ویال آنسیس 2میلی گرم/میلی لیتر 10 میلی لیتر ANECIS 2MG/ML 10ML VIAL
آتراكوريوم به عنوان داروي بيهوشي براي شل كردن عضلات و تسهيل كنترل بيمار طي تنفس مصنوعي مكانيكي مصرف مي شود. همچنين براي لوله گذاري داخل ناي و جراحي هايي كه نسبتاً طولاني مدت هستند و شل شدن عضلات در آنها ضرورت دارد، به كار مي رود. همچنين در درمان كاهش شدت انقباضات عضلاني ناشي از حملات تشنجي مصرف شده است.
قرص دومپریدون ابو 10 میلی گر م (دمپریدون) DOMPERIDONE ABU 10MG TAB
دومپریدون یک داروی آنتاگونیست گیرنده دوپامین است که عمدتاً به دلیل خواص ضد استفراغ و تحریک‌کننده حرکات گوارشی شناخته میشود. به دلیل نگرانی‌های ایمنی قلبی، استفاده از این دارو در بسیاری از مناطق به شدت محدود شده است۱. موارد مصرف تایید شدهموارد مصرف تایید شده برای دومپریدون در بسیاری از کشورها به دلیل نگرانی در مورد افزایش خطر عوارض جانبی قلبی، به ویژه طولانی شدن فاصله QT و آریتمی‌های جدی، به شدت محدود شده استتسکین علائم تهوع و استفراغ: توضیحات کاربردی و بالینی: این تنها مورد مصرفی است که در بسیاری از مناطق نظارتی (مانند اتحادیه اروپا) برای مصرف خوراکی تأیید شده است. دومپریدون با مسدود کردن گیرنده‌های دوپامین در ناحیه شیمی‌درمانی ماشه‌ای مغز (منطقه‌ای که تهوع و استفراغ را تنظیم می‌کند) عمل می‌کند نکته مهم برای پزشک: مصرف باید با پایین‌ترین دوز مؤثر و برای کوتاه‌ترین مدت زمان ممکن (معمولاً حداکثر تا یک هفته) محدود شود تا خطر عوارض قلبی کاهش یابد. این دارو دیگر برای علائمی مانند نفخ یا سوزش سردل (ریفلاکس) تأیید نمی‌شود۲. موارد مصرف خارج از برچسب استفاده از دومپریدون برای شرایط زیر در بسیاری از کشورها تأییدیه رسمی ندارد، اما بر اساس قضاوت بالینی پزشک و در شرایط خاص ممکن است تجویز شود. پزشکان باید خطرات قلبی را به دقت ارزیابی کرده و در مورد آنها به بیمار هشدار دهند.اختلال حرکتی دستگاه گوارش فوقانی (مانند گاستروپارزی): توضیحات کاربردی و بالینی: گاستروپارزی وضعیتی است که در آن تخلیه معده به تأخیر می‌افتد، که اغلب در بیماران دیابتی رخ می‌دهد و علائمی مانند تهوع مزمن، استفراغ، سیری زودرس و درد شکم ایجاد می‌کند. دومپریدون به عنوان یک عامل تحریک‌کننده حرکات دستگاه گوارش، انقباضات معده را افزایش داده و اسفنکتر تحتانی مری را شل می‌کند و به تسکین علائم کمک می‌کند. نکته مهم برای پزشک: از آنجایی که متوکلوپرامید می‌تواند عوارض جانبی عصبی مرکزی ایجاد کند، دومپریدون اغلب به عنوان گزینه خط دوم برای گاستروپارزی مقاوم به درمان در نظر گرفته میشود.تحریک ترشح شیر (به عنوان گالاکتاگوگ): توضیحات کاربردی و بالینی: دومپریدون با مسدود کردن گیرنده‌های دوپامین در غده هیپوفیز، باعث افزایش ترشح پرولاکتین میشود. پرولاکتین هورمونی است که تولید شیر مادر را تحریک می‌کند. این استفاده اغلب در مادرانی که به دلایل مختلف (مانند زایمان نارس یا القای شیردهی) با مشکل کمبود عرضه شیر مواجه هستند، به کار می‌رود. نکته مهم برای پزشک: سازمان‌های نظارتی بهداشتی استفاده از دومپریدون برای تحریک شیردهی را تأیید نکرده‌اند و به دلیل خطرات قلبی، هشدار داده‌اند. تجویز برای این منظور باید پس از شکست سایر اقدامات غیردارویی و با آگاهی کامل از خطرات انجام شود.پیشگیری از علائم گوارشی مرتبط با داروهای ضد پارکینسون: توضیحات کاربردی و بالینی: برخی داروهای آگونیست دوپامین مورد استفاده در درمان بیماری پارکینسون (مانند آپومورفین) می‌توانند تهوع و استفراغ شدید ایجاد کنند. دومپریدون، بدون عبور قابل توجه از سد خونی مغزی، گیرنده‌های دوپامین محیطی را مسدود کرده و به عنوان ضد استفراغ عمل می‌کند و عوارض جانبی عصبی کمتری نسبت به سایر داروهای مشابه دارد.
آمپول فنی جکت 50میکروگرم/میلی لیتر 5میلی لیتر FENIJECT 50MCG/ML 5ML AMP
فنتانیل یک مسکن اپیوئیدی قوی است که به دلیل اثربخشی سریع و قدرت بالا، در مدیریت درد حاد و مزمن، به ویژه در محیط‌های بالینی و جراحی، نقش حیاتی ایفا می‌کند. این راهنما به بررسی موارد مصرف تأیید شده و خارج از برچسب فنتانیل با توضیحات کاربردی برای متخصصان بالینی می‌پردازد.موارد مصرف تأیید شده فنتانیلفنتانیل برای چندین کاربرد درمانی به طور رسمی تأیید شده است که هر کدام نیازمند ملاحظات بالینی دقیق هستند:۱. تسکین درد حاد شدید فنتانیل به دلیل شروع اثر سریع و نیمه‌عمر کوتاه، یک انتخاب عالی برای تسکین درد حاد شدید است. کاربرد بالینی: معمولاً در بخش‌های اورژانس، مراقبت‌های ویژه (ICU)، و حین و پس از جراحی‌های بزرگ استفاده میشود. تزریق وریدی (IV) رایج‌ترین راه مصرف است و دوز باید بر اساس پاسخ بیمار و وضعیت همودینامیک با احتیاط تیتر شود. نکته کاربردی: در مدیریت درد تروماتیک یا پس از عمل، سرعت شروع اثر آن مزیت بزرگی است. با این حال، باید همواره برای خطر افسردگی تنفسی آماده بود و نالوکسان را در دسترس داشت.۲. درد مزمن در بیماران متحمل به اپیوئید (به ویژه درد سرطانی) فرم‌های آهسته‌رهش فنتانیل، مانند چسب‌های پوستی (ترانس‌درمال)، برای مدیریت درد مزمن متوسط تا شدید در بیمارانی که قبلاً به طور منظم داروهای اپیوئیدی دیگر مصرف کرده‌اند (اپیوئید-تحمل) تأیید شده‌اند. کاربرد بالینی: چسب‌های پوستی فنتانیل یک گزینه مناسب برای بیمارانی هستند که نیاز به تسکین درد مداوم دارند، به ویژه در موارد درد مزمن سرطانی. این فرمولاسیون امکان دوزدهی راحت‌تر و سطح پلاسمایی پایدارتر را فراهم می‌کند. نکته کاربردی: چسب‌ها نباید برای بیماران غیرمتحمل به اپیوئید یا برای تسکین درد حاد استفاده شوند. تبدیل دوز از سایر اپیوئیدها به چسب فنتانیل نیازمند محاسبات دقیق معادل دوز مسکن است تا از تجویز بیش از حد یا تسکین ناکافی درد جلوگیری شود. تب، گرما یا قرار گرفتن در معرض مستقیم آفتاب می‌تواند جذب فنتانیل از طریق پوست را افزایش داده و خطر مسمومیت را بالا ببرد.۳. به عنوان مکمل بیهوشی عمومی فنتانیل به طور گسترده به عنوان یک مکمل بیهوشی در طول جراحی استفاده میشود. کاربرد بالینی: فنتانیل با ایجاد بی‌دردی قوی، به کاهش نیاز به عوامل استنشاقی بیهوشی و تثبیت وضعیت همودینامیک بیمار کمک می‌کند. این دارو در القاء و نگهداری بیهوشی، به ویژه در جراحی‌های قلب و عروق و نوروسرجری، که در آنها ثبات قلبی-عروقی حیاتی است، ارزشمند می‌باشد. نکته کاربردی: تزریق سریع فنتانیل ممکن است منجر به سفتی عضلانی قفسه سینه شود که می‌تواند تهویه را مختل کند. این عارضه را می‌توان با کاهش سرعت تزریق یا استفاده از مسدودکننده‌های عصبی-عضلانی مدیریت کرد.۴. بی‌دردی کوتاه‌مدت قبل از عمل یا برای اقدامات دردناک فرم‌های دهانی یا داخل بینی فنتانیل برای تسکین درد ناگهانی یا بی‌دردی کوتاه‌مدت قبل از انجام اقدامات دردناک مانند کارگذاری آنژیوکت یا تغییر پانسمان‌های سوختگی استفاده می‌شوند. کاربرد بالینی: این روش‌ها به ویژه در اطفال و بیمارانی که دسترسی وریدی مشکل است، مفید هستند. نکته کاربردی: پزشک باید به پتانسیل سوء استفاده و نیاز به نظارت دقیق در زمان استفاده از فرم‌های سریع‌اثر (مانند آب‌نبات یا قرص‌های زیرزبانی) توجه کند.موارد مصرف خارج از برچسب فنتانیلفنتانیل در برخی شرایط خاص که به طور رسمی توسط سازمان‌های نظارتی تأیید نشده‌اند، استفاده میشود. این موارد نیازمند قضاوت بالینی قوی و رضایت آگاهانه بیمار هستند.۱. مدیریت درد حاد میگرن اگرچه فنتانیل خط اول درمان نیست، اما در مواردی نادر برای درمان وضعیت میگرنی مقاوم به درمان‌های معمول در محیط اورژانس، گاهی به صورت خارج از برچسب استفاده میشود. توضیح بالینی: این کاربرد معمولاً برای بیمارانی محفوظ است که به درمان‌های استاندارد، مانند تریپتان‌ها یا سایر داروهای ضد درد، پاسخ نداده‌اند و درد شدیدی دارند. ملاحظه کاربردی: به دلیل خطر تبدیل سردرد حاد به سردرد ناشی از مصرف بیش از حد دارو و پتانسیل وابستگی، استفاده از اپیوئیدها برای میگرن باید به شدت محدود و فقط برای موارد اورژانسی شدید باشد.۲. به عنوان آرام‌بخش در بخش‌های مراقبت‌های ویژه در حالی که فنتانیل بیشتر یک مسکن است، خاصیت آرام‌بخشی ملایمی نیز دارد و گاهی به صورت انفوزیون مداوم برای آرام‌بخشی کوتاه‌مدت در ICU، به خصوص هنگامی که بی‌دردی قوی مورد نیاز است، استفاده میشود. توضیح بالینی: فنتانیل ممکن است به تنهایی یا در ترکیب با داروهای آرام‌بخش دیگر (مانند میدازولام یا پروپوفول) استفاده شود. ملاحظه کاربردی: نیمه‌عمر کوتاه‌تر آن در مقایسه با مورفین یا مپریدین، امکان کنترل بهتر سطح آرام‌بخشی و قطع سریع‌تر دارو را فراهم می‌کند، که برای جلوگیری از هذیان در ICU مهم است. با این حال، به دلیل تجمع در استفاده طولانی‌مدت یا در بیماران با اختلال عملکرد کلیوی یا کبدی، ممکن است منجر به تأخیر در بیدار شدن شود.۳. مدیریت درد زایمان و بی‌دردی منطقه‌ای فنتانیل گاهی به عنوان یک افزودنی به بی‌حس‌کننده‌های موضعی در بی‌حسی اپیدورال یا نخاعی برای تسکین درد زایمان یا جراحی‌های ارتوپدی استفاده میشود. توضیح بالینی: اضافه کردن فنتانیل باعث بهبود کیفیت بی‌دردی و کاهش دوز مورد نیاز بی‌حس‌کننده موضعی میشود و عوارض جانبی سیستمیک کمتری دارد. ملاحظه کاربردی: حتی در دوزهای پایین اپیدورال، خطر کمی از افسردگی تنفسی تأخیری در مادر یا نوزاد وجود دارد که نیازمند نظارت دقیق پس از تزریق است.ملاحظات مهم برای پزشکان توقف تنفسی: فنتانیل به دلیل قدرت بالا و وابستگی دوز به افسردگی تنفسی، باید همیشه با نهایت احتیاط استفاده شود. نظارت بر میزان و عمق تنفس، به ویژه پس از تزریق وریدی، حیاتی است. تداخلات دارویی: مهارکننده‌های قوی سیتوکروم P450 3A4 (CYP3A4) می‌توانند متابولیسم فنتانیل را کاهش داده و غلظت پلاسمایی آن را بالا ببرند، که خطر مسمومیت را افزایش می‌دهد. مصرف همزمان با داروهای آرام‌بخش-منوم (مانند بنزودیازپین‌ها) باید با احتیاط فراوان و کاهش دوز انجام شود. سندرم سروتونین: استفاده همزمان از فنتانیل با داروهای سروتونرژیک (مانند SSRIها و SNRIها) می‌تواند خطر بروز سندرم سروتونین را افزایش دهد
آمپول فمولایف 250میلی گرم/میلی لیتر FEMOLIFE 250MG/ML AMP
فمولایف چیست؟
فمولایف یک هورمون سنتتیک است که شبیه هورمون جنسی زنانه پروژسترون بوده و بصورت آمپول هیدروکسی پروژسترون کاپروات 250 و 500 میلی گرمی می باشد.
فمولایف® در چه مواردی استفاده میشود؟
این دارو برای جلوگیری از سقط جنین و پیشگیری از زایمان زودرس در زنانی که سابقه سقط مکرر دارند، استفاده می شود. سقط مکرر معمولا بدلیل کاهش سطح پروژسترون به زیر حد طبیعی مورد نیاز بارداری اتفاق می افتد. بنابراین تزریق این آمپول باعث حفظ سطح طبیعی پروژسترون و جلوگیری از سقط می شود.
علاوه بر کاهش ریسک زایمان زودرس آمپول فمولایف® در موارد زیر نیز تجویز می شود:
آمنوره، خونريزي غيرمعمول رحمي، القاي قاعدگي، سنجش توليد داخلي استروژن، سنجش ترشحات و تخريب و ريزش اپي تليال اندومتريوم
قبل از مصرف این دارو چه مواردی را باید به اطلاع پزشک برسانم؟
سرطان سینه، دهانه رحم، رحم یا واژن
هیپرگلیسمی، دیابت یا پره دیابت
بیماری‌های قلبی عروقی مثل پرفشاری خون
سابقه لخته شدن خون
بیماری‌های کلیوی
بیماری‌های کبد
بیماری ریوی یا تنفسی
میگرن
سابقه تشنج
خونریزی واژینال
افسردگی
یک واکنش غیر معمول یا آلرژیک به هیدروکسی پروژسترون یا سایر هورمون‌ها
شیر دادن به نوزاد
نحوه مصرف آمپول فمولایف® چگونه است؟
تزریق فمولایف به صورت عضلانی صورت می‌گیرد و بر اساس مورد مصرف و وضعیت فرد دوز مناسب و مدت درمان توسط پزشک متخصص مشخص میشود.
با دریافت این دارو چه عوارض جانبی ممکن است متوجه من شوم؟
عوارض جانبی که باید در اسرع وقت به پزشک خود اطلاع دهید:
واکنش های آلرژیک مانند بثورات پوستی، خارش یا کهیر، تورم صورت، لب ها یا زبان
مشکلات تنفسی
حالت افسردگی
افزایش فشار خون
گرسنگی یا تشنگی غیر معمول
افزایش ادرار
علائم و نشانه های مرتبط با ایجاد لخته خون مانند مشکلات تنفسی، تغییرات در بینایی، درد قفسه سینه، سردرد شدید و ناگهانی، درد و تورم و گرما در پاها، مشکل در صحبت کردن؛ بی حسی یا ضعف ناگهانی صورت یا بازو و یا پاها
خستگی و ضعف شدید
خونریزی غیرمعمول واژینال
زرد شدن چشم یا پوست
عوارض جانبی که معمولاً نیازی به مراقبت پزشکی ندارند:
اسهال
احتباس مایعات و تورم
حالت تهوع
درد، قرمزی یا سوزش در محل تزریق
داروی فمولایف® را در چه شرایطی باید نگه دارم؟
این دارو در بیمارستان یا کلینیک‌های تخصصی استفاده میشود و در خانه نگهداری نمی‌شود. اما به طور کلی باید در دماي 30-15 درجه سانتي گراد نگهداري و از يخ زدگي محافظت شود.
قرص روکین 3/0.03 میلی گرم | ROKIN 3/0.03MG TAB
پماد مودوپروک 0.03 % 30 گرم MODUPROC 0.03% 30G OINT
موارد مصرف تأیید شده تاکرولیموستاکرولیموس یک داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی قوی است که از طریق مهار کلسی‌نورین عمل می‌کند. کاربرد اصلی آن در پیشگیری از رد پیوند عضو است.۱. پیشگیری از رد پیوند عضو جامد پیوند کبد: تاکرولیموس یکی از داروهای اصلی و استاندارد در رژیم‌های سرکوب سیستم ایمنی برای پیشگیری از رد پیوند کبد آلوژنیک است. دوز و سطح خونی دارو باید به دقت کنترل شود تا تعادلی بین جلوگیری از رد پیوند و کاهش عوارض جانبی سمی برقرار گردد. پیوند کلیه: این دارو به طور گسترده در پیشگیری از رد پیوند کلیه استفاده میشود. معمولاً به صورت ترکیبی با داروهای دیگر (مانند مایکوفنولات موفتیل و کورتیکواستروئیدها) تجویز می‌گردد. نظارت دقیق بر عملکرد کلیه و سطوح خونی دارو برای جلوگیری از نفروتوکسیسیتی (سمیت کلیوی) ضروری است. پیوند قلب: تاکرولیموس به عنوان یک عامل سرکوب‌گر اصلی سیستم ایمنی در بیماران دریافت کننده پیوند قلب به کار می‌رود و در مقایسه با سیکلوسپورین، ممکن است شیوع کمتری از فشار خون بالا و دیس لیپیدمی (اختلال چربی خون) داشته باشد.۲. درمان موضعی درماتیت آتوپیک پماد تاکرولیموس: فرم موضعی این دارو (0.03% و 0.1%) برای درمان اگزما یا درماتیت آتوپیک متوسط تا شدید در بزرگسالانی که به درمان‌های خط اول (مانند کورتیکواستروئیدهای موضعی) پاسخ کافی نداده‌اند یا نمی‌توانند از آنها استفاده کنند، تأیید شده است. توضیحات بالینی: این پماد به کاهش التهاب، خارش و قرمزی پوست کمک می‌کند. در استفاده موضعی، جذب سیستمیک دارو کم است، اما پزشکان باید از استفاده طولانی مدت و غیرضروری آن اجتناب کنند.موارد مصرف off-labe تاکرولیموسمصارف خارج از برچسب تاکرولیموس به دلیل خاصیت قوی سرکوب سیستم ایمنی آن در بیماری‌های التهابی و خودایمنی مختلف بررسی و در موارد انتخابی تجویز می‌شوند.۱. درمان رد پیوند عضو جامد (پیوند کبد، کلیه و قلب) درمان رد پیوند حاد: در بیمارانی که با وجود دریافت دوزهای استاندارد دارو، دچار رد پیوند حاد می‌شوند، ممکن است دوز تاکرولیموس تعدیل شود یا به عنوان بخشی از یک رژیم نجات به کار رود. این استفاده نیازمند نظارت بسیار دقیق بر سطوح خونی دارو و نشانگرهای عملکرد عضو پیوندی است.۲. بیماری‌های خودایمنی پوستی ویتیلیگو: تاکرولیموس موضعی به ویژه در نواحی صورت و گردن می‌تواند در تحریک مجدد رنگدانه‌سازی در برخی بیماران مبتلا به ویتیلیگو موثر باشد لیکن پلان دهانی و پوستی: به دلیل خواص ضد التهابی و سرکوب‌کنندگی سیستم ایمنی، پماد تاکرولیموس در درمان موضعی لیکن پلان مقاوم استفاده میشود۳. بیماری‌های چشمی التهابی کراتوکونژونکتیویت بهاره: به عنوان قطره چشمی (فرمولاسیون ترکیبی)، تاکرولیموس برای درمان التهاب شدید چشم ناشی از این بیماری آلرژیک شدید و مقاوم به درمان‌های معمول استفاده میشود. یووئیت غیر عفونی: تاکرولیموس خوراکی در موارد مقاوم به درمان یا در بیمارانی که تحمل عوارض جانبی کورتیکواستروئیدهای سیستمیک را ندارند، ممکن است برای کنترل التهاب داخل چشمی به کار رود.۴. بیماری‌های خودایمنی کلیوی (گلومرولونفریت) نفروپاتی غشایی و گلومرولونفریت با تغییرات حداقلی مقاوم به درمان: تاکرولیموس به ویژه در موارد مقاوم به کورتیکواستروئیدها یا عود کننده، برای کاهش پروتئینوری (دفع پروتئین در ادرار) استفاده شده است. این کاربرد نیازمند ارزیابی دقیق ریسک نفروتوکسیسیتی در مقابل مزایای کاهش پروتئینوری است.۵. کولیت اولسراتیو در موارد کولیت اولسراتیو شدید و مقاوم به درمان یا وابسته به استروئید، تاکرولیموس خوراکی ممکن است به عنوان یک گزینه نجات برای دستیابی به بهبودی بالینی قبل از نیاز به کولکتومی (برداشتن روده بزرگ) در نظر گرفته شود. این درمان فقط باید در محیط‌های بیمارستانی و با نظارت دقیق انجام شود.ملاحظات بالینی مهم برای پزشکاندر تجویز تاکرولیموس، پزشکان باید به نکات حیاتی زیر توجه کنند: طیف درمانی باریک: تاکرولیموس دارای پنجره درمانی باریک است؛ به این معنی که تفاوت کمی بین دوز موثر و دوز سمی آن وجود دارد. نظارت بر سطح دارو: اندازه‌گیری منظم سطح خونی دارو برای حفظ اثربخشی و جلوگیری از عوارض سمی، به ویژه نفروتوکسیسیتی و نورو توکسیسیتی (سمیت عصبی) حیاتی است. داخلات دارویی: تاکرولیموس عمدتاً توسط آنزیم سیتوکروم P450 3A4 در کبد متابولیزه میشود. داروهایی که این آنزیم را مهار (مانند ضد قارچ‌های آزول، آنتی بیوتیک‌های ماکرولید) یا القا (مانند ریفامپین، فنی توئین) می‌کنند، می‌توانند به ترتیب سطح خونی تاکرولیموس را به شدت افزایش یا کاهش دهند، که نیازمند تعدیل دوز است. خطر عفونت و بدخیمی: به دلیل سرکوب سیستم ایمنی، خطر ابتلا به عفونت‌های فرصت‌طلب و همچنین افزایش خطر لنفوم و سایر بدخیمی‌ها (مانند سرطان پوست) وجود دارد.
قرص کاردیوسان 25 میلی گرم CARDIOSAN 25MG TAB
لوزارتان، به عنوان یک مسدودکننده گیرنده آنژیوتانسین ۲، به طور گسترده برای مدیریت بیماری‌های قلبی-عروقی و کلیوی استفاده میشود. درک دقیق موارد مصرف تأیید شده و کاربردهای خارج برچسب آن، برای بهینه‌سازی درمان بیمار حیاتی است۱. موارد مصرف تأیید شده این موارد، کاربردهایی هستند که اثربخشی و ایمنی لوزارتان برای آنها به طور قطعی در کارآزمایی‌های بالینی بزرگ ثابت شده و تأییدیه رسمی دریافت کرده‌اند:الف) درمان فشار خون بالا توضیحات کاربردی: لوزارتان به صورت تکی یا ترکیبی با سایر داروهای ضد فشار خون، یک خط درمانی اولیه برای درمان پرفشاری خون در بزرگسالان و کودکان بالای ۶ سال است. این دارو با مهار گیرنده‌های آنژیوتانسین ۲ نوع یک، عروق را گشاد کرده و ترشح آلدوسترون را کاهش می‌دهد، که در نهایت منجر به کاهش فشار خون میشود اهمیت بالینی: کاهش فشار خون با لوزارتان، خطر حوادث قلبی-عروقی کشنده و غیرکشنده، به ویژه سکته‌های مغزی و حملات قلبی را کاهش می‌دهد. شروع دوز معمولاً ۵۰ میلی‌گرم یک بار در روز است و در صورت نیاز تا ۱۰۰ میلی‌گرم قابل افزایش استب) کاهش خطر سکته مغزی در بیماران مبتلا به فشار خون بالا و بزرگی بطن چپ توضیحات کاربردی: در بیماران مبتلا به فشار خون بالا که بزرگی بطن چپ هم دارند، لوزارتان با جلوگیری از بازسازی نامطلوب قلبی (بازسازی قلبی ناشی از آنژیوتانسین ۲)، خطر سکته مغزی را کاهش می‌دهد. این مورد در مطالعات بالینی مشخص شده است. اهمیت بالینی: این اندیکاسیون بسیار مهم است زیرا بزرگی بطن چپ یک ریسک فاکتور مستقل قوی برای حوادث قلبی-عروقی است. با این حال، توجه ویژه داشته باشید که شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه این مزیت کاهش خطر سکته مغزی، ممکن است برای بیماران با نژاد آفریقایی صدق نکند.ج) درمان بیماری کلیوی دیابتی در بیماران دیابت نوع ۲ و پرفشاری خون توضیحات کاربردی: لوزارتان برای درمان نفروپاتی دیابتی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ که سابقه پرفشاری خون، افزایش کراتینین سرم و دفع پروتئین (نسبت آلبومین به کراتینین ادراری مساوی یا بیشتر از ۳۰۰ میلی‌گرم بر گرم) دارند، توصیه میشود. اهمیت بالینی: لوزارتان نه تنها فشار خون را کاهش می‌دهد، بلکه دارای اثرات حفاظت‌کننده کلیوی است. این دارو از طریق کاهش فشار داخل گلومرولی، پیشرفت بیماری کلیوی را به تأخیر می‌اندازد و نیاز به دیالیز یا پیوند کلیه را کم می‌کند. این امر، لوزارتان را به یک انتخاب خط اول در این جمعیت بیمار تبدیل می‌کند.۲. موارد مصرف خارج برچسب این موارد، کاربردهایی هستند که شواهد علمی قوی از اثربخشی آنها پشتیبانی می‌کند، اما هنوز تأییدیه رسمی نهادهای نظارتی را دریافت نکرده‌اندالف) نارسایی قلبی توضیحات کاربردی: لوزارتان در مدیریت نارسایی قلبی، به ویژه در بیمارانی که عدم تحمل به مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین دارند (به دلیل سرفه یا آنژیوادم)، به عنوان یک جایگزین مؤثر استفاده میشود. این دارو با کاهش پیش‌بار و پس‌بار قلب، عملکرد پمپاژ قلب را بهبود می‌بخشد اهمیت بالینی: مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین ۲ (مانند لوزارتان) به طور کلی در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی که مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین را تحمل نمی‌کنند، توصیه می‌شوند و در مطالعات بالینی، تأثیر مثبتی بر پیامدهای مورتالیتی نشان داده‌اندب) سندرم مارفان توضیحات کاربردی: لوزارتان در بیماران مبتلا به سندرم مارفان (یک اختلال بافت همبند که اغلب منجر به اتساع ریشه آئورت و پارگی آن میشود) برای کُند کردن سرعت اتساع آئورت و جلوگیری از پارگی آن استفاده شده است. اهمیت بالینی: تحقیقات نشان داده است که لوزارتان از طریق تعدیل مسیرهای فاکتور رشد تغییر شکل‌دهنده بتا (یک واسطه اصلی در آسیب آئورت در سندرم مارفان)، دارای مزیت‌های بیشتری نسبت به داروهای مسدودکننده بتا در این زمینه است، هرچند ممکن است به صورت ترکیبی نیز استفاده شود.ج) پیشگیری و درمان اسکار قرنیه توضیحات کاربردی: استفاده موضعی (به صورت قطره چشمی) از لوزارتان برای جلوگیری یا معکوس کردن اسکار قرنیه پس از آسیب یا جراحی‌های اصلاحی، یک کاربرد در حال ظهور خارج برچسب است. لوزارتان با مهار مسیر فاکتور رشد تغییر شکل‌دهنده بتا، که مسئول تشکیل فیبروبلاست‌های میوفیبروبلاست و ایجاد کدورت قرنیه است، عمل می‌کند. اهمیت بالینی: این کاربرد نشان‌دهنده یک رویکرد جدید برای درمان کوری ناشی از اسکار قرنیه است و می‌تواند به عنوان یک درمان کمکی پس از جراحی‌های چشمی در نظر گرفته شود.
قرص کاردیوسان 50 میلی گرم CARDIOSAN 50MG TAB
لوزارتان، به عنوان یک مسدودکننده گیرنده آنژیوتانسین ۲، به طور گسترده برای مدیریت بیماری‌های قلبی-عروقی و کلیوی استفاده میشود. درک دقیق موارد مصرف تأیید شده و کاربردهای خارج برچسب آن، برای بهینه‌سازی درمان بیمار حیاتی است۱. موارد مصرف تأیید شده این موارد، کاربردهایی هستند که اثربخشی و ایمنی لوزارتان برای آنها به طور قطعی در کارآزمایی‌های بالینی بزرگ ثابت شده و تأییدیه رسمی دریافت کرده‌اند:الف) درمان فشار خون بالا توضیحات کاربردی: لوزارتان به صورت تکی یا ترکیبی با سایر داروهای ضد فشار خون، یک خط درمانی اولیه برای درمان پرفشاری خون در بزرگسالان و کودکان بالای ۶ سال است. این دارو با مهار گیرنده‌های آنژیوتانسین ۲ نوع یک، عروق را گشاد کرده و ترشح آلدوسترون را کاهش می‌دهد، که در نهایت منجر به کاهش فشار خون میشود اهمیت بالینی: کاهش فشار خون با لوزارتان، خطر حوادث قلبی-عروقی کشنده و غیرکشنده، به ویژه سکته‌های مغزی و حملات قلبی را کاهش می‌دهد. شروع دوز معمولاً ۵۰ میلی‌گرم یک بار در روز است و در صورت نیاز تا ۱۰۰ میلی‌گرم قابل افزایش استب) کاهش خطر سکته مغزی در بیماران مبتلا به فشار خون بالا و بزرگی بطن چپ توضیحات کاربردی: در بیماران مبتلا به فشار خون بالا که بزرگی بطن چپ هم دارند، لوزارتان با جلوگیری از بازسازی نامطلوب قلبی (بازسازی قلبی ناشی از آنژیوتانسین ۲)، خطر سکته مغزی را کاهش می‌دهد. این مورد در مطالعات بالینی مشخص شده است. اهمیت بالینی: این اندیکاسیون بسیار مهم است زیرا بزرگی بطن چپ یک ریسک فاکتور مستقل قوی برای حوادث قلبی-عروقی است. با این حال، توجه ویژه داشته باشید که شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه این مزیت کاهش خطر سکته مغزی، ممکن است برای بیماران با نژاد آفریقایی صدق نکند.ج) درمان بیماری کلیوی دیابتی در بیماران دیابت نوع ۲ و پرفشاری خون توضیحات کاربردی: لوزارتان برای درمان نفروپاتی دیابتی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ که سابقه پرفشاری خون، افزایش کراتینین سرم و دفع پروتئین (نسبت آلبومین به کراتینین ادراری مساوی یا بیشتر از ۳۰۰ میلی‌گرم بر گرم) دارند، توصیه میشود. اهمیت بالینی: لوزارتان نه تنها فشار خون را کاهش می‌دهد، بلکه دارای اثرات حفاظت‌کننده کلیوی است. این دارو از طریق کاهش فشار داخل گلومرولی، پیشرفت بیماری کلیوی را به تأخیر می‌اندازد و نیاز به دیالیز یا پیوند کلیه را کم می‌کند. این امر، لوزارتان را به یک انتخاب خط اول در این جمعیت بیمار تبدیل می‌کند.۲. موارد مصرف خارج برچسب این موارد، کاربردهایی هستند که شواهد علمی قوی از اثربخشی آنها پشتیبانی می‌کند، اما هنوز تأییدیه رسمی نهادهای نظارتی را دریافت نکرده‌اندالف) نارسایی قلبی توضیحات کاربردی: لوزارتان در مدیریت نارسایی قلبی، به ویژه در بیمارانی که عدم تحمل به مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین دارند (به دلیل سرفه یا آنژیوادم)، به عنوان یک جایگزین مؤثر استفاده میشود. این دارو با کاهش پیش‌بار و پس‌بار قلب، عملکرد پمپاژ قلب را بهبود می‌بخشد اهمیت بالینی: مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین ۲ (مانند لوزارتان) به طور کلی در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی که مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین را تحمل نمی‌کنند، توصیه می‌شوند و در مطالعات بالینی، تأثیر مثبتی بر پیامدهای مورتالیتی نشان داده‌اندب) سندرم مارفان توضیحات کاربردی: لوزارتان در بیماران مبتلا به سندرم مارفان (یک اختلال بافت همبند که اغلب منجر به اتساع ریشه آئورت و پارگی آن میشود) برای کُند کردن سرعت اتساع آئورت و جلوگیری از پارگی آن استفاده شده است. اهمیت بالینی: تحقیقات نشان داده است که لوزارتان از طریق تعدیل مسیرهای فاکتور رشد تغییر شکل‌دهنده بتا (یک واسطه اصلی در آسیب آئورت در سندرم مارفان)، دارای مزیت‌های بیشتری نسبت به داروهای مسدودکننده بتا در این زمینه است، هرچند ممکن است به صورت ترکیبی نیز استفاده شود.ج) پیشگیری و درمان اسکار قرنیه توضیحات کاربردی: استفاده موضعی (به صورت قطره چشمی) از لوزارتان برای جلوگیری یا معکوس کردن اسکار قرنیه پس از آسیب یا جراحی‌های اصلاحی، یک کاربرد در حال ظهور خارج برچسب است. لوزارتان با مهار مسیر فاکتور رشد تغییر شکل‌دهنده بتا، که مسئول تشکیل فیبروبلاست‌های میوفیبروبلاست و ایجاد کدورت قرنیه است، عمل می‌کند. اهمیت بالینی: این کاربرد نشان‌دهنده یک رویکرد جدید برای درمان کوری ناشی از اسکار قرنیه است و می‌تواند به عنوان یک درمان کمکی پس از جراحی‌های چشمی در نظر گرفته شود.
قرص استئونات 10 میلی گرم OSTEONAT 10MG TAB
آلندرونات یک آمینو بیس فسفونات با خصوصیات کلی مشابه با دیگر بیس فسفونات ها می باشد و یک مهار کننده قوی بازجذب استخوانی است و در بیماری پاژه استخوان و استئوپروز به صورت نمک سدیم تجویز می شود همچنین در درمان متاستازهای استخوانی و هیپرکلسمی ناشی از بد خیمی کاربرد دارد. آلندرونات سدیم به طریق خوراکی تجویز می شود و جهت به حداقل رساندن عوارض جانبی و ایجاد جذب مناسب دستورات خاصی جهت مصرف لازم است که در قسمت عوارض جانبی و پیشگیری توضیح داده شدند. دوزهای تجویزی براساس اسید آلندرونیک بیان می شود و 3/1 میلی گرم آلندرونات سدیم حدوداً معادل 1 میلی گرم اسید آلندرونیک می باشد.
کپسول تریرول 200 میلی گرم – تری رول TRIROLE 200MG CAP
فنوفیبرات که مشتقی از اسید فیبریک است یک داروی تنظیم کننده چربی با اثر مشابه با bezafibrate بر لیپیدهای پلاسما است.از آن برای کاهش لیپوپروتئین با چگالی پایین (LDL)، کلسترول تام، تری گلیسرید و آپولیپوپروتئین B و افزایش لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL) استفاده می شود و مخصوصاً در درمان انواع IIa، IIb، III، IV، V هیپرلیپوپروتئیمی کاربرد دارد.فنوفیبرات به طریق خوراکی(به فرم بسیار ریز و میکرونی با زیست دستیابی بهبود یافته)تجویزمیگردد. دوز معمول آغازین 67 تا 200 میلی گرم روزانه می باشد که یا در یک دوز منفرد یا 3 دوز تقسیم شده تجویز می گردد که بستگی به فرمول دارو دارد و دوز تجویزی می بایست متناسب با پاسخ درمانی بیمار تا حداکثر 267 میلی گرم در روز تنظیم گردد. ممکن است در مورد کودکان دوز 67mg برای هر 20 کیلوگرم وزن بدن، روزانه داده شود. همچنین یک فرآورده با آزادسازی اصلاح شده موجود می باشد که با دوز 54 تا 106 میلی گرم روزانه تجویز می شود (معادل با 67 تا 200 میلی گرم فنوفیبرات میکرونی)این دارو همچنین به فرم غیر میکرونی تجویز می گردد. 67 میلی گرم فنوفیبرات میکرونی از لحاظ درمانی معادل با حدوداً 100 میلی گرم فرم غیر میکرونی می باشد. دوز معمول آغازین 300 میلی گرم در روز است که در دوزهای تقسیم شده و همراه با غذا تجویز می شود. دوز تجویزی متناسب با پاسخ درمانی بین 200 تا mg400 روزانه تنظیم می گردد. در مورد کودکان دوز 5mg/kg روزانه تجویز می شود.
کپسول تریرول 100 میلی گرم – تری رول TRIROLE 100MG CAP
فنوفیبرات که مشتقی از اسید فیبریک است یک داروی تنظیم کننده چربی با اثر مشابه با bezafibrate بر لیپیدهای پلاسما است.از آن برای کاهش لیپوپروتئین با چگالی پایین (LDL)، کلسترول تام، تری گلیسرید و آپولیپوپروتئین B و افزایش لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL) استفاده می شود و مخصوصاً در درمان انواع IIa، IIb، III، IV، V هیپرلیپوپروتئیمی کاربرد دارد.فنوفیبرات به طریق خوراکی(به فرم بسیار ریز و میکرونی با زیست دستیابی بهبود یافته)تجویزمیگردد. دوز معمول آغازین 67 تا 200 میلی گرم روزانه می باشد که یا در یک دوز منفرد یا 3 دوز تقسیم شده تجویز می گردد که بستگی به فرمول دارو دارد و دوز تجویزی می بایست متناسب با پاسخ درمانی بیمار تا حداکثر 267 میلی گرم در روز تنظیم گردد. ممکن است در مورد کودکان دوز 67mg برای هر 20 کیلوگرم وزن بدن، روزانه داده شود. همچنین یک فرآورده با آزادسازی اصلاح شده موجود می باشد که با دوز 54 تا 106 میلی گرم روزانه تجویز می شود (معادل با 67 تا 200 میلی گرم فنوفیبرات میکرونی)این دارو همچنین به فرم غیر میکرونی تجویز می گردد. 67 میلی گرم فنوفیبرات میکرونی از لحاظ درمانی معادل با حدوداً 100 میلی گرم فرم غیر میکرونی می باشد. دوز معمول آغازین 300 میلی گرم در روز است که در دوزهای تقسیم شده و همراه با غذا تجویز می شود. دوز تجویزی متناسب با پاسخ درمانی بین 200 تا mg400 روزانه تنظیم می گردد. در مورد کودکان دوز 5mg/kg روزانه تجویز می شود.
کپسول کولیناپ 6 میلی گرم CHOLINUP 6MG CAP
ریواستیگمین یک مهارکننده کاربامات استیل‌کولین‌استراز و بوتیریل‌کولین‌استراز است که سطح استیل‌کولین را در شکاف سیناپسی افزایش می‌دهد. این دارو عمدتاً برای بهبود عملکرد شناختی در بیماران مبتلا به انواع خاصی از زوال عقل (دمانس) استفاده میشود.۱. موارد مصرف تأیید شدهموارد مصرف زیر برای ریواستیگمین توسط سازمان‌های نظارتی بین‌المللی (مانند سازمان غذا و داروی آمریکا) تأیید شده‌اند و اطلاعات بالینی مربوط به آنها در مطالعات گسترده‌ای پشتیبانی شده است:الف) زوال عقل خفیف تا متوسط مرتبط با بیماری آلزایمر توضیحات کاربردی برای پزشک و بالینی: این شایع‌ترین مورد مصرف ریواستیگمین است. ریواستیگمین با افزایش انتقال‌دهنده عصبی استیل‌کولین در مغز، به بهبود علائم شناختی (مانند حافظه، تفکر و قضاوت) کمک می‌کند. نکته بالینی: این دارو سیر پیشرونده بیماری را متوقف نمی‌کند، اما می‌تواند برای مدتی سرعت زوال شناختی را کند کرده و کیفیت زندگی بیمار و مراقبان او را بهبود بخشد. شروع درمان باید در مراحل خفیف تا متوسط بیماری باشد. نوع مصرف: فرم خوراکی (کپسول) و فرم ترانس‌درمال (چسب پوستی) برای این مورد تأیید شده است. فرم چسب پوستی اغلب برای بیمارانی که مشکلات گوارشی یا عدم تحمل فرم خوراکی دارند، ارجحیت دارد و دارای پروفایل عوارض جانبی گوارشی بهتری است.ب) زوال عقل خفیف تا متوسط مرتبط با بیماری پارکینسون توضیحات کاربردی برای پزشک و بالینی: ریواستیگمین تنها مهارکننده کولین‌استراز است که به طور خاص برای درمان زوال عقل مرتبط با بیماری پارکینسون تأیید شده است. نکته بالینی: در بیماران پارکینسون، کمبود کولینرژیک اغلب با اختلالات شدیدتر در توجه، عملکرد اجرایی و نوسانات شناختی همراه است. ریواستیگمین در این جمعیت می‌تواند عملکرد شناختی و توجه را بهبود بخشد و همچنین ممکن است تأثیر مثبتی بر علائم رفتاری و روان‌پریشی داشته باشد، اگرچه این تأثیرات به اندازه بهبودهای شناختی قوی نیستند. ملاحظات دوز: افزایش آهسته دوز در این بیماران به دلیل خطر بدتر شدن لرزش یا بروز دیسکینزی اهمیت دارد.۲. موارد مصرف خارج از برچسباستفاده از دارو برای موارد زیر، بر اساس شواهد بالینی و مطالعات تحقیقاتی انجام میشود، اما ممکن است به طور رسمی توسط سازمان‌های نظارتی تأیید نشده باشد:الف) زوال عقل عروقی یا زوال عقل با اجسام لِویتوضیحات کاربردی برای پزشک و بالینی: زوال عقل با اجسام لِوی: بیماران مبتلا به DLB اغلب به درمان‌های کولینرژیک نسبت به بیماران آلزایمر پاسخ بهتری می‌دهند، زیرا کمبود کولینرژیک در DLB معمولاً شدیدتر است. ریواستیگمین در این جمعیت برای بهبود اختلالات شناختی، نوسانات توجه و حتی کاهش توهمات بینایی (که در DLB شایع هستند) به کار می‌رود. زوال عقل عروقی: در حالی که شواهد قوی و قطعی در حد آلزایمر وجود ندارد، در بیمارانی که علائم زوال عقل مختلط (آلزایمر به همراه جزء عروقی) دارند، ممکن است سودمند باشد. نکته بالینی: در DLB، ریواستیگمین اغلب به عنوان یک خط اول در نظر گرفته میشود.ب) اختلال شناختی خفیفتوضیحات کاربردی برای پزشک و بالینی: برخی پزشکان در تلاش برای جلوگیری یا به تأخیر انداختن پیشرفت MCI به زوال عقل کامل، ریواستیگمین را تجویز می‌کنند. نکته بالینی: در حال حاضر، اجماع قوی بین‌المللی برای استفاده معمول از مهارکننده‌های کولین‌استراز در MCI وجود ندارد، زیرا فواید آن معمولاً کوچک و گذرا هستند و ممکن است با عوارض جانبی همراه باشد. استفاده از آن باید در موارد بسیار خاص و با ارزیابی دقیق ریسک به سود انجام شود.ج) اختلالات شناختی پس از سکته مغزیتوضیحات کاربردی برای پزشک و بالینی: در برخی بیماران که پس از سکته مغزی دچار کاهش قابل توجه عملکرد شناختی می‌شوند، شواهدی مبنی بر سودمندی مهارکننده‌های کولین‌استراز از جمله ریواستیگمین برای بهبود حافظه و توجه وجود دارد. نکته بالینی: این مورد مصرف بیشتر در مراکزی با رویکرد توانبخشی عصبی پیشرفته مطرح است و نیازمند بررسی‌های بیشتر است.ملاحظه مهم برای پزشک: همواره دوز ریواستیگمین (به ویژه فرم خوراکی) باید با دوز پایین شروع شده و به آرامی (تایتراسیون) افزایش یابد تا عوارض جانبی گوارشی (تهوع، استفراغ و اسهال) به حداقل برسد. کنترل ضربان قلب در بیماران با سابقه مشکلات قلبی به دلیل احتمال بروز برادی‌کاردی (کاهش ضربان قلب) ضروری است. درمان باید تا زمانی ادامه یابد که فایده بالینی قابل توجهی مشاهده شود. قطع ناگهانی دارو ممکن است باعث بدتر شدن سریع شناختی شود.
قرص اوکسیزور 150 میلی گرم OXIZUR 150MG TAB
اکس کاربازپین یک داروی ضدتشنج است که در مغز با کاهش فعالیت الکتریکی غیرطبیعی که باعث تشنج میشود، عمل می‌کند. این دارو خود و متابولیت فعال آن، منوهیدروکسی متابولیت، با مسدود کردن کانال‌های سدیمی حساس به ولتاژ در سلول‌های عصبی عمل می‌کنند که منجر به تثبیت غشاهای عصبی بیش‌فعال و سرکوب شلیک‌های عصبی تکراری میشود.موارد مصرف تایید شده درمان تشنج‌های کانونی (تشنج‌های پارشیال)این دارو در درجه اول برای درمان تشنج‌های کانونی در بزرگسالان و کودکان تایید شده است. تشنج‌های کانونی از یک ناحیه محدود در یک نیمکره مغز شروع می‌شوند. استفاده بالینی از اکس کاربازپین شامل موارد زیر است: درمان تک‌دارویی (مونوتراپی) یا درمان کمکی (ادجوانت تراپی) در بزرگسالان: این دارو می‌تواند به تنهایی یا همراه با سایر داروهای ضدتشنج برای کنترل تشنج‌های کانونی در بزرگسالان استفاده شود. این امر به ویژه برای تشنج‌هایی که شروع آنها به صورت کانونی است (شروع از یک ناحیه) و ممکن است ثانویه به تشنج‌های تونیک-کلونیک عمومی تبدیل شوند، کاربرد دارد. درمان تک‌دارویی در کودکان چهار سال و بالاتر: برای کودکان این رده سنی، اکس کاربازپین می‌تواند به عنوان تنها دارو برای تشنج‌های کانونی تجویز شود. درمان کمکی در کودکان دو سال و بالاتر: در کودکان دو ساله و بالاتر، از این دارو می‌توان به عنوان بخشی از یک رژیم درمانی ترکیبی برای تشنج‌های کانونی استفاده کرد.نکات کاربردی برای پزشک: اکس کاربازپین اغلب به دلیل تحمل بهتر و القای کمتر آنزیم‌های کبدی نسبت به کاربامازپین، به عنوان یک گزینه خط اول یا دوم برای صرع با شروع کانونی در نظر گرفته میشود. با این حال، توجه به عارضه جانبی دوز وابسته هیپوناترمی (کاهش سدیم خون) در بیماران، به ویژه در سالمندان یا کسانی که از داروهای دیگری مانند دیورتیک‌ها استفاده می‌کنند، حیاتی است. پایش منظم سدیم سرم توصیه میشود.موارد مصرف خارج برچسب ۱. اختلال دوقطبی (مانیک-دپرسیو) اکس کاربازپین به صورت گسترده‌ای به عنوان یک تثبیت کننده خلق و خو در روانپزشکی استفاده میشود، اگرچه تاییدیه رسمی از سازمان غذا و داروی ایالات متحده برای این مورد خاص ندارد. کاربرد بالینی: ممکن است در بیمارانی که به داروهای تثبیت کننده خلق و خوی استاندارد مانند لیتیوم یا والپروات پاسخ نداده‌اند یا آنها را تحمل نمی‌کنند، به عنوان یک جایگزین یا افزودنی استفاده شود. این دارو می‌تواند به ویژه در مدیریت دوره‌های مانیا یا به عنوان یک عامل کمکی در پیشگیری از عود اختلال دوقطبی نوع ۱ و ۲ مؤثر باشد.۲. نورالژی عصب سه‌قلو (درد عصب سه شاخه صورت) نورالژی عصب سه‌قلو یک اختلال درد مزمن است که عصب سه‌قلو را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث حملات ناگهانی و شدید درد صورت میشود. اکس کاربازپین یک آنالوگ شیمیایی کاربامازپین (که داروی خط اول برای این بیماری است) است و مکانیسم اثر مشابهی در کاهش تحریک‌پذیری عصبی دارد. کاربرد بالینی: در بیمارانی که کاربامازپین را تحمل نمی‌کنند یا در معرض خطر تداخلات دارویی قابل توجهی هستند، اکس کاربازپین می‌تواند به عنوان یک گزینه درمانی با تحمل بهتر (به ویژه به دلیل خطر کمتر آگرانولوسیتوز و واکنش‌های جدی پوستی در مقایسه با کاربامازپین) در نظر گرفته شود.۳. درد نوروپاتیک به دلیل اثرات ضدتشنج و تثبیت غشای عصبی، اکس کاربازپین برای درمان انواع دیگر دردهای ناشی از آسیب عصبی نیز به صورت خارج برچسب استفاده میشود. کاربرد بالینی: شامل مواردی مانند نوروپاتی محیطی دردناک (به عنوان مثال، در بیماران دیابتی) یا رادیکولوپاتی (درد ناشی از فشردگی ریشه عصبی) میشود. شواهد بیشتری در مورد اثربخشی این دارو در این موارد نسبت به نورالژی سه‌قلو مورد نیاز است، اما ممکن است در بیمارانی که به سایر داروهای ضددرد نوروپاتیک مانند گاباپنتین یا پرگابالین پاسخ نداده‌اند، مفید باشد.
قرص اینوتیو 25 میلی گرم INOTIVE 25MG TAB
کارودیلول یک مسدودکننده بتا (بتابلوکر) با خواص اضافی مسدودکننده آلفا-۱ است که اثرات محافظت‌کننده قلبی و عروقی متنوعی دارد.موارد مصرف تأیید شده کارودیلولکارودیلول توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای درمان سه بیماری قلبی-عروقی زیر تأیید شده است:۱. نارسایی قلبی خفیف تا شدیدتوضیحات کاربردی و بالینی: کارودیلول برای درمان نارسایی قلبی پایدار با کاهش کسر جهشی استفاده میشود. این دارو با مسدود کردن گیرنده‌های بتا-۱ و بتا-۲ و همچنین گیرنده‌های آلفا-۱، به کاهش پیشرفت بیماری، کاهش نیاز به بستری شدن در بیمارستان و بهبود بقا کمک می‌کند. مسدود کردن آلفا-۱ به کاهش مقاومت عروقی محیطی و کاهش بار پسین کمک می‌کند. نکته بالینی برای پزشکان: شروع درمان باید با دوز بسیار کم و تیتراسیون آهسته و تدریجی دوز در طول چند هفته صورت گیرد. این رویکرد برای جلوگیری از تشدید حاد نارسایی قلبی و تحمل بهتر دارو حیاتی است. بیمار باید از نظر بدتر شدن نشانه‌های نارسایی قلبی و افت فشار خون یا برادی‌کاردی شدید تحت نظر باشد.۲. فشار خون بالا (هایپرتنشن)توضیحات کاربردی و بالینی: کارودیلول به صورت تک‌درمانی یا در ترکیب با سایر داروهای ضدفشار خون برای مدیریت فشار خون بالا تأیید شده است. این دارو از طریق اثرات بتابلوکر (کاهش ضربان قلب و برون‌ده قلبی) و اثر مسدودکننده آلفا-۱ (گشادکنندگی عروق محیطی) به کاهش فشار خون سیستولیک و دیاستولیک کمک می‌کند. نکته بالینی برای پزشکان: کارودیلول به ویژه در بیمارانی که همزمان با فشار خون بالا، مبتلا به نارسایی قلبی یا نقص عملکرد بطن چپ پس از سکته قلبی هستند، مزیت دارد. با این حال، به دلیل خواص گشادکنندگی عروق، احتمال بروز افت فشار خون وضعیتی باید در نظر گرفته شود.۳. نقص عملکرد بطن چپ پس از سکته حاد قلبیتوضیحات کاربردی و بالینی: کارودیلول برای کاهش مرگ و میر ناشی از بیماری‌های قلبی-عروقی و بستری شدن در بیمارستان در بیمارانی که پس از یک سکته حاد قلبی، نقص عملکرد بطن چپ دارند (کسر جهشی کمتر از ۴۰ درصد) چه با نارسایی قلبی آشکار یا بدون آن، تأیید شده است. این دارو با کاهش استرس میوکارد و جلوگیری از بازسازی نامناسب بطن (بازمدل‌سازی)، اثرات محافظتی دارد. نکته بالینی برای پزشکان: شروع درمان معمولاً باید پس از تثبیت وضعیت بیمار (معمولاً چند روز پس از سکته قلبی) و با دوز پایین آغاز شود تا اطمینان حاصل شود که وضعیت همودینامیک بیمار پایدار است. پایش دقیق ضربان قلب و فشار خون الزامی است.موارد مصرف خارج از برچسب (غیر رسمی) کارودیلولبرخی کاربردهای کارودیلول که در منابع پزشکی به آنها اشاره شده، اما توسط سازمان‌های اصلی نظارتی تأیید نشده‌اند، عبارت‌اند از:۱. درمان لرزش اساسی (ترمور اساسی)توضیحات کاربردی و بالینی: کارودیلول، مانند سایر بتابلوکرها (به ویژه پروپرانولول)، می‌تواند برای کاهش نشانه‌های لرزش اساسی استفاده شود. این اثر احتمالاً از طریق مسدود کردن گیرنده‌های بتا-۲ در عضلات اسکلتی و یا در مسیرهای عصبی مرکزی که لرزش را کنترل می‌کنند، اعمال میشود. نکته بالینی برای پزشکان: اگرچه پروپرانولول استانداردترین درمان برای لرزش اساسی است، کارودیلول ممکن است یک گزینه جایگزین در بیمارانی باشد که بتابلوکرهای دیگر را به خوبی تحمل نمی‌کنند یا دارای فشار خون بالا نیز هستند.۲. پروفیلاکسی میگرنتوضیحات کاربردی و بالینی: به طور کلی، بتابلوکرها در پیشگیری از میگرن کاربرد دارند. کارودیلول نیز به دلیل اثرات گشادکنندگی عروق و خواص مسدودکننده آلفا، ممکن است در پیشگیری از سردردهای میگرنی مزمن نقش داشته باشد. نکته بالینی برای پزشکان: شواهد موجود برای کارودیلول در این مورد کمتر از بتابلوکرهای دیگر (مانند متوپرولول یا پروپرانولول) است، اما در بیمارانی که به داروهای دیگر پاسخ نداده‌اند یا نیاز به درمان همزمان برای فشار خون و میگرن دارند، ممکن است در نظر گرفته شود.۳. درمان کمکی در اضطراب عملکردی و اضطراب عمومیتوضیحات کاربردی و بالینی: بتابلوکرها برای کاهش نشانه‌های اضطراب عملکردی (مانند ترس از صحنه یا اضطراب امتحان) که شامل نشانه‌های فیزیکی مانند تپش قلب، لرزش و تعریق هستند، استفاده می‌شوند. کارودیلول می‌تواند با مسدود کردن اثرات تحریک‌کننده آدرنالین بر قلب و عروق، به کاهش این نشانه‌های فیزیکی کمک کند. نکته بالینی برای پزشکان: این کاربرد معمولاً به صورت مصرف در صورت نیاز و نه درمان روزانه، در نظر گرفته میشود و اغلب برای مدیریت نشانه‌های فیزیکی اضطراب استفاده میشود.
قرص اینوتیو 6.25 میلی گرم INOTIVE 6.25MG TAB
کارودیلول یک مسدودکننده بتا (بتابلوکر) با خواص اضافی مسدودکننده آلفا-۱ است که اثرات محافظت‌کننده قلبی و عروقی متنوعی دارد.موارد مصرف تأیید شده کارودیلولکارودیلول توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای درمان سه بیماری قلبی-عروقی زیر تأیید شده است:۱. نارسایی قلبی خفیف تا شدیدتوضیحات کاربردی و بالینی: کارودیلول برای درمان نارسایی قلبی پایدار با کاهش کسر جهشی استفاده میشود. این دارو با مسدود کردن گیرنده‌های بتا-۱ و بتا-۲ و همچنین گیرنده‌های آلفا-۱، به کاهش پیشرفت بیماری، کاهش نیاز به بستری شدن در بیمارستان و بهبود بقا کمک می‌کند. مسدود کردن آلفا-۱ به کاهش مقاومت عروقی محیطی و کاهش بار پسین کمک می‌کند. نکته بالینی برای پزشکان: شروع درمان باید با دوز بسیار کم و تیتراسیون آهسته و تدریجی دوز در طول چند هفته صورت گیرد. این رویکرد برای جلوگیری از تشدید حاد نارسایی قلبی و تحمل بهتر دارو حیاتی است. بیمار باید از نظر بدتر شدن نشانه‌های نارسایی قلبی و افت فشار خون یا برادی‌کاردی شدید تحت نظر باشد.۲. فشار خون بالا (هایپرتنشن)توضیحات کاربردی و بالینی: کارودیلول به صورت تک‌درمانی یا در ترکیب با سایر داروهای ضدفشار خون برای مدیریت فشار خون بالا تأیید شده است. این دارو از طریق اثرات بتابلوکر (کاهش ضربان قلب و برون‌ده قلبی) و اثر مسدودکننده آلفا-۱ (گشادکنندگی عروق محیطی) به کاهش فشار خون سیستولیک و دیاستولیک کمک می‌کند. نکته بالینی برای پزشکان: کارودیلول به ویژه در بیمارانی که همزمان با فشار خون بالا، مبتلا به نارسایی قلبی یا نقص عملکرد بطن چپ پس از سکته قلبی هستند، مزیت دارد. با این حال، به دلیل خواص گشادکنندگی عروق، احتمال بروز افت فشار خون وضعیتی باید در نظر گرفته شود.۳. نقص عملکرد بطن چپ پس از سکته حاد قلبیتوضیحات کاربردی و بالینی: کارودیلول برای کاهش مرگ و میر ناشی از بیماری‌های قلبی-عروقی و بستری شدن در بیمارستان در بیمارانی که پس از یک سکته حاد قلبی، نقص عملکرد بطن چپ دارند (کسر جهشی کمتر از ۴۰ درصد) چه با نارسایی قلبی آشکار یا بدون آن، تأیید شده است. این دارو با کاهش استرس میوکارد و جلوگیری از بازسازی نامناسب بطن (بازمدل‌سازی)، اثرات محافظتی دارد. نکته بالینی برای پزشکان: شروع درمان معمولاً باید پس از تثبیت وضعیت بیمار (معمولاً چند روز پس از سکته قلبی) و با دوز پایین آغاز شود تا اطمینان حاصل شود که وضعیت همودینامیک بیمار پایدار است. پایش دقیق ضربان قلب و فشار خون الزامی است.موارد مصرف خارج از برچسب (غیر رسمی) کارودیلولبرخی کاربردهای کارودیلول که در منابع پزشکی به آنها اشاره شده، اما توسط سازمان‌های اصلی نظارتی تأیید نشده‌اند، عبارت‌اند از:۱. درمان لرزش اساسی (ترمور اساسی)توضیحات کاربردی و بالینی: کارودیلول، مانند سایر بتابلوکرها (به ویژه پروپرانولول)، می‌تواند برای کاهش نشانه‌های لرزش اساسی استفاده شود. این اثر احتمالاً از طریق مسدود کردن گیرنده‌های بتا-۲ در عضلات اسکلتی و یا در مسیرهای عصبی مرکزی که لرزش را کنترل می‌کنند، اعمال میشود. نکته بالینی برای پزشکان: اگرچه پروپرانولول استانداردترین درمان برای لرزش اساسی است، کارودیلول ممکن است یک گزینه جایگزین در بیمارانی باشد که بتابلوکرهای دیگر را به خوبی تحمل نمی‌کنند یا دارای فشار خون بالا نیز هستند.۲. پروفیلاکسی میگرنتوضیحات کاربردی و بالینی: به طور کلی، بتابلوکرها در پیشگیری از میگرن کاربرد دارند. کارودیلول نیز به دلیل اثرات گشادکنندگی عروق و خواص مسدودکننده آلفا، ممکن است در پیشگیری از سردردهای میگرنی مزمن نقش داشته باشد. نکته بالینی برای پزشکان: شواهد موجود برای کارودیلول در این مورد کمتر از بتابلوکرهای دیگر (مانند متوپرولول یا پروپرانولول) است، اما در بیمارانی که به داروهای دیگر پاسخ نداده‌اند یا نیاز به درمان همزمان برای فشار خون و میگرن دارند، ممکن است در نظر گرفته شود.۳. درمان کمکی در اضطراب عملکردی و اضطراب عمومیتوضیحات کاربردی و بالینی: بتابلوکرها برای کاهش نشانه‌های اضطراب عملکردی (مانند ترس از صحنه یا اضطراب امتحان) که شامل نشانه‌های فیزیکی مانند تپش قلب، لرزش و تعریق هستند، استفاده می‌شوند. کارودیلول می‌تواند با مسدود کردن اثرات تحریک‌کننده آدرنالین بر قلب و عروق، به کاهش این نشانه‌های فیزیکی کمک کند. نکته بالینی برای پزشکان: این کاربرد معمولاً به صورت مصرف در صورت نیاز و نه درمان روزانه، در نظر گرفته میشود و اغلب برای مدیریت نشانه‌های فیزیکی اضطراب استفاده میشود.
قرص ریبکول 10 میلی گرم REABCHOL 10MG TAB
۱. موارد مصرف تأیید شدهازتیمیب به عنوان یک مهارکننده انتخابی جذب کلسترول در روده کوچک عمل می‌کند. هدف اصلی تجویز آن، کاهش کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم (کلسترول بد) است و موارد مصرف تأیید شده آن شامل موارد زیر است:۱.۱. هایپرلیپیدمی اولیه توضیحات بالینی و کاربردی: ازتیمیب در بزرگسالان و کودکان بالای ۱۰ سال که دچار افزایش کلسترول خون اولیه (شامل موارد خانوادگی هتروزیگوت و غیرخانوادگی) هستند، تجویز میشود. درمان ترکیبی: معمولاً به عنوان درمان کمکی همراه با مهارکننده‌های ردوکتاز HMG-CoA (استاتین‌ها) استفاده میشود. این ترکیب برای بیمارانی که با حداکثر دوز قابل تحمل استاتین به اهداف کاهش چربی خود نرسیده‌اند، یا برای کسانی که به استاتین‌ها عدم تحمل دارند، یک گزینه بالینی بسیار مؤثر است. داده‌ها نشان می‌دهند که افزودن ازتیمیب به استاتین می‌تواند خطر حوادث قلبی عروقی را کاهش دهد. تک درمانی: در بیمارانی که مصرف استاتین‌ها برای آنها منع مصرف دارد یا به هیچ وجه استاتین را تحمل نمی‌کنند، ازتیمیب به تنهایی نیز می‌تواند برای کاهش سطح کلسترول بد تجویز شود.۱.۲. هایپرکلسترولمی خانوادگی هموزیگوت توضیحات بالینی و کاربردی: این دارو به عنوان درمانی کمکی همراه با استاتین‌ها و سایر درمان‌های کاهش‌دهنده کلسترول بد، در بزرگسالان و کودکان بالای ۱۰ سال که به دلیل یک بیماری ژنتیکی نادر، قادر به حذف کلسترول از بدن نیستند، استفاده میشود. هدف از درمان، کاهش بیشتر کلسترول بد در این بیماران با ریسک بسیار بالا است.۱.۳. هایپرلیپیدمی مختلط توضیحات بالینی و کاربردی: ازتیمیب می‌تواند در ترکیب با فنوفیبرات به عنوان درمان کمکی برای رژیم غذایی در بزرگسالان با افزایش چربی‌های مختلط (کلسترول و تری‌گلیسیرید) استفاده شود تا سطوح کلسترول بد کاهش یابد.۱.۴. سیتوسترولمی هموزیگوت (فیتوسترولمی) توضیحات بالینی و کاربردی: ازتیمیب به عنوان درمان کمکی برای رژیم غذایی در بزرگسالان و کودکان بالای ۹ سال که یک بیماری ژنتیکی نادر دارند و نمی‌توانند به درستی استرول‌های گیاهی (سیتوسترول و کمپسترول) را از بدن دفع کنند، برای کاهش سطح این مواد استفاده میشود.۲. موارد مصرف خارج برچسباگرچه موارد زیر توسط سازمان‌های نظارتی به صورت رسمی برای ازتیمیب تأیید نشده‌اند، اما شواهد بالینی و توصیه‌های راهنماهای درمانی، کاربرد آن را در شرایط زیر برای پزشکان توجیه می‌کند:۲.۱. پیشگیری از حوادث قلبی عروقی در بیماران پرخطر توضیحات بالینی و کاربردی: مطالعات بالینی مهمی نظیر کارآزمایی «ایمپروو-ایت» نشان دادند که افزودن ازتیمیب به درمان با استاتین، در بیمارانی که سابقه سندرم حاد عروق کرونر دارند، منجر به کاهش متوسط اما قابل توجه در نرخ حوادث بزرگ قلبی عروقی (شامل مرگ و میر عروق کرونر، سکته قلبی غیر کشنده و سکته مغزی) میشود. کاربرد بالینی: در بیماران با سابقه بیماری عروق کرونر (مانند حمله قلبی یا سکته مغزی) که با حداکثر دوز قابل تحمل استاتین به هدف کلسترول بد تعیین شده در راهنماهای درمانی نرسیده‌اند یا به هدف رسیده‌اند اما هنوز پرخطر محسوب می‌شوند، تجویز ازتیمیب با هدف کاهش بیشتر خطر حوادث، توصیه میشود.۲.۲. در بیماران مبتلا به بیماری مزمن کلیه توضیحات بالینی و کاربردی: در بیماران مبتلا به بیماری مزمن کلیه، به ویژه آن‌هایی که نیاز به دیالیز ندارند، مطالعاتی انجام شده که نشان می‌دهد ترکیب ازتیمیب و استاتین می‌تواند خطر بروز حوادث آترواسکلروتیک عمده را کاهش دهد. کاربرد بالینی: پزشکان ممکن است این ترکیب را برای بیماران مبتلا به بیماری مزمن کلیه که در معرض خطر بالای قلبی عروقی هستند، برای کاهش کلسترول بد و حوادث مرتبط، تجویز کنند.۲.۳. عدم تحمل استاتین‌ها توضیحات بالینی و کاربردی: ازتیمیب اغلب به عنوان یک استراتژی جایگزین خط اول در بیمارانی که علائم شدید عدم تحمل به استاتین (مانند درد عضلانی شدید) را تجربه می‌کنند، در نظر گرفته میشود. کاربرد بالینی: در این بیماران، ازتیمیب به صورت تک درمانی می‌تواند کاهش کلسترول بد معادل تقریباً ۱۵ تا ۲۰ درصد را فراهم کند، که این میزان برای کاهش خطر کلی در برخی از بیماران کفایت می‌کند. این رویکرد به ویژه در صورتی مفید است که پزشک بخواهد از دوزهای پایین استاتین استفاده کند و ازتیمیب را برای تقویت اثر کاهش چربی به آن اضافه کند.
قرص اینوتیو 12.5 میلی گرم INOTIVE 12.5MG TAB
کارودیلول یک مسدودکننده بتا (بتابلوکر) با خواص اضافی مسدودکننده آلفا-۱ است که اثرات محافظت‌کننده قلبی و عروقی متنوعی دارد.موارد مصرف تأیید شده کارودیلولکارودیلول توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای درمان سه بیماری قلبی-عروقی زیر تأیید شده است:۱. نارسایی قلبی خفیف تا شدیدتوضیحات کاربردی و بالینی: کارودیلول برای درمان نارسایی قلبی پایدار با کاهش کسر جهشی استفاده میشود. این دارو با مسدود کردن گیرنده‌های بتا-۱ و بتا-۲ و همچنین گیرنده‌های آلفا-۱، به کاهش پیشرفت بیماری، کاهش نیاز به بستری شدن در بیمارستان و بهبود بقا کمک می‌کند. مسدود کردن آلفا-۱ به کاهش مقاومت عروقی محیطی و کاهش بار پسین کمک می‌کند. نکته بالینی برای پزشکان: شروع درمان باید با دوز بسیار کم و تیتراسیون آهسته و تدریجی دوز در طول چند هفته صورت گیرد. این رویکرد برای جلوگیری از تشدید حاد نارسایی قلبی و تحمل بهتر دارو حیاتی است. بیمار باید از نظر بدتر شدن نشانه‌های نارسایی قلبی و افت فشار خون یا برادی‌کاردی شدید تحت نظر باشد.۲. فشار خون بالا (هایپرتنشن)توضیحات کاربردی و بالینی: کارودیلول به صورت تک‌درمانی یا در ترکیب با سایر داروهای ضدفشار خون برای مدیریت فشار خون بالا تأیید شده است. این دارو از طریق اثرات بتابلوکر (کاهش ضربان قلب و برون‌ده قلبی) و اثر مسدودکننده آلفا-۱ (گشادکنندگی عروق محیطی) به کاهش فشار خون سیستولیک و دیاستولیک کمک می‌کند. نکته بالینی برای پزشکان: کارودیلول به ویژه در بیمارانی که همزمان با فشار خون بالا، مبتلا به نارسایی قلبی یا نقص عملکرد بطن چپ پس از سکته قلبی هستند، مزیت دارد. با این حال، به دلیل خواص گشادکنندگی عروق، احتمال بروز افت فشار خون وضعیتی باید در نظر گرفته شود.۳. نقص عملکرد بطن چپ پس از سکته حاد قلبیتوضیحات کاربردی و بالینی: کارودیلول برای کاهش مرگ و میر ناشی از بیماری‌های قلبی-عروقی و بستری شدن در بیمارستان در بیمارانی که پس از یک سکته حاد قلبی، نقص عملکرد بطن چپ دارند (کسر جهشی کمتر از ۴۰ درصد) چه با نارسایی قلبی آشکار یا بدون آن، تأیید شده است. این دارو با کاهش استرس میوکارد و جلوگیری از بازسازی نامناسب بطن (بازمدل‌سازی)، اثرات محافظتی دارد. نکته بالینی برای پزشکان: شروع درمان معمولاً باید پس از تثبیت وضعیت بیمار (معمولاً چند روز پس از سکته قلبی) و با دوز پایین آغاز شود تا اطمینان حاصل شود که وضعیت همودینامیک بیمار پایدار است. پایش دقیق ضربان قلب و فشار خون الزامی است.موارد مصرف خارج از برچسب (غیر رسمی) کارودیلولبرخی کاربردهای کارودیلول که در منابع پزشکی به آنها اشاره شده، اما توسط سازمان‌های اصلی نظارتی تأیید نشده‌اند، عبارت‌اند از:۱. درمان لرزش اساسی (ترمور اساسی)توضیحات کاربردی و بالینی: کارودیلول، مانند سایر بتابلوکرها (به ویژه پروپرانولول)، می‌تواند برای کاهش نشانه‌های لرزش اساسی استفاده شود. این اثر احتمالاً از طریق مسدود کردن گیرنده‌های بتا-۲ در عضلات اسکلتی و یا در مسیرهای عصبی مرکزی که لرزش را کنترل می‌کنند، اعمال میشود. نکته بالینی برای پزشکان: اگرچه پروپرانولول استانداردترین درمان برای لرزش اساسی است، کارودیلول ممکن است یک گزینه جایگزین در بیمارانی باشد که بتابلوکرهای دیگر را به خوبی تحمل نمی‌کنند یا دارای فشار خون بالا نیز هستند.۲. پروفیلاکسی میگرنتوضیحات کاربردی و بالینی: به طور کلی، بتابلوکرها در پیشگیری از میگرن کاربرد دارند. کارودیلول نیز به دلیل اثرات گشادکنندگی عروق و خواص مسدودکننده آلفا، ممکن است در پیشگیری از سردردهای میگرنی مزمن نقش داشته باشد. نکته بالینی برای پزشکان: شواهد موجود برای کارودیلول در این مورد کمتر از بتابلوکرهای دیگر (مانند متوپرولول یا پروپرانولول) است، اما در بیمارانی که به داروهای دیگر پاسخ نداده‌اند یا نیاز به درمان همزمان برای فشار خون و میگرن دارند، ممکن است در نظر گرفته شود.۳. درمان کمکی در اضطراب عملکردی و اضطراب عمومیتوضیحات کاربردی و بالینی: بتابلوکرها برای کاهش نشانه‌های اضطراب عملکردی (مانند ترس از صحنه یا اضطراب امتحان) که شامل نشانه‌های فیزیکی مانند تپش قلب، لرزش و تعریق هستند، استفاده می‌شوند. کارودیلول می‌تواند با مسدود کردن اثرات تحریک‌کننده آدرنالین بر قلب و عروق، به کاهش این نشانه‌های فیزیکی کمک کند. نکته بالینی برای پزشکان: این کاربرد معمولاً به صورت مصرف در صورت نیاز و نه درمان روزانه، در نظر گرفته میشود و اغلب برای مدیریت نشانه‌های فیزیکی اضطراب استفاده میشود.
قرص فیناید 5 میلی گرم FINIDE 5MG TAB
-آلوپسی آندروژنیک (الگوی ریزش موی مردانه) -هایپرپلازی خوشخیم پروستات(عامل آلترناتیو) -هیرسوتیسم(آلترناتیو-بدون برچسب) فیناستراید یک داروی مهارکننده ی آنزیم ۵ -آلفا ردوکتاز است که مسئول تبدیل هورمون مردانه ی تستوسترون به دی هیدروتستوسترون می باشد. فیناستراید با مهار این آنزیم در اختلالاتی که سطح دی‌هیدروتستوسترون بر آنها تاثیر می‌گذارد، همچون هایپرپلازی خوشخیم پروستات، ریزش موی مردانه (آندروژنیک آلوپسی) ایفای نقش می‌کند. فیناستراید در درمان (تک دارویی) هیپرپلازی خوش خیم پروستات علامت دار (BPH) جهت بهبود علائم، کاهش خطر احتباس حاد ادرار و کاهش خطر نیاز به جراحی مرتبط با BPH، مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر این، در ترکیب با یک آنتاگونیست آدرنرژیک آلفا-یک جهت کاهش خطر پیشرفت علامتی نیز استفاده می شود. این دارو همچنین به صورت بدون برچسب در درمان هیرسوتیسم یا پرمویی به عنوان داروی جایگزین یا در کنار داروهای ضدبارداری خوراکی، تجویز میشود. فیناستراید به صورت قرص خوراکی ۱و ۵میلی‌گرم عرضه میشود. برخی برندهای تجاری این دارو جهت مورد مصرف مشخص (مثلا ریزش مو یا هایپرپلازی پروستات) طراحی شده‌اند.
قرص فینید 1 میلی گرم FINIDE 1MG TAB
-آلوپسی آندروژنیک (الگوی ریزش موی مردانه) -هایپرپلازی خوشخیم پروستات(عامل آلترناتیو) -هیرسوتیسم(آلترناتیو-بدون برچسب) فیناستراید یک داروی مهارکننده ی آنزیم ۵ -آلفا ردوکتاز است که مسئول تبدیل هورمون مردانه ی تستوسترون به دی هیدروتستوسترون می باشد. فیناستراید با مهار این آنزیم در اختلالاتی که سطح دی‌هیدروتستوسترون بر آنها تاثیر می‌گذارد، همچون هایپرپلازی خوشخیم پروستات، ریزش موی مردانه (آندروژنیک آلوپسی) ایفای نقش می‌کند. فیناستراید در درمان (تک دارویی) هیپرپلازی خوش خیم پروستات علامت دار (BPH) جهت بهبود علائم، کاهش خطر احتباس حاد ادرار و کاهش خطر نیاز به جراحی مرتبط با BPH، مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر این، در ترکیب با یک آنتاگونیست آدرنرژیک آلفا-یک جهت کاهش خطر پیشرفت علامتی نیز استفاده می شود. این دارو همچنین به صورت بدون برچسب در درمان هیرسوتیسم یا پرمویی به عنوان داروی جایگزین یا در کنار داروهای ضدبارداری خوراکی، تجویز میشود. فیناستراید به صورت قرص خوراکی ۱و ۵میلی‌گرم عرضه میشود. برخی برندهای تجاری این دارو جهت مورد مصرف مشخص (مثلا ریزش مو یا هایپرپلازی پروستات) طراحی شده‌اند.