری در پیشگیری و درمان تهوع و استفراغ ناشی از عوامل مختلف دارد. شناخت موارد مصرف تأیید شده و خارج برچسب آن برای مدیریت بهینه بالینی ضروری است۱. موارد مصرف تأیید شدهموارد زیر، اندیکاسیون‌های اصلی و تأیید شده اندانسترون هستند که استفاده از آن را به عنوان خط اول درمان ضد تهوع در این شرایط توجیه می‌کنندپیشگیری از تهوع و استفراغ ناشی از شیمی‌درمانی توضیحات کاربردی: اندانسترون برای پیشگیری از تهوع و استفراغ حاد مرتبط با شیمی‌درمانی‌های بسیار قوی در ایجاد تهوع و استفراغ (مانند رژیم‌های حاوی دوز بالای سیس پلاتین) و همچنین شیمی‌درمانی‌های با قدرت متوسط در ایجاد تهوع و استفراغ تأیید شده است ملاحظات بالینی: این دارو باید پیش از شروع شیمی‌درمانی تجویز شود تا حداکثر اثربخشی را در جلوگیری از تهوع حاد داشته باشد. دوز مصرفی بر اساس قدرت تهوع‌زایی رژیم شیمی‌درمانی (کم، متوسط یا زیاد) تنظیم می‌شودپیشگیری از تهوع و استفراغ ناشی از پرتو درمانی توضیحات کاربردی: این دارو برای بیمارانی که تحت پرتو درمانی‌های با پتانسیل تهوع‌زایی قرار می‌گیرند، تأیید شده است. این شامل پرتو درمانی کل بدن، تک دوزهای بالا به شکم، یا دوزهای روزانه به ناحیه شکم می‌شود. ملاحظات بالینی: استفاده از اندانسترون در این شرایط کمک می‌کند تا بیماران بتوانند دوره کامل پرتو درمانی را بدون مشکلات گوارشی ناشی از تهوع و استفراغ به پایان برسانند.پیشگیری از تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی توضیحات کاربردی: اندانسترون برای پیشگیری از تهوع و استفراغ که معمولاً پس از بیهوشی و جراحی عمومی رخ می‌دهد، تأیید شده است ملاحظات بالینی: تجویز یک دوز واحد از اندانسترون پیش از القای بیهوشی یا بلافاصله پس از عمل جراحی، در کاهش بروز تهوع و استفراغ پس از عمل بسیار مؤثر است۲. موارد مصرف خارج برچسباین موارد، اندیکاسیون‌هایی هستند که اندانسترون به طور گسترده در آن‌ها استفاده می‌شود، اما به طور رسمی توسط سازمان‌های نظارتی تأیید نشده‌اند.درمان تهوع و استفراغ مرتبط با بارداری توضیحات کاربردی: اندانسترون به طور شایع در مواردی که تهوع و استفراغ بارداری شدید است و به درمان‌های اولیه (مانند ویتامین ب ۶ یا ترکیبات آن) پاسخ نمی‌دهد، به ویژه در شرایط استفراغ بیش از حد بارداری استفاده می‌شود. اخیرا شواهدی از عوارض این دارو برای جنین گزارش شده است. ملاحظات بالینی: اگرچه اندانسترون به دلیل اثربخشی بالا مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما مطالعاتی در مورد خطر احتمالی افزایش طولانی شدن فاصله در قلب جنین، پزشک باید هنگام تجویز به زنان باردار، جوانب مثبت و منفی مصرف را ارزیابی کند.درمان سندرم استفراغ دوره‌ای توضیحات کاربردی: اندانسترون به صورت خارج برچسب برای درمان حاد حملات تهوع و استفراغ شدید در بیماران مبتلا به سندرم استفراغ دوره‌ای، به ویژه در جمعیت کودکان، مورد استفاده قرار می‌گیرد. ملاحظات بالینی: این دارو می‌تواند به قطع سریع حملات در این بیماران کمک کند، اما شواهد مربوط به اثربخشی آن در این بیماری محدود است.درمان اسهال شدید ناشی از تومورهای نورواندوکرین (سندرم کارسینوئید) توضیحات کاربردی: اندانسترون در موارد نادر برای کنترل اسهال شدید و مقاوم مرتبط با تومورهای نورواندوکرین استفاده می‌شود. ملاحظات بالینی: این اثر درمانی به دلیل نقش سروتونین در تنظیم حرکات روده است. اندانسترون با مهار گیرنده‌های سروتونین، می‌تواند به کاهش دفعات اسهال کمک کند، اگرچه این یک درمان معمول نیست.

ریواروکسابان یک داروی ضد انعقاد خوراکی مستقیم است که به طور انتخابی فاکتور Xa را مهار می‌کند. این دارو به دلیل دوزبندی ساده و عدم نیاز به پایش روتین انعقادی، به طور گسترده برای پیشگیری و درمان ترومبوآمبولی استفاده می‌شود.۱. موارد مصرف تأیید شده این موارد مصرف توسط سازمان‌های بین‌المللی معتبر بهداشت، مانند سازمان غذا و داروی ایالات متحده تأیید شده‌اند و شواهد بالینی قوی آن‌ها را حمایت می‌کند:کاهش خطر سکته مغزی و آمبولی سیستمیک در فیبریلاسیون دهلیزی غیردریچه‌ای: کاربرد بالینی: ریواروکسابان در این جمعیت بیماران که در معرض خطر بالایی از تشکیل لخته در دهلیز و حرکت آن به سمت مغز یا سایر اعضای حیاتی هستند، تجویز می‌شود. دوز معمولاً یک بار در روز و همراه با وعده غذایی عصر مصرف می‌شود. تنظیم دوز بر اساس عملکرد کلیوی بیمار (بررسی کلیرانس کراتینین) برای به حداکثر رساندن اثربخشی و به حداقل رساندن خطر خونریزی ضروری است.درمان ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه: کاربرد بالینی: ریواروکسابان برای درمان حوادث حاد ترومبوآمبولی وریدی (لخته در وریدهای عمقی پا و/یا ریه) تأیید شده است. مزیت مهم این دارو نسبت به درمان‌های سنتی، امکان شروع درمان با یک داروی خوراکی بدون نیاز به تزریق اولیه هپارین (در اکثر بیماران با ثبات همودینامیک) است. دوز درمانی معمولاً با یک رژیم دو بار در روز شروع شده و پس از چند هفته به یک دوز نگه‌دارنده یک بار در روز تغییر می‌یابد.کاهش خطر عود ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه: کاربرد بالینی: پس از تکمیل دوره اولیه درمان (حداقل ۶ ماه) در بیمارانی که همچنان در معرض خطر عود ترومبوآمبولی وریدی هستند، ریواروکسابان می‌تواند به عنوان یک درمان ضدانعقاد طولانی مدت یا نامحدود با دوز پایین‌تر (معمولاً ۱۰ میلی‌گرم یک بار در روز) تجویز شود تا خطر عود کاهش یابد.پیشگیری از ترومبوز ورید عمقی پس از جراحی‌های ارتوپدی: کاربرد بالینی: برای پیشگیری از تشکیل لخته در بیمارانی که تحت جراحی‌های بزرگ ارتوپدی (مانند تعویض کامل مفصل زانو یا مفصل ران) قرار می‌گیرند، ریواروکسابان به صورت دوز پیشگیرانه و کوتاه مدت پس از جراحی تجویز می‌شود. این مورد برای کاهش احتمال آمبولی ریه ناشی از این جراحی‌ها حیاتی است.کاهش خطر حوادث قلبی عروقی در بیماری عروق کرونر یا شریان محیطی: کاربرد بالینی: ریواروکسابان با دوز بسیار پایین (۲.۵ میلی‌گرم دو بار در روز) در ترکیب با آسپیرین، برای کاهش خطر حوادث ماژور قلبی عروقی (شامل مرگ قلبی عروقی، سکته قلبی و سکته مغزی) در بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن عروق کرونر یا شریان محیطی تأیید شده است. این رژیم درمانی بر اساس شواهد جدید، یک استراتژی جدید برای مدیریت خطر آتروترومبوتیک بالا محسوب می‌شود.پیشگیری از ترومبوآمبولی وریدی در بیماران حاد بستری: کاربرد بالینی: برای بیمارانی که به دلیل بیماری حاد پزشکی بستری شده‌اند و به دلیل محدودیت حرکتی و سایر عوامل خطر، در معرض خطر بالای ترومبوآمبولی هستند (و البته خطر خونریزی بالایی ندارند)، ریواروکسابان برای پیشگیری از لخته در طول بستری و پس از ترخیص به صورت کوتاه‌مدت تجویز می‌شود.۲. موارد مصرف خارج برچسباگرچه این موارد به طور رسمی توسط سازمان‌های نظارتی بزرگ تأیید نشده‌اند، اما شواهد بالینی فزاینده یا دستورالعمل‌های برخی جوامع پزشکی از آن‌ها حمایت می‌کنند و ممکن است توسط پزشکان متخصص مورد استفاده قرار گیرند:ترومبوز مرتبط با سرطان: کاربرد بالینی: درمان ترومبوآمبولی وریدی در بیماران مبتلا به بدخیمی فعال، به دلیل نیاز به درمان ضد انعقاد مؤثر و نگرانی از تزریق طولانی‌مدت هپارین با وزن مولکولی پایین، از موارد رایج استفاده خارج برچسب است. مطالعاتی وجود دارد که ریواروکسابان را به عنوان یک گزینه خوراکی مؤثر و ایمن در این جمعیت نشان می‌دهند.پیشگیری از ترومبوآمبولی در فیبریلاسیون دهلیزی دریچه‌ای: کاربرد بالینی: اگرچه ریواروکسابان و سایر ضد انعقادهای خوراکی مستقیم برای فیبریلاسیون دهلیزی ناشی از تنگی شدید میترال یا در حضور دریچه‌های مصنوعی مکانیکی قلب تأیید نشده‌اند، اما در برخی بیماران با سایر انواع بیماری‌های دریچه‌ای (غیر از موارد مذکور) که فیبریلاسیون دهلیزی دارند، ممکن است بر اساس قضاوت بالینی به جای وارفارین استفاده شود.ترومبوز وریدی سطحی حاد: کاربرد بالینی: ترومبوز وریدهای سطحی معمولاً عارضه خوش‌خیم‌تری نسبت به ترومبوز ورید عمقی است، اما خطر گسترش آن به سیستم وریدی عمقی وجود دارد. استفاده از ریواروکسابان با دوز پایین‌تر از دوز درمانی ترومبوز ورید عمقی برای کاهش احتمال گسترش لخته یا عود، از موارد استفاده خارج برچسب است که در برخی محیط‌های بالینی پذیرفته شده است.ترومبوز ناشی از کاتتر وریدی مرکزی: کاربرد بالینی: در بیمارانی که به دلیل حضور کاتترهای وریدی مرکزی دچار ترومبوز می‌شوند، ریواروکسابان به عنوان یک عامل ضد انعقاد خوراکی جایگزین هپارین‌های تزریقی یا وارفارین، در برخی پروتکل‌های درمانی خارج برچسب استفاده می‌شود.

-هایپراوریسمی -سندرم لیز تومور، پیشگیری( آلترناتیو درمانی) فبوکسوستات دارویی است که معمولاً برای کنترل افزایش سطح اسید اوریک در خون تجویز می شود. این مشکل به عنوان هیپراوریسمی شناخته می شود. فبوکسوستات که عمدتاً در درمان نقرس استفاده می شود و با مهار فعالیت گزانتین اکسیداز، آنزیمی که برای تولید اسید اوریک ضروری است، عمل می کند. با کاهش سطح اسید اوریک، فبوکسوستات به کاهش علائم نقرس، مانند درد مفاصل و التهاب کمک می کند. این دارو به ویژه برای افرادی که سایر داروهای معمول برای درمان نقرس را تحمل نکنند یا به خوبی به آنها پاسخ ندهند، مفید است. توجه به این نکته مهم است که فبوکسوستات نه تنها برای نقرس اندیکاسیون دارد، بلکه ممکن است در موارد خاصی از هیپراوریسمی مرتبط با شرایطی مانند برخی بیماری های کلیوی و پیشگیری از سندرم لیز تومور نیز تجویز شود. در واقع فبوکسوستات جایگزینی برای آلوپورینول است (مثلاً در بیماران با حساسیت به آلوپورینول یا عدم پاسخ کافی به درمان با آلوپورینول) با این حال برای درمان هیپراوریسمی بدون علامت توصیه نمی شود. فبوکسوستات با اسامی تجاری متعددی تولید می‌شود و به صورت قرص خوراکی ۴۰ و ۸۰ میلی‌گرم در دسترس می‌باشد.

این داروی ترکیبی، دو مکانیسم اثر متفاوت و مکمل را برای مدیریت وضعیت متابولیک بیماران فراهم می‌کند. امپاگلیفلوزین به عنوان یک مهارکننده بازجذب گلوکز در کلیه و متفورمین به عنوان یک حساس‌کننده به انسولین در کبد، ترکیبی قدرتمند را تشکیل می‌دهند.موارد مصرف تایید شدهدر این بخش، موارد مصرفی که توسط سازمان‌های نظارتی بین‌المللی تایید شده‌اند، با نگاهی به کاربرد بالینی توضیح داده می‌شوند:1. کنترل قند خون در دیابت نوع دو این دارو برای بهبود کنترل قند خون در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع دو، در کنار اصلاح رژیم غذایی و فعالیت بدنی تجویز می‌شود. از نظر بالینی، این ترکیب هم قند خون ناشتا و هم قند خون بعد از غذا را هدف قرار می‌دهد. استفاده از این ترکیب باعث کاهش شاخص هموگلوبین ای وان سی به شکل معنادارتری نسبت به مصرف هر یک از داروهای تکی می‌شود.2. کاهش خطر مرگ و میر قلبی عروقی یکی از مهم‌ترین دلایل تجویز این دارو توسط پزشکان، وجود امپاگلیفلوزین است که تاییدیه کاهش خطر مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی عروقی را در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع دو و بیماری‌های قلبی شناخته شده دارد. این دارو بار کاری قلب را کاهش داده و از طریق دفع سدیم و قند، فشار خون را نیز به طور ملایم کنترل می‌کند.3. مدیریت بیماران دارای نارسایی قلبی بر اساس مطالعات گسترده بین‌المللی، این ترکیب برای بیماران دیابتی که همزمان دچار نارسایی قلبی با کسر تخلیه کاهش یافته هستند، بسیار سودمند است. این دارو خطر بستری شدن در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی را به شدت کاهش می‌دهد.4. جایگزینی در درمان‌های ترکیبی برای بیمارانی که پیش از این هر دو داروی امپاگلیفلوزین و متفورمین را به صورت جداگانه مصرف می‌کردند، این محصول ترکیبی برای افزایش پایبندی بیمار به درمان و کاهش تعداد قرص‌های مصرفی روزانه توصیه می‌شود.موارد مصرف خارج برچسبپزشکان در شرایط خاص بالینی و بر اساس شواهد موجود در منابع معتبر، ممکن است این دارو را در موارد زیر نیز تجویز کنند:1. پیشگیری و مدیریت بیماری‌های مزمن کلیوی اگرچه متفورمین در نارسایی‌های شدید کلیوی منع مصرف دارد، اما در مراحل اولیه بیماری مزمن کلیوی، بخش امپاگلیفلوزین این دارو می‌تواند به کاهش سرعت پیشرفت بیماری کلیوی و کاهش دفع پروتئین در ادرار کمک کند. پزشکان از این اثر برای محافظت طولانی‌مدت از کلیه‌ها در بیماران پرخطر استفاده می‌کنند.2. مدیریت وزن در بیماران دیابتی دارای اضافه وزن هر دو جزء این دارو پتانسیل کاهش وزن را دارند. امپاگلیفلوزین از طریق دفع کالری ادراری و متفورمین از طریق کاهش اشتها و بهبود حساسیت به انسولین، به کاهش وزن بیمار کمک می‌کنند. در بالین، این دارو برای بیمارانی که با سایر داروهای دیابت دچار افزایش وزن شده‌اند، یک گزینه عالی محسوب می‌شود.3. کبد چرب غیرالکلی شواهد علمی نوظهور نشان می‌دهند که مهارکننده‌های بازجذب گلوکز در کلیه همراه با متفورمین می‌توانند محتوای چربی کبد را کاهش داده و سطح آنزیم‌های کبدی را در بیماران مبتلا به کبد چرب مرتبط با اختلال متابولیک بهبود ببخشند.4. سندرم تخمدان پلی‌کیستیک در بیماران مقاوم به انسولین در مواردی که بیمار مبتلا به این سندرم دچار مقاومت شدید به انسولین و عدم تحمل گلوکز است، برخی پزشکان از این ترکیب برای بهبود وضعیت متابولیک و کمک به کاهش وزن در کنار درمان‌های تخصصی زنان استفاده می‌کنند.نکات کلیدی برای پزشکان در تجویز بالینی ارزیابی عملکرد کلیه: پیش از شروع درمان و به صورت دوره‌ای، اندازه گیری نرخ فیلتراسیون گلومرولی الزامی است. متفورمین در نرخ فیلتراسیون کمتر از سی میلی‌لیتر در دقیقه منع مصرف مطلق دارد. پایش وضعیت هیدراتاسیون: به دلیل اثر دیورتیک اسموتیک امپاگلیفلوزین، بیماران مسن یا کسانی که داروهای ادرارآور مصرف می‌کنند باید از نظر افت فشار خون وضعیتی و کم‌آبی بدن پایش شوند. پیشگیری از کتواسیدوز: در بیماران تحت استرس شدید، جراحی یا بیماری‌های حاد، باید مصرف دارو موقتاً قطع شود تا خطر کتواسیدوز دیابتی با قند خون نرمال کاهش یابد. بهداشت فردی: به دلیل افزایش دفع قند در ادرار، آموزش به بیمار در خصوص پیشگیری از عفونت‌های قارچی دستگاه تناسلی ضروری است.