1- درمان اوليه تا زماني كه مقدار مصرف تثبيت شود، بايد در بيمارستان صورت گيرد. 2- معمولاً در بيماران تحت درمان با ميتوتان درمان با گلوكوكورتيكوئيد‌ها لازم مي‎ شود. پس از خاتمه درمان با ميتوتان، تا زماني كه عملكرد بخش قشري غده فوق كليه به حالت عادي برنگشته است، درمان با استرویيد‌ها را بايد ادامه داد. 3- به نظر مي رسد كه درمان مداوم با حداكثر ميزان قابل تحمل ميتوتان مؤثرتر از درمان متناوب است. 4- مدت درمان نيز به پاسخ‎‌هاي باليني بستگي دارد. تنها 15% بيماراني كه با حداكثر مقدار قابل تحمل به مدت سه ماه درمان شده ولي به درمان پاسخ نداده اند با ادامه درمان پاسخ باليني نشان مي‎ دهند. 5- توصيه مي‎ شود كه در صورت بروز شوك يا ضربه شديد فوراً و به طور موقت درمان با ميتوتان قطع شود و استرویيد تجويز گردد. زيرا ممكن است كاهش فعاليت غده فوق كليه، پاسخ طبيعي به اين استرس‎‌ ها را مختل نمايد.