موارد مصرف دفراسیروکس این دارو از عوامل شلاته کننده می باشد که با شلات کردن آهن،منجر به افزایش دفع آهن از راه مدفوع می شود .دفرازیروکس در مواردی که میزان آهن در بدن به صورت مزمن در اثر تزریق خون یا بیماری های نظیر تالاسمی بیشتر از حد تجمع یافته باشد جهت دفع آهن اضافی تجویز می گردد. این دارو در اطفال بالای ۲ سال قابل تجویز می‌باشد .

سولامر (سولامر کربنات یا سولامر هیدروکلراید)یک پلیمر غیرقابل جذب و متصل‌شونده به فسفات است و به همین خاطر درکنترل فسفات خون کاربرد دارد.با مصرف خوراکی این دارو و اتصال آن به فسفات در روده، جذب فسفات کاهش می‌یابد.در نتیجه‌ی عملکرد سولامر، سطح فسفات در خون کاهش می‌یابد که می‌تواند منجر به کاهش سطح هورمون پاراتیروئید نیزشود.همچنین با جلوگیری از افزایش فسفات خون، از کمبود کلسیم ناشی از اتصال به فسفات جلوگیری می‌شود.به همین دلایل، سولامر در موارد هایپرفسفاتمی (افزایش سطح سرمی فسفات)، در بیماران کلیوی مزمن و دیالیزی تجویزمی‌گردد.سولامر با نام‌های تجاری متعددی از جمله رنولا (Renvela) حاوی سولامر کربنات و رناژل (Renagel) حاوی سولامرهیدروکلراید به صورت قرص ۴۰۰و‌۸۰۰ میلی‌گرم و پودر خوراکی در بازار دارویی موجود می‌باشد.

شکل های مختلف داروی متیل پردنیزولون: خوراکی، تزریق عضلانی(استات یا سوکسینات)تزریق وریدی(فقط سوکسینات):-عامل ضد التهابی یا سرکوب کننده سیستم ایمنی در درمان انواع بیماری ها، از جمله بیماری های خونی (مانند ترومبوسیتوپنی ایمنی،کم خونی همولیتیک خودایمنی گرم)-مشکلات آلرژیک (مانند آسم، درماتیت آتوپیک، درماتیت تماسی، حساسیت دارویی، آلرژیک چند ساله یا فصلی)، رینیت [فقطخوراکی]، serum sickness(آلرژی مربوط به تزریق سرم)، واکنش های انتقال خون، کهیر تازه شروع شده)-التهاب دستگاه گوارش (به عنوان مثال، بیماری کرون، کولیت اولسراتیو)، -مشکلات التهابی، نئوپلاستیک، نورولوژیک (مانند مولتیپل اسکلروزیس)-مشکلات روماتیسمی (مانند آنتی بادی سیتوپلاسمی ضد نوتروفیل مرتبط با آنتی بادی سیتوپلاسمی واسکولیت، درماتومیوزیت/پلیمیوزیت، آرتریت سلول های غول پیکر، نقرس [فاز حاد حمله‌]، سندرم کرایوگلوبولینمی مختلط، پلی آرتریت ندوزا، آرتریت روماتوئید،لوپوس اریتماتوز سیستمیک) و/یا رماتیسم با منشا خودایمنیتزریق داخل مفصل یا بافت نرم:(فقط استات)-نقرس (فاز حاد حمله)، بورسیت حاد و تحت حاد، تنوسینوویت حاد غیر اختصاصی، اپی کندیلیت، آرتریت روماتوئید و/یا سینوویتآرتروزتزریق داخل ضایعات:(فقط استات)-آلوپسی آره آتا؛ لوپوس اریتماتوز دیسکوئید؛ کلوئیدها؛ ضایعات هیپرتروفیک موضعی، ضایعات نفوذی، ضایعات التهابی گرانولومحلقوی، لیکن پلان، لیکن سیمپلکس مزمن (درماتیت عصبی) و پلاک های پسوریاتیک، نکروبیوز لیپوئیدیکا دیابتیکروم؛ ممکن است درتومورهای کیستیک آپونوروز یا تاندون (گانگلیون) نیز مفید باشد.موارد بدون برچسب:-سندرم دیسترس تنفسی حاد(متوسط تا شدید)-پیوند قلب: رد سلولی حاد(درمان)-پیوند قلب:رد پیوند در رابطه با آنتی‌بادی(درمان)-بیماری انسدادی مزمن ریه (تشدید حاد)-کووید۱۹، بیماران بستری(شدید یا critical)-مدیریت اهدای عضو فرد فوت شده (احیای هورمونی برای اهدای عضو فوت شده)-Graft-vs-host disease, acute-تهوع و استفراغ بارداری شدید/مقاوم-پنوموسیتوز پنومونی، درمان کمکی موارد متوسط تا شدید-سرطان پروستات، متاستاتیک (castration-resistant)در ترکیب با آبیراترون میکرونیزهموارد مصرف بدون تایید:-آسیب حاد ستون فقراتاگرچه مطالعات قدیمی‌تر استفاده از متیل پردنیزولون جهت درمان آسیب حاد نخاعی حمایت می‌کردند، اما عوارض بیشتری(مانند زخمعفونی، پنومونی شدید پ سپسیس) در بعضی موقعیت‌ها با تجویز متیل پردنیزولون در مقایسه با دارونما و سایر درمان‌ها مشاهدهشده‌است. استفاده از متیل پردنیزولون جهت درمان آسیب حاد نخاعی توصیه نمی شود.متیل پردنیزولون را می‌توان از مهم‌ترین و پرکاربردترین کورتیکواستروئیدها در درمان مشکلات اساسی به شمار آورد. فرم تزریقی این دارو با دوملح استات و سوکسینات تولید می‌شود که فرم استات مناسب تزریق عضلانی، تزریق مفصلی، بافت نرم وضایعات پوستی و ملح سوکسینات مناسب تزریق وریدی و عضلانی می‌باشد.

ایبوپروفن یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) است که برای تسکین درد، کاهش التهاب و تب استفاده می‌شود.موارد مصرف تخصصی این دارو عبارت‌اند از:1. آرتریت روماتوئید و استئوآرتریت: ایبوپروفن برای کاهش علائم و نشانه‌های آرتریت روماتوئید و استئوآرتریت مؤثر است.2. دردهای خفیف تا متوسط: این دارو برای تسکین دردهای خفیف تا متوسط مانند سردرد، دندان‌درد، کمردرد و دردهای عضلانی استفاده می‌شود.3. دیسمنوره اولیه: ایبوپروفن در کاهش دردهای قاعدگی مؤثر است.4. تب: این دارو برای کاهش تب در بزرگسالان و کودکان بالای ۶ ماه استفاده می‌شود.5. بستن مجرای شریانی باز (Patent Ductus Arteriosus): ایبوپروفن به‌صورت وریدی برای بستن مجرای شریانی باز در نوزادان نارس استفاده می‌شود.6. بیماری فیبروز کیستیک: استفاده از دوزهای بالای ایبوپروفن می‌تواند به کاهش التهاب و کاهش ورود سلول‌های پلی‌مورفونوکلئر به ریه‌ها در بیماران مبتلا به فیبروز کیستیک کمک کند.7. هیپوتانسیون ارتواستاتیک: ایبوپروفن می‌تواند با القای احتباس سدیم و مقابله با اثرات دیورتیک‌ها، برای بیماران مبتلا به هیپوتانسیون ارتواستاتیک مفید باشد.

در حال حاضر این محصول موجود نمیباشد با تشکر تیم داروباکس

کتورولاک یک داروی ضد التهاب غیر استروئیدی با توان ضد درد قابل توجه است که عموماً برای مدیریت کوتاه‌مدت درد استفاده می‌شود. به دلیل خطرات مرتبط با عوارض جانبی جدی گوارشی و کلیوی، آگاهی از موارد مصرف تأیید شده و محدودیت‌های زمانی مصرف آن برای هر پزشک ضروری است.۱. موارد مصرف تأیید شدهموارد مصرف رسمی کتورولاک عمدتاً بر مدیریت درد حاد و با شدت متوسط تا شدید تمرکز دارد.الف. مدیریت کوتاه‌مدت درد حاد متوسط تا شدید توضیح کاربردی: کتورولاک برای درمان کوتاه‌مدت (حداکثر پنج روز در بزرگسالان) درد حاد و نسبتاً شدید که نیاز به تسکین درد در سطح داروهای اپیوئیدی دارد، تأیید شده است. بالینی: این کاربرد معمولاً در محیط‌های پس از عمل جراحی (از جمله در بخش ریکاوری یا بستری) متداول است. استفاده از کتورولاک به عنوان بخشی از یک استراتژی چندوجهی مدیریت درد، به طور قابل توجهی نیاز به داروهای اپیوئیدی را کاهش داده و عوارض جانبی مرتبط با اپیوئیدها (مانند تهوع، استفراغ و یبوست) را کمتر می‌کند. نکته حیاتی: استفاده از شکل خوراکی کتورولاک تنها به عنوان ادامه درمان پس از دریافت دوز تزریقی (داخل وریدی یا داخل عضلانی) مجاز است. مدت زمان کل درمان (ترکیب تزریقی و خوراکی) نباید از پنج روز فراتر رود. افزایش دوز بیش از حد توصیه شده، کارایی را بیشتر نمی‌کند اما خطر عوارض جانبی جدی را افزایش می‌دهد.ب. کاربردهای چشمی (قطره چشمی) توضیح کاربردی: کتورولاک در فرم قطره چشمی برای مدیریت التهاب چشم پس از جراحی کاتاراکت (آب مروارید) تأیید شده است. بالینی: همچنین در تسکین خارش چشم ناشی از آلرژی‌های فصلی استفاده می‌شود.۲. موارد مصرف خارج از برچسبکتورولاک به دلیل اثر ضد درد سریع و قوی خود، به طور گسترده‌ای در محیط‌های بالینی مختلف به صورت خارج از برچسب استفاده می‌شود:الف. درد حاد در اورژانس و موارد خاصقولنج کلیوی (درد سنگ کلیه): توضیح کاربردی: کتورولاک به دلیل توانایی بالا در کاهش تولید پروستاگلاندین‌ها، در تسکین سریع درد شدید ناشی از قولنج کلیوی مؤثر است. بالینی: در بخش اورژانس، تزریق کتورولاک اغلب به عنوان خط اول درمان برای قولنج کلیوی استفاده می‌شود و در بسیاری از موارد به اندازه مسکن‌های اپیوئیدی قوی اثربخشی دارد، در حالی که از خطرات وابستگی اجتناب می‌شود.سردردهای میگرنی حاد: توضیح کاربردی: تزریق کتورولاک می‌تواند برای درمان سقط کننده‌ی سردردهای میگرنی حاد که به درمان‌های خوراکی یا رایج پاسخ نمی‌دهند، مؤثر باشد. بالینی: این دارو به ویژه در بیمارانی که تهوع شدید مانع مصرف داروهای خوراکی می‌شود، یک گزینه تزریقی سریع و کارآمد است.درد اسکلتی عضلانی حاد و بحران سلول داسی شکل: توضیح کاربردی: دردهای حاد ناشی از آسیب‌های ورزشی یا بحران‌های دردناک در بیماران مبتلا به بیماری سلول داسی شکل، با تزریق کتورولاک قابل کنترل هستند. بالینی: استفاده از کتورولاک در این موارد می‌تواند به کاهش دوز کلی اپیوئیدهای مورد نیاز در بیمار کمک کند.ب. تزریق زیر جلدی در مراقبت‌های تسکینی توضیح کاربردی: اگرچه فرم تزریقی کتورولاک فقط برای مسیر داخل وریدی یا داخل عضلانی تأیید شده، اما در برخی مراکز، تزریق مداوم زیر جلدی آن برای مدیریت درد مزمن یا حاد در بیمارانی که دسترسی وریدی ندارند یا مسکن‌های خوراکی برایشان مؤثر نبوده، استفاده می‌شود. بالینی: این رویکرد خارج از برچسب بیشتر در بیماران سرطانی یا کسانی که در بخش مراقبت‌های تسکینی هستند، برای کاهش مصرف اپیوئید و کنترل بهتر درد مشاهده می‌شود.تذکر مهم بالینی: هرگونه استفاده خارج از برچسب از کتورولاک باید با در نظر گرفتن دقیق محدودیت‌های زمانی پنج روزه برای به حداقل رساندن خطرات جدی گوارشی (مانند خونریزی یا سوراخ شدن) و آسیب کلیوی همراه باشد. در بیماران دارای سابقه مشکلات کلیوی، گوارشی یا سالمندان، دوز باید کاهش یابد.

این دارو باید انجام MRI مغزی ونخاعی در افراد با سن بیش از 2 سال و جهت تشخیص بیماری های عروقی، سرطانی، التهابی، آکوستیک نیوروما، انفارکتوس تحت حاد، واختلالات خاص (دمیلینه شدن اعصاب در مولتیپل اسکلروز) و ضایعات نخاعی به کار می رود. این دارو همچنین برای MRI برای بدن و قلب مصرف می شود.

اکسید روی یک ترکیب معدنی با خواص قابض، محافظ و تسکین دهنده است که عمدتاً به عنوان یک سد فیزیکی در برابر تحریکات پوستی عمل می‌کند. آگاهی از کاربردهای بالینی آن برای پزشک در تجویز مناسب کرم‌ها، پمادها و لوسیون‌های موضعی ضروری است.۱. موارد مصرف تأیید شدهموارد تأیید شده برای اکسید روی عمدتاً شامل حفاظت از پوست و درمان تحریکات سطحی است.الف) درمان و پیشگیری از بثورات ناشی از پوشک توضیح کاربردی: اکسید روی یک سد رطوبتی فیزیکی ایجاد می‌کند که از تماس مستقیم پوست حساس نوزاد با رطوبت و آنزیم‌های موجود در ادرار و مدفوع جلوگیری می‌کند. این سد همچنین به بهبود پوست تحریک شده اجازه می‌دهد. نکته بالینی: پزشک باید توصیه کند که پماد را با هر بار تعویض پوشک و به ویژه در هنگام خواب یا قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض رطوبت، به صورت یک لایه ضخیم روی پوست تمیز و خشک استفاده شود. غلظت‌های بالاتر (مثلاً ۴۰ درصد) برای درمان بثورات شدیدتر مؤثرتر هستند.ب) محافظت در برابر آفتاب (ضد آفتاب فیزیکی) توضیح کاربردی: اکسید روی یک فیلتر فرابنفش فیزیکی با طیف گسترده است. این ماده با جذب و بازتاباندن اشعه‌های فرابنفش، پوست را در برابر سوختگی و آسیب‌های ناشی از نور خورشید محافظت می‌کند. نکته بالینی: برای بیمارانی که پوست حساس دارند یا به فیلترهای شیمیایی ضد آفتاب واکنش نشان می‌دهند، اکسید روی یک گزینه عالی است. توصیه شود که لایه ضخیمی از آن به طور یکنواخت روی پوست مالیده شود.ج) تسکین تحریکات جزئی پوستی و سوختگی‌های سطحی توضیح کاربردی: اکسید روی به دلیل خاصیت قابض خود، پروتئین‌های پوست را رسوب می‌دهد و باعث خشک شدن و سفت شدن بافت می‌شود. این اثر برای تسکین خارش و کاهش ترشحات ناشی از بریدگی‌های جزئی، خراش‌ها، و سوختگی‌های سطحی کوچک مفید است. نکته بالینی: در استفاده برای زخم، باید از استعمال روی زخم‌های عمیق یا سوراخ شده خودداری شود، مگر به دستور پزشک. در موارد سوختگی درجه یک، به تسکین درد و جلوگیری از عفونت کمک می‌کند.د) درمان علائم هموروئید (بواسیر) و تحریکات مقعدی توضیح کاربردی: در فرم شیاف یا پماد موضعی، اکسید روی به عنوان یک محافظ و قابض عمل کرده و به کاهش سوزش و خارش ناشی از هموروئید و سایر تحریکات ناحیه رکتوم کمک می‌کند.۲. موارد مصرف خارج برچسباین موارد توسط سازمان‌های نظارتی بزرگ به صورت رسمی تأیید نشده‌اند، اما شواهد بالینی و استفاده گسترده از آن‌ها در درماتولوژی پشتیبان این کاربردها هستند.الف) مدیریت آکنه و روزاسه التهابی توضیح کاربردی: به دلیل خاصیت ضد التهابی و تنظیم کننده چربی، اکسید روی موضعی در ترکیب با سایر مواد فعال می‌تواند به کاهش التهاب و قرمزی ناشی از آکنه و روزاسه کمک کند. نکته بالینی: اکسید روی خاصیت ضدمیکروبی نیز دارد و برای مدیریت ضایعات التهابی می‌تواند بخشی از رژیم درمانی موضعی باشد.ب) درماتیت سبورئیک و شوره سر توضیح کاربردی: پیریتیون زینک (یک مشتق از اکسید روی) یک جزء رایج در شامپوهای ضد شوره است که در واقع برای مدیریت درماتیت سبورئیک پوست سر و شوره استفاده می‌شود. اکسید روی با اثر ضد قارچ و ضد التهابی خفیف به کنترل عامل قارچی کمک می‌کند. نکته بالینی: تجویز این ترکیب به خصوص در شامپوها برای کاهش پوسته ریزی و خارش پوست سر مفید است.ج) درمان کمکی در زگیل‌های معمولی توضیح کاربردی: برخی مطالعات نشان داده‌اند که پمادهای حاوی غلظت بالای اکسید روی می‌توانند در درمان موضعی زگیل‌های مقاوم به درمان (از طریق مکانیسم ایمونولوژیک یا ایجاد تحریک) مؤثر باشند. نکته بالینی: اگرچه اکسید روی به تنهایی درمان خط اول نیست، اما در پروتکل‌های ترکیبی برای زگیل‌های معمولی، به‌ویژه در کودکان، مورد توجه قرار گرفته است.د) اگزما و درماتیت تماسی توضیح کاربردی: در مدیریت فازهای حاد و تحت حاد اگزما و درماتیت تماسی، اکسید روی با ایجاد یک سد محافظ، از تحریک بیشتر پوست آسیب دیده جلوگیری کرده و به کاهش خارش و التهاب کمک می‌کند. نکته بالینی: در موارد شدید، معمولاً پس از استفاده اولیه کورتیکواستروئیدهای موضعی برای کنترل التهاب، از پماد اکسید روی به عنوان یک لایه محافظ طولانی‌مدت استفاده می‌شود.

ریواروکسابان یک داروی ضد انعقاد خوراکی مستقیم است که به طور انتخابی فاکتور Xa را مهار می‌کند. این دارو به دلیل دوزبندی ساده و عدم نیاز به پایش روتین انعقادی، به طور گسترده برای پیشگیری و درمان ترومبوآمبولی استفاده می‌شود.۱. موارد مصرف تأیید شده این موارد مصرف توسط سازمان‌های بین‌المللی معتبر بهداشت، مانند سازمان غذا و داروی ایالات متحده تأیید شده‌اند و شواهد بالینی قوی آن‌ها را حمایت می‌کند:کاهش خطر سکته مغزی و آمبولی سیستمیک در فیبریلاسیون دهلیزی غیردریچه‌ای: کاربرد بالینی: ریواروکسابان در این جمعیت بیماران که در معرض خطر بالایی از تشکیل لخته در دهلیز و حرکت آن به سمت مغز یا سایر اعضای حیاتی هستند، تجویز می‌شود. دوز معمولاً یک بار در روز و همراه با وعده غذایی عصر مصرف می‌شود. تنظیم دوز بر اساس عملکرد کلیوی بیمار (بررسی کلیرانس کراتینین) برای به حداکثر رساندن اثربخشی و به حداقل رساندن خطر خونریزی ضروری است.درمان ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه: کاربرد بالینی: ریواروکسابان برای درمان حوادث حاد ترومبوآمبولی وریدی (لخته در وریدهای عمقی پا و/یا ریه) تأیید شده است. مزیت مهم این دارو نسبت به درمان‌های سنتی، امکان شروع درمان با یک داروی خوراکی بدون نیاز به تزریق اولیه هپارین (در اکثر بیماران با ثبات همودینامیک) است. دوز درمانی معمولاً با یک رژیم دو بار در روز شروع شده و پس از چند هفته به یک دوز نگه‌دارنده یک بار در روز تغییر می‌یابد.کاهش خطر عود ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه: کاربرد بالینی: پس از تکمیل دوره اولیه درمان (حداقل ۶ ماه) در بیمارانی که همچنان در معرض خطر عود ترومبوآمبولی وریدی هستند، ریواروکسابان می‌تواند به عنوان یک درمان ضدانعقاد طولانی مدت یا نامحدود با دوز پایین‌تر (معمولاً ۱۰ میلی‌گرم یک بار در روز) تجویز شود تا خطر عود کاهش یابد.پیشگیری از ترومبوز ورید عمقی پس از جراحی‌های ارتوپدی: کاربرد بالینی: برای پیشگیری از تشکیل لخته در بیمارانی که تحت جراحی‌های بزرگ ارتوپدی (مانند تعویض کامل مفصل زانو یا مفصل ران) قرار می‌گیرند، ریواروکسابان به صورت دوز پیشگیرانه و کوتاه مدت پس از جراحی تجویز می‌شود. این مورد برای کاهش احتمال آمبولی ریه ناشی از این جراحی‌ها حیاتی است.کاهش خطر حوادث قلبی عروقی در بیماری عروق کرونر یا شریان محیطی: کاربرد بالینی: ریواروکسابان با دوز بسیار پایین (۲.۵ میلی‌گرم دو بار در روز) در ترکیب با آسپیرین، برای کاهش خطر حوادث ماژور قلبی عروقی (شامل مرگ قلبی عروقی، سکته قلبی و سکته مغزی) در بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن عروق کرونر یا شریان محیطی تأیید شده است. این رژیم درمانی بر اساس شواهد جدید، یک استراتژی جدید برای مدیریت خطر آتروترومبوتیک بالا محسوب می‌شود.پیشگیری از ترومبوآمبولی وریدی در بیماران حاد بستری: کاربرد بالینی: برای بیمارانی که به دلیل بیماری حاد پزشکی بستری شده‌اند و به دلیل محدودیت حرکتی و سایر عوامل خطر، در معرض خطر بالای ترومبوآمبولی هستند (و البته خطر خونریزی بالایی ندارند)، ریواروکسابان برای پیشگیری از لخته در طول بستری و پس از ترخیص به صورت کوتاه‌مدت تجویز می‌شود.۲. موارد مصرف خارج برچسباگرچه این موارد به طور رسمی توسط سازمان‌های نظارتی بزرگ تأیید نشده‌اند، اما شواهد بالینی فزاینده یا دستورالعمل‌های برخی جوامع پزشکی از آن‌ها حمایت می‌کنند و ممکن است توسط پزشکان متخصص مورد استفاده قرار گیرند:ترومبوز مرتبط با سرطان: کاربرد بالینی: درمان ترومبوآمبولی وریدی در بیماران مبتلا به بدخیمی فعال، به دلیل نیاز به درمان ضد انعقاد مؤثر و نگرانی از تزریق طولانی‌مدت هپارین با وزن مولکولی پایین، از موارد رایج استفاده خارج برچسب است. مطالعاتی وجود دارد که ریواروکسابان را به عنوان یک گزینه خوراکی مؤثر و ایمن در این جمعیت نشان می‌دهند.پیشگیری از ترومبوآمبولی در فیبریلاسیون دهلیزی دریچه‌ای: کاربرد بالینی: اگرچه ریواروکسابان و سایر ضد انعقادهای خوراکی مستقیم برای فیبریلاسیون دهلیزی ناشی از تنگی شدید میترال یا در حضور دریچه‌های مصنوعی مکانیکی قلب تأیید نشده‌اند، اما در برخی بیماران با سایر انواع بیماری‌های دریچه‌ای (غیر از موارد مذکور) که فیبریلاسیون دهلیزی دارند، ممکن است بر اساس قضاوت بالینی به جای وارفارین استفاده شود.ترومبوز وریدی سطحی حاد: کاربرد بالینی: ترومبوز وریدهای سطحی معمولاً عارضه خوش‌خیم‌تری نسبت به ترومبوز ورید عمقی است، اما خطر گسترش آن به سیستم وریدی عمقی وجود دارد. استفاده از ریواروکسابان با دوز پایین‌تر از دوز درمانی ترومبوز ورید عمقی برای کاهش احتمال گسترش لخته یا عود، از موارد استفاده خارج برچسب است که در برخی محیط‌های بالینی پذیرفته شده است.ترومبوز ناشی از کاتتر وریدی مرکزی: کاربرد بالینی: در بیمارانی که به دلیل حضور کاتترهای وریدی مرکزی دچار ترومبوز می‌شوند، ریواروکسابان به عنوان یک عامل ضد انعقاد خوراکی جایگزین هپارین‌های تزریقی یا وارفارین، در برخی پروتکل‌های درمانی خارج برچسب استفاده می‌شود.

فمولایف چیست؟

فمولایف یک هورمون سنتتیک است که شبیه هورمون جنسی زنانه پروژسترون بوده و بصورت آمپول هیدروکسی پروژسترون کاپروات 250 و 500 میلی گرمی می باشد.

فمولایف® در چه مواردی استفاده می‌شود؟

این دارو برای جلوگیری از سقط جنین و پیشگیری از زایمان زودرس در زنانی که سابقه سقط مکرر دارند، استفاده می شود. سقط مکرر معمولا بدلیل کاهش سطح پروژسترون به زیر حد طبیعی مورد نیاز بارداری اتفاق می افتد. بنابراین تزریق این آمپول باعث حفظ سطح طبیعی پروژسترون و جلوگیری از سقط می شود.

علاوه بر کاهش ریسک زایمان زودرس آمپول فمولایف® در موارد زیر نیز تجویز می شود:

آمنوره، خونريزي غيرمعمول رحمي، القاي قاعدگي، سنجش توليد داخلي استروژن، سنجش ترشحات و تخريب و ريزش اپي تليال اندومتريوم

قبل از مصرف این دارو چه مواردی را باید به اطلاع پزشک برسانم؟

سرطان سینه، دهانه رحم، رحم یا واژن
هیپرگلیسمی، دیابت یا پره دیابت
بیماری‌های قلبی عروقی مثل پرفشاری خون
سابقه لخته شدن خون
بیماری‌های کلیوی
بیماری‌های کبد
بیماری ریوی یا تنفسی
میگرن
سابقه تشنج
خونریزی واژینال
افسردگی
یک واکنش غیر معمول یا آلرژیک به هیدروکسی پروژسترون یا سایر هورمون‌ها
شیر دادن به نوزاد

نحوه مصرف آمپول فمولایف® چگونه است؟

تزریق فمولایف به صورت عضلانی صورت می‌گیرد و بر اساس مورد مصرف و وضعیت فرد دوز مناسب و مدت درمان توسط پزشک متخصص مشخص می‌‌شود.

با دریافت این دارو چه عوارض جانبی ممکن است متوجه من شوم؟

عوارض جانبی که باید در اسرع وقت به پزشک خود اطلاع دهید:

واکنش های آلرژیک مانند بثورات پوستی، خارش یا کهیر، تورم صورت، لب ها یا زبان
مشکلات تنفسی
حالت افسردگی
افزایش فشار خون
گرسنگی یا تشنگی غیر معمول
افزایش ادرار
علائم و نشانه های مرتبط با ایجاد لخته خون مانند مشکلات تنفسی، تغییرات در بینایی، درد قفسه سینه، سردرد شدید و ناگهانی، درد و تورم و گرما در پاها، مشکل در صحبت کردن؛ بی حسی یا ضعف ناگهانی صورت یا بازو و یا پاها
خستگی و ضعف شدید
خونریزی غیرمعمول واژینال
زرد شدن چشم یا پوست

عوارض جانبی که معمولاً نیازی به مراقبت پزشکی ندارند:

اسهال
احتباس مایعات و تورم
حالت تهوع
درد، قرمزی یا سوزش در محل تزریق

داروی فمولایف® را در چه شرایطی باید نگه دارم؟

این دارو در بیمارستان یا کلینیک‌های تخصصی استفاده می‌شود و در خانه نگهداری نمی‌شود. اما به طور کلی باید در دماي 30-15 درجه سانتي گراد نگهداري و از يخ زدگي محافظت شود.