پامیدرونات یک آمینوبیس فسفونات با خصوصیات عمومی مشابه با دیگر بیس فسفونات ها می باشد و باز جذب استخوانی را مهار می کند اما به نظر می رسد نسبت به دوزهای قابل مقایسه اتیدورنات اثر کمتری بر مینرالیزاسیون استخوانی داشته باشد. از دی سدیم پامیدورانت به عنوان درمان کمکی در هیپرکلسمی شدید مخصوصاً هنگامی که با بدخیمی مرتبط باشد استفاده می کنند هم چنین در درمان ضایعات استئولیتیک و درد استخوانی در مالتیپل میلوما یا متاستازهای استخوانی ناشی از سرطان سینه کاربرد دارد. ممکن است از آن در اختلالات استخوانی همراه با باز جذب گسترده استخوانی همانند آنچه در بیماری پاژه استخوان دیده می شود استفاده کرد.

سدیم والپروات یک داروی ضد صرع و تثبیت‌کننده خلق با طیف گسترده‌ای از کاربردهای درمانی است. پزشک باید در هنگام تجویز، به تفکیک موارد تأیید شده رسمی و کاربردهای خارج از برچسب آن توجه داشته باشد.۱. موارد مصرف تأیید شدهموارد مصرف تأیید شده توسط نهادهای نظارتی بین‌المللی برای سدیم والپروات عبارتند از:درمان صرع و تشنج‌های مرتبط: تشنج‌های غیاب ساده و پیچیده: والپروات برای کنترل این نوع تشنج‌ها، هم به صورت تک‌درمانی و هم به عنوان درمان کمکی، یک داروی خط اول محسوب می‌شود. از نظر بالینی، اثربخشی آن در انواع صرع‌های تعمیم‌یافته اولیه، به ویژه صرع غیاب، بسیار بالاست. تشنج‌های جزئی پیچیده: در مدیریت این تشنج‌ها، سدیم والپروات می‌تواند به عنوان تک‌درمانی یا درمان کمکی تجویز شود. انواع متعدد تشنج: این دارو برای بیمارانی که ترکیبی از انواع تشنج‌ها، از جمله تشنج‌های تونیک-کلونیک، را تجربه می‌کنند، یک گزینه مؤثر است و به دلیل طیف گسترده فعالیت ضد تشنجی، کارایی بالایی دارد.درمان دوره‌های شیدایی حاد مرتبط با اختلال دوقطبی: تثبیت خلق: والپروات به عنوان یک تثبیت‌کننده خلق قوی شناخته می‌شود و برای درمان دوره‌های شیدایی یا مختلط در بیماران دوقطبی مورد تأیید است. از لحاظ بالینی، شروع اثر آن در کنترل تحریک‌پذیری و بی‌قراری حاد در مقایسه با برخی دیگر از تثبیت‌کننده‌های خلق سریع‌تر است و در مواردی که لیتیوم منع مصرف دارد یا بیمار به آن پاسخ نداده است، به کار می‌رود.پیشگیری از میگرن: کاهش فرکانس حملات: سدیم والپروات برای کاهش تعداد دفعات حملات میگرنی در بزرگسالان تأیید شده است. این دارو برای درمان حمله میگرن در فاز حاد کاربردی ندارد، بلکه یک داروی پیشگیرانه است که برای بیمارانی که میگرن‌های مکرر و ناتوان‌کننده دارند، تجویز می‌شود.۲. موارد مصرف خارج از برچسباین موارد توسط سازمان‌های رسمی بهداشت برای والپروات تأیید نشده‌اند، اما شواهد بالینی محدودی از کاربرد آن‌ها در عمل پزشکی وجود دارد:کنترل تکانشگری، تحریک‌پذیری و پرخاشگری: کاربرد در اختلالات روانپزشکی: در بیماران مبتلا به اختلالاتی مانند اختلال شخصیت مرزی، اختلال استرس پس از سانحه یا اختلالات مرتبط با کنترل تکانه که در آن‌ها تحریک‌پذیری و پرخاشگری شدید مشاهده می‌شود، والپروات برای کاهش این علائم تجویز می‌شود. از نظر بالینی، اثر تعدیل‌کننده عصبی والپروات، به ویژه در تقویت گابا، می‌تواند به آرام‌سازی و تثبیت رفتاری کمک کند.بیماری‌های اعصاب محیطی و درد نوروپاتیک: نوروپاتی محیطی دیابتی و نورالژی پس از هرپس: برای کاهش درد عصبی در این بیماران، گاهی از والپروات استفاده می‌شود. با این حال، اثربخشی آن به اندازه داروهای خط اول نیست و به عنوان یک گزینه جایگزین یا کمکی در نظر گرفته می‌شود.اسکیزوفرنی و اختلال اسکیزوافکتیو: درمان کمکی: در این اختلالات، والپروات اغلب به عنوان یک درمان کمکی در کنار داروهای ضد روان‌پریشی برای کنترل پرخاشگری، تکانشگری و نوسانات خلقی (به ویژه در زیرگروه اختلال اسکیزوافکتیو) تجویز می‌شود. این تجویز با هدف افزایش کنترل بر علائم رفتاری و نه درمان علائم روان‌پریشی اصلی صورت می‌گیرد.درمان اورژانسی حالت صرعی: مدیریت حاد: در محیط اورژانس، والپروات تزریقی ممکن است برای متوقف کردن حالت صرعی مقاوم به درمان یا زمانی که بنزودیازپین‌ها به تنهایی ناموفق بوده‌اند، استفاده شود. این کاربرد به دلیل نیاز به کنترل سریع فعالیت تشنجی است.

زولپیدم یک داروی خواب‌آور غیر بنزودیازپینی است که اثرات آرام‌بخشی و خواب‌آوری خود را از طریق تعدیل کننده مثبت گیرنده‌های گابا اعمال می‌کند. آگاهی از موارد مصرف مصوب و کاربردهای غیررسمی آن برای مدیریت موثر اختلالات خواب و برخی اختلالات عصبی ضروری است.۱. موارد مصرف تأیید شده (مصوب مراجع معتبر)زولپیدم در درجه اول برای درمان کوتاه‌مدت بی‌خوابی (Insomnia) تأیید شده است.الف. مشکل در به خواب رفتنفرم‌های معمولی و زیرزبانی: توضیحات بالینی: این فرم‌ها برای بیمارانی که اصلی‌ترین مشکلشان طولانی شدن زمان به خواب رفتن است، تجویز می‌شوند. زولپیدم شروع اثر سریعی دارد و زمان به خواب رفتن را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد. ملاحظات کاربردی: دارو باید بلافاصله قبل از خواب و تنها زمانی مصرف شود که بیمار اطمینان دارد ۷ تا ۸ ساعت کامل برای خواب باقی مانده است. مصرف دارو هنگام بیدار شدن در نیمه شب به دلیل خطر اختلال در عملکرد روز بعد، منع مصرف دارد (مگر در فرم‌های خاص با دوز بسیار پایین).ب. مشکل در تداوم خواب (فرم‌های با آزادسازی طولانی‌مدت)فرم‌های با آزادسازی طولانی‌مدت: توضیحات بالینی: این فرم برای درمان بی‌خوابی‌ای که هم با مشکل در به خواب رفتن و هم با بیدار شدن‌های مکرر در طول شب مشخص می‌شود، مناسب است. آزادسازی تدریجی دارو به تداوم خواب کمک می‌کند. ملاحظات کاربردی: به دلیل نیمه عمر طولانی‌تر، خطر باقی ماندن دارو در خون در صبح روز بعد و در نتیجه اختلال در هوشیاری و رانندگی افزایش می‌یابد. پایین‌ترین دوز موثر باید تجویز شود.ج. بیدار شدن در نیمه شبفرم‌های زیرزبانی با دوز بسیار پایین: توضیحات بالینی: فرم‌های خاص زیرزبانی با دوز پایین برای بیمارانی تأیید شده‌اند که پس از حداقل ۴ ساعت خواب، بیدار شده و برای به خواب رفتن مجدد نیاز به کمک دارند. ملاحظات کاربردی: در این حالت نیز بیمار باید اطمینان داشته باشد که حداقل ۴ ساعت دیگر تا زمان بیدار شدن برنامه‌ریزی شده برای انجام فعالیت‌های عادی (مانند رانندگی) باقی مانده است.۲. موارد مصرف خارج برچسب (تأیید نشده توسط مراجع رسمی)زولپیدم به طور گسترده‌ای برای مدیریت علائم در برخی اختلالات عصبی استفاده می‌شود، هرچند شواهد در این موارد بیشتر به صورت گزارش موردی است.الف. بهبود عملکرد مغز پس از آسیب‌های مغزی (حالت نباتی) توضیحات بالینی: در مواردی نادر، گزارش شده است که تجویز زولپیدم می‌تواند در بیمارانی که پس از آسیب مغزی در حالت نباتی یا کما با حداقل هوشیاری قرار دارند، عملکرد مغزی را به طور موقت یا جزئی بازیابی کند. تصور می‌شود که این اثر ناشی از تعدیل مجدد فعالیت‌های عصبی در ناحیه تالاموس و کورتکس مغز است. ملاحظات کاربردی: این استفاده بسیار تخصصی است و فقط باید توسط متخصصان مغز و اعصاب در شرایط پایش دقیق انجام شود و نباید به عنوان یک استاندارد درمانی در نظر گرفته شود.ب. اختلالات حرکتی و دیستونی توضیحات بالینی: برخی شواهد اولیه نشان می‌دهد که زولپیدم ممکن است در بعضی از اختلالات حرکتی، مانند انواع خاصی از دیستونی و حتی علائم پارکینسون، با کاهش مهار حرکتی بیش از حد در مغز، باعث بهبود موقت شود. ملاحظات کاربردی: اثربخشی آن قابل پیش‌بینی نیست و مکانیسم دقیق آن نامشخص است. تجویز در این موارد نیازمند ارزیابی دقیق ریسک و فایده است.ج. استفاده در ارتش توضیحات بالینی: در برخی نیروهای نظامی (مانند نیروی هوایی ایالات متحده)، زولپیدم به عنوان یک «قرص خواب» برای کمک به خوابیدن سریع خلبانان و پرسنل عملیاتی قبل از انجام مأموریت‌های طولانی یا بحرانی استفاده می‌شود تا آمادگی عملیاتی حفظ شود. ملاحظات کاربردی: این استفاده با دستورالعمل‌های سختگیرانه و محدودیت‌های زمانی مشخص (مانند ممنوعیت پرواز تا ۶ ساعت پس از مصرف) همراه است و یک کاربرد درمانی عمومی محسوب نمی‌شود.

میزوپروستول یک فراورده مصنوعی مشابه پروستاگلاندین E1 است که اثرات قوی محافظت از مخاط معده و همچنین انقباض شدید رحم را دارا استموارد مصرف تأیید شده موارد مصرف رسمی و تأیید شده میزوپروستول، بر اساس تأیید سازمان‌های نظارتی بین‌المللی، به طور انحصاری در زمینه محافظت از دستگاه گوارش متمرکز است:پیشگیری از زخم‌های گوارشی ناشی از داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs): توضیحات کاربردی و بالینی: هدف اصلی تجویز، پروفیلاکسی یا پیشگیری از ایجاد زخم‌های معده و دوازدهه در بیمارانی است که نیاز به استفاده طولانی‌مدت از داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی دارند. این مورد مصرف به ویژه برای بیماران با ریسک فاکتورهای بالا حیاتی است، از جمله افراد مسن (بالای ۶۰ سال)، کسانی که سابقه قبلی زخم دارند، یا بیمارانی که همزمان داروهای کورتیکواستروئیدی مصرف می‌کنند. مکانیسم کاربردی: میزوپروستول با افزایش ترشح موکوس و بیکربنات در معده، تقویت جریان خون موضعی و مهار مستقیم ترشح اسید، از مخاط دستگاه گوارش در برابر آسیب ناشی از داروهای ضد التهاب محافظت می‌کند

آسم : درمان نگهدارنده طولانی مدت: برای کنترل آسم مزمن خفیف تا متوسط در بزرگسالان و کودکان (بسته به سن، معمولاً از 12 ماهگی به بالا). به عنوان یک درمان روزانه برای پیشگیری از علائم آسم استفاده می‌شود. درمان کمکی: ممکن است در بیمارانی که آسم آن‌ها به خوبی با کورتیکواستروئیدهای استنشاقی و آگونیست‌های بتا-2 طولانی اثر کنترل نمی‌شود، به عنوان درمان کمکی تجویز شود. جایگزین برای دوز پایین کورتیکواستروئیدهای استنشاقی: در برخی بیماران مبتلا به آسم خفیف مداوم که سابقه حملات جدی آسم ندارند و اخیراً از کورتیکواستروئیدهای خوراکی استفاده نکرده‌اند، مونته لوکاست ممکن است به عنوان جایگزینی برای دوز پایین کورتیکواستروئیدهای استنشاقی در نظر گرفته شود. با این حال، پزشکان باید از این موضوع آگاه باشند که مونته لوکاست اثرات ضد التهابی قوی کورتیکواستروئیدها را ندارد. پیشگیری از تشدید آسم: در برخی موارد، ممکن است برای پیشگیری از تشدید علائم آسم ناشی از عوامل محرک خاص (مانند آلرژن‌ها) تجویز شود. انقباض برونش ناشی از ورزش پیشگیری: برای پیشگیری از برونکواسپاسم حاد که در اثر ورزش در بزرگسالان و کودکان (بسته به سن، معمولاً از 6 سالگی به بالا) رخ می‌دهد، استفاده می‌شود. مصرف قبل از ورزش: باید حداقل 2 ساعت قبل از شروع ورزش مصرف شود. عدم استفاده برای درمان حملات حاد: نباید برای درمان حملات حاد آسم استفاده شود و بیماران باید از داروی استنشاقی کوتاه اثر خود برای این منظور استفاده کنند. استفاده روزانه در برخی بیماران: در بیمارانی که به طور مکرر دچار حملات استنشاقی می‌شوند و همچنین آسم مداوم دارند، ممکن است مصرف روزانه مونته لوکاست برای کنترل هر دو وضعیت در نظر گرفته شود.رینیت آلرژیک رینیت آلرژیک فصلی : برای تسکین علائم رینیت آلرژیک فصلی در بزرگسالان و کودکان (بسته به سن، معمولاً از 2 سالگی به بالا). علائم شامل عطسه، آبریزش بینی، گرفتگی بینی، خارش بینی و خارش چشم است. رینیت آلرژیک دائمی: برای تسکین علائم رینیت آلرژیک دائمی در بزرگسالان و کودکان (بسته به سن، معمولاً از 6 ماهگی به بالا). درمان تک دارویی یا درمان کمکی: ممکن است به صورت تک دارویی یا در ترکیب با سایر داروهای ضد آلرژی مانند آنتی‌هیستامین‌ها برای کنترل علائم رینیت آلرژیک استفاده شود.سایر موارد (با احتیاط و بر اساس نظر متخصص): در برخی مطالعات، مونته لوکاست برای درمان سایر بیماری‌های التهابی راه هوایی یا شرایط آلرژیک نیز مورد بررسی قرار گرفته است، اما استفاده از آن در این موارد معمولاً خارج از برچسب (off-label) محسوب می‌شود و نیاز به ارزیابی دقیق توسط پزشک متخصص دارد. تاکید: تصمیم‌گیری در مورد تجویز مونته لوکاست باید بر اساس ارزیابی فردی بیمار، شدت بیماری و پاسخ به سایر درمان‌ها توسط پزشک متخصص انجام شود.

در درمان حالت تهوع و استفراغ ناشی از شیمی درمانی و رادیوتراپی و همچنین جهت پیشگیری و درمان این عوارض بعد از عمل جراحی کاربرد دارد.

رپاگلینید دارویی از دسته مگلیتینیدها است که برای بهبود کنترل قند خون در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ به کار می‌رود. این دارو یک ترشح‌کننده کوتاه اثر انسولین است که با تحریک سلول‌های بتا در لوزالمعده (پانکراس) باعث ترشح انسولین می‌شود. زمان شروع اثر سریع و مدت اثر کوتاه آن، رپاگلینید را به یک انتخاب مناسب برای کنترل افزایش قند خون پس از صرف وعده‌های غذایی تبدیل کرده است.موارد مصرف تایید شده تک‌درمانی: رپاگلینید به عنوان یک کمک‌درمانی در کنار رژیم غذایی و ورزش برای کاهش قند خون در بیمارانی که هیپرگلیسمی (قند خون بالا) آن‌ها تنها با رژیم غذایی، کاهش وزن و ورزش به طور رضایت‌بخش کنترل نمی‌شود، استفاده می‌شود. کاربرد بالینی: این روش برای بیمارانی مناسب است که کنترل قند خون آن‌ها نامطلوب است، اما هنوز نیازی به درمان ترکیبی ندارند. به دلیل شروع اثر سریع و نیمه‌عمر کوتاه، برای بیمارانی که الگوی غذایی نامنظم‌تری دارند یا در معرض خطر هیپوگلیسمی (افت قند خون) در فواصل طولانی‌تر بین وعده‌های غذایی هستند، می‌تواند گزینه‌ای بهتر از سولفونیل‌اوره‌ها باشد.درمان ترکیبی: رپاگلینید می‌تواند در ترکیب با متفورمین به منظور کاهش قند خون در بیمارانی که هیپرگلیسمی آن‌ها با رژیم غذایی، ورزش و متفورمین به تنهایی به طور رضایت‌بخش کنترل نمی‌شود، استفاده شود. کاربرد بالینی: این ترکیب در بیمارانی استفاده می‌شود که علیرغم دریافت حداکثر دوز قابل تحمل متفورمین، همچنان دچار هیپرگلیسمی و به ویژه افزایش قند خون پس از غذا هستند. در این حالت، دوز متفورمین باید حفظ شده و رپاگلینید قبل از هر وعده غذایی اضافه شود. در برخی منابع، ترکیب آن با روزیگلیتازون نیز برای بیمارانی که عدم تحمل به متفورمین دارند یا متفورمین منع مصرف دارد و کنترل قند خون آن‌ها با تک‌درمانی روزیگلیتازون یا رپاگلینید کافی نیست، ذکر شده است.ملاحظات مهم کاربردی برای پزشکان زمان مصرف: رپاگلینید باید قبل از غذا (معمولاً ۱۵ تا ۳۰ دقیقه قبل از شروع وعده) مصرف شود تا بیشترین تأثیر را بر روی کاهش قند خون پس از غذا داشته باشد. حذف دوز: به بیماران تأکید کنید که در صورت حذف یک وعده غذایی، دوز مربوط به آن وعده رپاگلینید را نیز حذف کنند تا خطر هیپوگلیسمی کاهش یابد. بیماران کلیوی: رپاگلینید از طریق متابولیسم کبدی عمدتاً دفع می‌شود و نه کلیوی. بنابراین، برای بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی شدید (کراتی‌نین کلیرانس ۲۰ تا ۴۰ میلی‌لیتر در دقیقه)، با وجود اینکه دفع آهسته‌تر می‌شود، معمولاً با دوز شروع کم (مثلاً ۰.۵ میلی‌گرم قبل از هر وعده) نسبت به داروهایی مانند سولفونیل‌اوره‌ها ایمن‌تر تلقی می‌شود و تنظیم دوز کمتری نیاز دارد. بیماران کبدی: در نارسایی کبدی باید با احتیاط فراوان و پایش دقیق‌تر قند خون استفاده شود، زیرا حذف دارو از بدن ممکن است کندتر شده و خطر هیپوگلیسمی افزایش یابد. خطر قلبی-عروقی: در برخی مطالعات، در صورت مصرف همزمان رپاگلینید با انسولین NPH، افزایش بروز سندرم حاد عروق کرونر گزارش شده است، بنابراین توصیه می‌شود از مصرف همزمان آن با انسولین خودداری شود.موارد مصرف خارج برچسب در حال حاضر، منابع معتبر بین‌المللی، مورد مصرف خارج از برچسب مشخص و بالینی پرکاربردی برای رپاگلینید مشابه سایر داروهای دیابت گزارش نکرده‌اند. تمامی کاربردهای درمانی اصلی این دارو در چارچوب درمان دیابت نوع ۲ و به شرح موارد مصرف تایید شده (تک‌درمانی یا ترکیبی) قرار می‌گیرد. توضیح کاربردی برای پزشک: عدم وجود کاربرد خارج از برچسب رایج، به دلیل ماهیت عملکرد دارویی آن به عنوان یک محرک مستقیم و کوتاه اثر ترشح انسولین است. مکانیسم عمل آن (ترشح انسولین متناسب با وعده غذایی) کاربرد آن را به طور محکم به مدیریت قند خون مرتبط با غذا در دیابت نوع ۲ محدود می‌کند و کاربرد دیگری خارج از این حوزه ندارد.

رپاگلینید دارویی از دسته مگلیتینیدها است که برای بهبود کنترل قند خون در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ به کار می‌رود. این دارو یک ترشح‌کننده کوتاه اثر انسولین است که با تحریک سلول‌های بتا در لوزالمعده (پانکراس) باعث ترشح انسولین می‌شود. زمان شروع اثر سریع و مدت اثر کوتاه آن، رپاگلینید را به یک انتخاب مناسب برای کنترل افزایش قند خون پس از صرف وعده‌های غذایی تبدیل کرده است.موارد مصرف تایید شده تک‌درمانی: رپاگلینید به عنوان یک کمک‌درمانی در کنار رژیم غذایی و ورزش برای کاهش قند خون در بیمارانی که هیپرگلیسمی (قند خون بالا) آن‌ها تنها با رژیم غذایی، کاهش وزن و ورزش به طور رضایت‌بخش کنترل نمی‌شود، استفاده می‌شود. کاربرد بالینی: این روش برای بیمارانی مناسب است که کنترل قند خون آن‌ها نامطلوب است، اما هنوز نیازی به درمان ترکیبی ندارند. به دلیل شروع اثر سریع و نیمه‌عمر کوتاه، برای بیمارانی که الگوی غذایی نامنظم‌تری دارند یا در معرض خطر هیپوگلیسمی (افت قند خون) در فواصل طولانی‌تر بین وعده‌های غذایی هستند، می‌تواند گزینه‌ای بهتر از سولفونیل‌اوره‌ها باشد.درمان ترکیبی: رپاگلینید می‌تواند در ترکیب با متفورمین به منظور کاهش قند خون در بیمارانی که هیپرگلیسمی آن‌ها با رژیم غذایی، ورزش و متفورمین به تنهایی به طور رضایت‌بخش کنترل نمی‌شود، استفاده شود. کاربرد بالینی: این ترکیب در بیمارانی استفاده می‌شود که علیرغم دریافت حداکثر دوز قابل تحمل متفورمین، همچنان دچار هیپرگلیسمی و به ویژه افزایش قند خون پس از غذا هستند. در این حالت، دوز متفورمین باید حفظ شده و رپاگلینید قبل از هر وعده غذایی اضافه شود. در برخی منابع، ترکیب آن با روزیگلیتازون نیز برای بیمارانی که عدم تحمل به متفورمین دارند یا متفورمین منع مصرف دارد و کنترل قند خون آن‌ها با تک‌درمانی روزیگلیتازون یا رپاگلینید کافی نیست، ذکر شده است.ملاحظات مهم کاربردی برای پزشکان زمان مصرف: رپاگلینید باید قبل از غذا (معمولاً ۱۵ تا ۳۰ دقیقه قبل از شروع وعده) مصرف شود تا بیشترین تأثیر را بر روی کاهش قند خون پس از غذا داشته باشد. حذف دوز: به بیماران تأکید کنید که در صورت حذف یک وعده غذایی، دوز مربوط به آن وعده رپاگلینید را نیز حذف کنند تا خطر هیپوگلیسمی کاهش یابد. بیماران کلیوی: رپاگلینید از طریق متابولیسم کبدی عمدتاً دفع می‌شود و نه کلیوی. بنابراین، برای بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی شدید (کراتی‌نین کلیرانس ۲۰ تا ۴۰ میلی‌لیتر در دقیقه)، با وجود اینکه دفع آهسته‌تر می‌شود، معمولاً با دوز شروع کم (مثلاً ۰.۵ میلی‌گرم قبل از هر وعده) نسبت به داروهایی مانند سولفونیل‌اوره‌ها ایمن‌تر تلقی می‌شود و تنظیم دوز کمتری نیاز دارد. بیماران کبدی: در نارسایی کبدی باید با احتیاط فراوان و پایش دقیق‌تر قند خون استفاده شود، زیرا حذف دارو از بدن ممکن است کندتر شده و خطر هیپوگلیسمی افزایش یابد. خطر قلبی-عروقی: در برخی مطالعات، در صورت مصرف همزمان رپاگلینید با انسولین NPH، افزایش بروز سندرم حاد عروق کرونر گزارش شده است، بنابراین توصیه می‌شود از مصرف همزمان آن با انسولین خودداری شود.موارد مصرف خارج برچسب در حال حاضر، منابع معتبر بین‌المللی، مورد مصرف خارج از برچسب مشخص و بالینی پرکاربردی برای رپاگلینید مشابه سایر داروهای دیابت گزارش نکرده‌اند. تمامی کاربردهای درمانی اصلی این دارو در چارچوب درمان دیابت نوع ۲ و به شرح موارد مصرف تایید شده (تک‌درمانی یا ترکیبی) قرار می‌گیرد. توضیح کاربردی برای پزشک: عدم وجود کاربرد خارج از برچسب رایج، به دلیل ماهیت عملکرد دارویی آن به عنوان یک محرک مستقیم و کوتاه اثر ترشح انسولین است. مکانیسم عمل آن (ترشح انسولین متناسب با وعده غذایی) کاربرد آن را به طور محکم به مدیریت قند خون مرتبط با غذا در دیابت نوع ۲ محدود می‌کند و کاربرد دیگری خارج از این حوزه ندارد.

رابپرازول در درمان زخم هاي خوش خيم معده و دوازدهه، زخم هاي وابسته به هليكوباكتري پيلوري، سندروم زولينگر- اليسون، كاهش اسيد معده در جراحي و پيشگيري كوتاه مدت بازگشت محتويات معده و درمان بيماري به كار برده مي شود. این دارو می تواند در درمان سوء هاضمه و بیماری رفلکس٬ همچنین در پیشگیری و درمان زخم های مرتبط با NSAIDs استفاده شود. در افرادی که نیاز به مصرف مزمن NSAID دارند بعد از بهبود زخم مقدار مصرف امپرازول کاهش نمی یابد زیرا امکان پیشرفت زخم بدون علائم وجود دارد. این دارو ممکن است علائم سرطان معده را بپوشاند و در افراد پرخطر باید قبل از شروع درمان بیمار از نظر بدخیمی معده بررسی شود این دارو می تواند در کاهش تخریب مکمل های آنزیم های پانکراسی در بیماران مبتلا به سیستیک فیبروزیس به کار رود. مقدار بالای این دارو برای کنترل ترشح اسید معده در سندرم زولینگر - الیسون به کار می رود

اکس کاربازپین یک داروی ضدتشنج است که در مغز با کاهش فعالیت الکتریکی غیرطبیعی که باعث تشنج می‌شود، عمل می‌کند. این دارو خود و متابولیت فعال آن، منوهیدروکسی متابولیت، با مسدود کردن کانال‌های سدیمی حساس به ولتاژ در سلول‌های عصبی عمل می‌کنند که منجر به تثبیت غشاهای عصبی بیش‌فعال و سرکوب شلیک‌های عصبی تکراری می‌شود.موارد مصرف تایید شده درمان تشنج‌های کانونی (تشنج‌های پارشیال)این دارو در درجه اول برای درمان تشنج‌های کانونی در بزرگسالان و کودکان تایید شده است. تشنج‌های کانونی از یک ناحیه محدود در یک نیمکره مغز شروع می‌شوند. استفاده بالینی از اکس کاربازپین شامل موارد زیر است: درمان تک‌دارویی (مونوتراپی) یا درمان کمکی (ادجوانت تراپی) در بزرگسالان: این دارو می‌تواند به تنهایی یا همراه با سایر داروهای ضدتشنج برای کنترل تشنج‌های کانونی در بزرگسالان استفاده شود. این امر به ویژه برای تشنج‌هایی که شروع آنها به صورت کانونی است (شروع از یک ناحیه) و ممکن است ثانویه به تشنج‌های تونیک-کلونیک عمومی تبدیل شوند، کاربرد دارد. درمان تک‌دارویی در کودکان چهار سال و بالاتر: برای کودکان این رده سنی، اکس کاربازپین می‌تواند به عنوان تنها دارو برای تشنج‌های کانونی تجویز شود. درمان کمکی در کودکان دو سال و بالاتر: در کودکان دو ساله و بالاتر، از این دارو می‌توان به عنوان بخشی از یک رژیم درمانی ترکیبی برای تشنج‌های کانونی استفاده کرد.نکات کاربردی برای پزشک: اکس کاربازپین اغلب به دلیل تحمل بهتر و القای کمتر آنزیم‌های کبدی نسبت به کاربامازپین، به عنوان یک گزینه خط اول یا دوم برای صرع با شروع کانونی در نظر گرفته می‌شود. با این حال، توجه به عارضه جانبی دوز وابسته هیپوناترمی (کاهش سدیم خون) در بیماران، به ویژه در سالمندان یا کسانی که از داروهای دیگری مانند دیورتیک‌ها استفاده می‌کنند، حیاتی است. پایش منظم سدیم سرم توصیه می‌شود.موارد مصرف خارج برچسب ۱. اختلال دوقطبی (مانیک-دپرسیو) اکس کاربازپین به صورت گسترده‌ای به عنوان یک تثبیت کننده خلق و خو در روانپزشکی استفاده می‌شود، اگرچه تاییدیه رسمی از سازمان غذا و داروی ایالات متحده برای این مورد خاص ندارد. کاربرد بالینی: ممکن است در بیمارانی که به داروهای تثبیت کننده خلق و خوی استاندارد مانند لیتیوم یا والپروات پاسخ نداده‌اند یا آنها را تحمل نمی‌کنند، به عنوان یک جایگزین یا افزودنی استفاده شود. این دارو می‌تواند به ویژه در مدیریت دوره‌های مانیا یا به عنوان یک عامل کمکی در پیشگیری از عود اختلال دوقطبی نوع ۱ و ۲ مؤثر باشد.۲. نورالژی عصب سه‌قلو (درد عصب سه شاخه صورت) نورالژی عصب سه‌قلو یک اختلال درد مزمن است که عصب سه‌قلو را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث حملات ناگهانی و شدید درد صورت می‌شود. اکس کاربازپین یک آنالوگ شیمیایی کاربامازپین (که داروی خط اول برای این بیماری است) است و مکانیسم اثر مشابهی در کاهش تحریک‌پذیری عصبی دارد. کاربرد بالینی: در بیمارانی که کاربامازپین را تحمل نمی‌کنند یا در معرض خطر تداخلات دارویی قابل توجهی هستند، اکس کاربازپین می‌تواند به عنوان یک گزینه درمانی با تحمل بهتر (به ویژه به دلیل خطر کمتر آگرانولوسیتوز و واکنش‌های جدی پوستی در مقایسه با کاربامازپین) در نظر گرفته شود.۳. درد نوروپاتیک به دلیل اثرات ضدتشنج و تثبیت غشای عصبی، اکس کاربازپین برای درمان انواع دیگر دردهای ناشی از آسیب عصبی نیز به صورت خارج برچسب استفاده می‌شود. کاربرد بالینی: شامل مواردی مانند نوروپاتی محیطی دردناک (به عنوان مثال، در بیماران دیابتی) یا رادیکولوپاتی (درد ناشی از فشردگی ریشه عصبی) می‌شود. شواهد بیشتری در مورد اثربخشی این دارو در این موارد نسبت به نورالژی سه‌قلو مورد نیاز است، اما ممکن است در بیمارانی که به سایر داروهای ضددرد نوروپاتیک مانند گاباپنتین یا پرگابالین پاسخ نداده‌اند، مفید باشد.